Bezig met starten als freelancer! De site komt binnenkort online!

Het zit er weer op!

De vier maanden zijn bijna om! Terwijl ik dit schijf, zit ik in een hostel in Beijing om nog een paar dagen rond te gaan kijken. De Chinese muur, Het plein etc.

Maar hoe is het de afgelopen weken gegaan…

In ieder geval supersnel! De presentaties van de vierde jaars zijn goed verlopen. Al mijn studenten (inclusief het probleemgeval) zijn geslaagd! En een paar daarvan hebben hele hoge scores gekregen. Ben dan toch wel een beetje trots op ze!
Een paar andere studenten zijn betrapt op plagiaat en krijgen dus geen diploma en natuurlijk zijn er ook een paar gezakt.
Zelf moest ik tijdens deze presentaties ook beoordelen. Ik heb 2 dagen lang op een hele harde houten stoel gezeten en naar presentaties geluisterd en gekeken. Daar zat soms werk tussen… brrrr… vreselijk slecht… Dan is het moeilijk om niet gelijk iemand compleet af te gaan lopen zeiken. Maar elke keer schiet er door mijn hoofd… ‘Ze hebben verdikkeme 4 jaar les gehad!!! Wat hebben ze nu in hemelsnaam geleerd???’ Dan wil je ze wel bijna met de penselen en computer om de kop meppen. Maar goed… In deze situaties blijven we rustig en gaan ze dan gewoon vragen waarom ze zus en zo gedaan hebben. Kijken ze dan eens met priemende ogen aan, zodat ze een klein beetje wit weg trekken… en dan achja… geef je ze maar een redelijke score… Want hoe hard je ook probeert, het niveau wat wij kennen in Nederland, halen ze niet…
Een paar studenten van Rupal (mijn collega die een maand geleden alweer was vertrokken naar Nederland) kreeg van een paar van haar studenten al klachten dat ze hele slechte presentaties hadden gehad en dat het helemaal niet goed was gegaan etc. Terwijl het op zich helemaal niet zulke slechte presentaties waren, maar ze kunnen niet omgaan met kritiek en dan denken ze gelijk dat het superslecht is. Zucht…. Achja…
Na afloop van deze dagen, zijn we met zijn allen op de schoolfoto gegaan (studenten in van die Amerikaanse toga’s met van die hoedjes met kwastjes) en daarna zijn we naar het plaatselijke Hotpot- restaurant geweest. Erg gezellig maar erg luidruchtig. Toen het moment was aangekomen waarbij er een film werd gedraaid waarin ALLE 99 studenten een verhaaltje vertelden, ben ik maar naar huis gegaan.
Ow en we hadden nog een extra drama, althans mijn collega Amelieke. Zij had 1 van haar studenten laten zakken. Een meisje genaamd Eve. Eve is een van de rijkste meisjes op school en is niet gewend om het woord ‘Nee’ te horen. Amelieke had nog niet aan haar verteld dat ze was gezakt en Eve moest iets in de envelop stoppen waar ook haar scores inzaten. Amelieke was er even niet en toen heeft ze gelijk stiekem naar haar cijfer gekeken. En toen hadden we de poppen aan het dansen. Voordat ze Amelieke er überhaupt mee confronteerde is ze eerst naar een andere collega gelopen. Naar Ron. Ron is de vaste Nederlandse docent daar en zij kent hem dan ook veel beter als ons. Ze vroeg aan Ron of haar werk slecht was en of ze het verdiende om te zakken. Gelukkig kende Ron haar goed genoeg om daar niet in te trappen en dus zei hij dat hij daarvoor niet bij haar moest zijn.
Toen is ze vervolgens naar Amelieke gegaan en haar gevraagd of ze haar cijfer kon veranderen. Amelieke heeft hier uiteraard ‘Nee?’ Op geantwoord. (Een leuk detail is dat Eve het presteerde om met een reis van een andere opleiding mee te mogen, naar Nederland voor 3 weken, terwijl ze eigenlijk aan haar project had moeten werken.) Vervolgens is de ze hele school afgegaan, zelfs naar de directeur geweest om uiteindelijk ‘Nee’ op het rekest te krijgen.
Ze heeft Amelieke nog een paar dagen lopen stalken op school. Zelfs heeft ze het gepresteerd om voor Amelieke haar deur van haar appartement te gaan staan om te smeken voor een ander cijfer. Heel eng en Amelieke heeft echt een uur moeten wachten voordat ze de deur eindelijk uit durfde. Dit klinkt misschien overdreven, maar Chinese studenten staan vaak onder enorme druk vanuit thuis en kunnen soms ongeleide projectielen zijn als ze echt wanhopig zijn.
Maar uiteindelijk is dat allemaal met een sisser afgelopen.

Na deze drukke weken, bleef alleen het eindproject van mijn derde jaars nog over. Deze moesten een digitale mindmap maken in Flash over een sociaal probleem in China. (Een soort interactieve website waarin een sociaal probleem wordt uitgelegd en waarbij ook wordt gezocht naar oplossingen.) Dit is over het algemeen rustig verlopen eigenlijk. Werd op een gegeven moment zelfs saai omdat ik eigenlijk niet veel meer te doen had en ik ze soms wel 6 uur op een dag had. Praktijkles. Tja… wat doe je dan he? Een potje kaarten met mijn vertaalster! Hahaha. Was erg gezellig overigens.
De laatste paar dagen was wel weer hectisch omdat alle papieren afgerond moesten worden. Alles ingeleverd, nagekeken, scores berekend etc. Zonder mijn vertaalster Fancy had ik dat trouwens NOOIT voor elkaar gekregen. Wat een papierwinkel.
Maar we hebben het gered! Ik heb 1 student laten zakken voor mijn vak. Zijn naam? Brain…
Wat hij vroeg aan het eind? Of hij een van de opdrachten van dit semester alsnog wel mocht inleveren (Had hij niet gedaan het had dus 0 punten gekregen), ander zou hij zakken…
Ja, op zulke momenten is het moeilijk je lachen niet in te houden!! Maar met een uitgestreken gezicht heb ik hem verteld dat dat dus echt niet ging gebeuren en dat hij toen de tijd daar was, net als al zijn klasgenoten, de verantwoordelijkheid had moeten hebben om het op tijd in te leveren!

Dus… en nu zit het erop! Vier maanden zijn om en ik heb een mooie tijd waarop ik terug kan kijken. Ik ben heel wat ervaringen rijker. Ik moet wel zeggen dat ondanks mijn frustraties het afgelopen semester, ik het wel vreselijk ga missen. Ik ga Fancy missen, ik ga mijn Nederlandse collega’s missen, ik ga mijn studenten missen, ik ga het fruit missen, ik ga de winkels missen, ik ga de prijzen missen, ik ga het afdingen missen, ik ga de taxi’s missen, ik ga Aywa en mr. Chen missen, en waarschijnlijk nog veel meer…
Hopelijk krijg ik de kans om nog een keertje weer te komen. We zullen zien in de toekomst. Want ondanks die frustraties heb ik nooit een dag gehad dat ik met tegenzin naar mijn werk ben gegaan. Dat is toch al heel wat.

Ik zal over een paar dagen nog een laatste stukje plaatsen... Over mijn tijd in Beijing.

Groetjes, Maaike

Het zit er bijna op!

Volgende week nog een weekje les geven en daarna nog 4 dagen naar Beijing. En dan…. vliegen we weer naar huis!!

Wat is er de afgelopen weken weer gebeurt?
Nou vorige week waren de eindpresentaties van alle vierde jaars studenten. Daarin moesten zij hun afstudeerprojecten presenteren. 7 Van die studenten heb ik de afgelopen 9 weken begeleidt in hun werk. En ik kan trots zeggen dat ze alle 7 zijn geslaagd. Zelfs de jongen waar ik hele grote twijfels bij had en die volgens mij echt geluk heeft gehad, is geslaagd.
Ik moet wel zeggen dat het een enorme intensieve week was.

Op maandag moest al het werk ingeleverd worden. Alle studenten moesten 1 of 2 foamborden van A1 formaat inleveren met een presentatie van hun werk en hun proces erop. Daarnaast moeten ze een kort verslag inleveren en natuurlijk hun eindproduct. Waar ik echt gek van werd, waren alle papieren die ik moest invullen en ondertekenen. Hoe verzinnen ze het, vraag ik me af. Waar is de efficiëntie? Dat is een woord dat ze hier nog echt niet kennen hoor! Chinezen en efficiëntie is als water en vuur. Maar goed… Naast mijn gewone lessen, moest ik dus allemaal formulieren gaan invullen en dat moest die dag ook nog ingeleverd worden. (Later kreeg ik te horen dat het ook de volgende dag nog kon…grrrrrrrmmbll.) En daar kwamen mijn studenten ook nog aan met al hun uitgewerkte producten. Sommigen zagen er echt mooi uit, maar de meesten… tja… als je het dan in het echt ziet dan denk je toch van…’Hebben we daar nu al die weken aan zitten werken???’. Echt hele slechte afwerking. En dat terwijl ze hier echt de mogelijkheid hebben om hele mooie boeken en tassen etc. te laten drukken! Dat had ik niet op school! Je kunt gewoon een echt boek laten maken van je verslag als je wilt. Echt super!! Maar dan heb ik bijvoorbeeld een leerlinge die o.a. een tas had ontworpen en had laten maken (papieren tas)… en weet je wat ze doet??? De touwtjes die als handvaten dienden had ze vastgeplakt met plakband!!! PLAKBAND! I.p.v. even 2 gaatjes erin te maken en dat touwtje er even doorheen te trekken en een knoopje te maken. Zoals het hoort… Nee… komen ze niet op. Je zou ze toch een schop onder hun derrière willen geven?
Zucht… naja, ik kan wel mijn gal blijven spuiten over het reilen en zeilen in het Chinese onderwijs, maar dan komt er geen eind aan.

Dinsdag had ik nog 1 extra les gepland voor mijn studenten. Hierin konden ze hun presentatie een keer oefenen in het lokaal. Een goede voorbereiding. Voor de les kwam Herbert (vertaler) naar mij toe met de vraag of zijn studenten ook bij deze les aanwezig mochten zijn, omdat Rupal er niet meer was en zo zouden zij ook nog de kans hebben om even wat extra voor te bereiden. ‘Geen probleem!’, zei ik. Dus ik vrolijk naar de klas en op een gegeven moment denk ik bij mezelf… ‘Dit zijn wel heel veel leerlingen’. En wat blijkt? Zaten er zelfs leerlingen tussen van Hanna, Amelieke en weet ik veel van wie nog meer! Naja, des te meer zielen des ter meer vreugde! Dus ik heb de basis van presenteren met ze doorgenomen en vervolgens mochten ze nog hun presentatie doen. Eerst ging dat aarzelend, maar later kwam het echt op gang. Allemaal studenten die ik niet eens kende hielden een presentatie en ik gaf aanwijzingen waar nodig was. Nu was het moeilijke om niet te beginnen over de inhoud. Rupal haar groep moest ik namelijk de volgende dag beoordelen. Ik denk dat dat ook een van de redenen was dat ze een keer hun presentatie bij mij wilden ‘proefdraaien’. Hopend dat ik dan al zou gaan aangeven of het goed was of niet. Hahaha. Mooi niet!

Woensdag eerst de opening van de tentoonstelling van hun werk en vervolgens om half negen startten de presentaties. Deze duurden rond een uur of 5. 20 Presentaties op woensdag en op donderdag nog een keer 10. Maar das nog best moeilijk hoor… objectief cijfers geven. Poezeg. Ja want wat ik goed vind, hoeven andere docenten nog niet goed te vinden. Maar we zijn er uiteindelijk wel uitgekomen. Ik en Henk zaten in het panel samen met een paar andere Chinese docenten.

En uiteindelijk na een lange week van lesgeven en beoordelen, zijn we vrijdagavond met 100 leerlingen uit eten geweest. Hotpot. Mijn eerste keer sinds ik hier ben dat ik dat heb gegeten. Best lekker hoor, zolang je maar kiest voor de milde versie. Hotpot is een soort fondue. Je hebt tafels met daarin grote schalen en een vuur eronder. Soms zijn die schalen verdeeld in 2 zodat je aan de ene kant de spicy versie kunt gebruiken en aan de andere kant de milde versie. En dan kun je kiezen uit allemaal verschillende groentes, vlees etc. Ik vond het erg lekker. Ik zag Chinezen lopen met bordjes hersentjes, ingewanden en meer van die gruwelijke etenswaren. Brrrrrrrrrrr. Wij kozen voor de eitjes, gehaktballetjes (althans ik hoop dat het gehaktballetjes waren), bamboe, spek, en andere lekkere dingen. En je moet dan een schaaltje pakken en daar mag je dan een soort mix voor jezelf in maken van wat jij lekker vind. Het wordt een soort olie met bijvoorbeeld knoflook, sesamolie, pepers, zout etc. Tot je een lekkere combinatie hebt waarin je je dingetjes kunt dippen en dan kunt opeten. Jammie!

Dat was dus een lange week… Oja!! Mijn Hotmail doet het trouwens weer! Wat bleek? Na een paar dagen deed hij het weer. 4 Juni (een van de dagen dat mijn hotmail geblokkeerd was) was namelijk nogal een belangrijke dag in China. Toen waren de studentenprotesten van ‘89? Op het plein van de hemelse vrede? Nou en daarom hebben ze dus de boel geblokkeerd. Uit angst dat iemand iets over de mail zou uitvreten ofzo. Niet te geloven toch? Stelletje gekken.
Maar goed… ik ben weer gewoon bereikbaar.

Verder ben ik nu bezig met het afronden van alles. DVD’s branden met al het werk. Papieren invullen. Alvast een beetje tas beginnen in te pakken. Kijken wat weg kan en wat ik mee wil nemen. Alle laatste dingetjes een beetje regelen zodat ik dat niet op het laatst nog moet doen. Zeker aangezien wij een paar dagen eerder weg gaan.

Ik kan niet wachten tot ik in het vliegtuig naar huis zit en Arjen om de nek kan vliegen op het vliegveld. (Uiteraard hoop ik dat ‘Hello Goodbye’ er dan ook bij staat en dat er dan flink wat traatjes geplengd worden enzo. Lekker veel drama!
En alhoewel ik veel zin heb om weer naar huis te gaan, vind ik het ook weer jammer dat ik weg ga. Ik ga het toch wel missen, ondanks alle dingen waaraan ik mij erger.