Bezig met starten als freelancer! De site komt binnenkort online!
16 november 2009
01 juli 2009
Het zit er weer op!
De vier maanden zijn bijna om! Terwijl ik dit schijf, zit ik in een hostel in Beijing om nog een paar dagen rond te gaan kijken. De Chinese muur, Het plein etc.
Maar hoe is het de afgelopen weken gegaan…
In ieder geval supersnel! De presentaties van de vierde jaars zijn goed verlopen. Al mijn studenten (inclusief het probleemgeval) zijn geslaagd! En een paar daarvan hebben hele hoge scores gekregen. Ben dan toch wel een beetje trots op ze!
Een paar andere studenten zijn betrapt op plagiaat en krijgen dus geen diploma en natuurlijk zijn er ook een paar gezakt.
Zelf moest ik tijdens deze presentaties ook beoordelen. Ik heb 2 dagen lang op een hele harde houten stoel gezeten en naar presentaties geluisterd en gekeken. Daar zat soms werk tussen… brrrr… vreselijk slecht… Dan is het moeilijk om niet gelijk iemand compleet af te gaan lopen zeiken. Maar elke keer schiet er door mijn hoofd… ‘Ze hebben verdikkeme 4 jaar les gehad!!! Wat hebben ze nu in hemelsnaam geleerd???’ Dan wil je ze wel bijna met de penselen en computer om de kop meppen. Maar goed… In deze situaties blijven we rustig en gaan ze dan gewoon vragen waarom ze zus en zo gedaan hebben. Kijken ze dan eens met priemende ogen aan, zodat ze een klein beetje wit weg trekken… en dan achja… geef je ze maar een redelijke score… Want hoe hard je ook probeert, het niveau wat wij kennen in Nederland, halen ze niet…
Een paar studenten van Rupal (mijn collega die een maand geleden alweer was vertrokken naar Nederland) kreeg van een paar van haar studenten al klachten dat ze hele slechte presentaties hadden gehad en dat het helemaal niet goed was gegaan etc. Terwijl het op zich helemaal niet zulke slechte presentaties waren, maar ze kunnen niet omgaan met kritiek en dan denken ze gelijk dat het superslecht is. Zucht…. Achja…
Na afloop van deze dagen, zijn we met zijn allen op de schoolfoto gegaan (studenten in van die Amerikaanse toga’s met van die hoedjes met kwastjes) en daarna zijn we naar het plaatselijke Hotpot- restaurant geweest. Erg gezellig maar erg luidruchtig. Toen het moment was aangekomen waarbij er een film werd gedraaid waarin ALLE 99 studenten een verhaaltje vertelden, ben ik maar naar huis gegaan.
Ow en we hadden nog een extra drama, althans mijn collega Amelieke. Zij had 1 van haar studenten laten zakken. Een meisje genaamd Eve. Eve is een van de rijkste meisjes op school en is niet gewend om het woord ‘Nee’ te horen. Amelieke had nog niet aan haar verteld dat ze was gezakt en Eve moest iets in de envelop stoppen waar ook haar scores inzaten. Amelieke was er even niet en toen heeft ze gelijk stiekem naar haar cijfer gekeken. En toen hadden we de poppen aan het dansen. Voordat ze Amelieke er überhaupt mee confronteerde is ze eerst naar een andere collega gelopen. Naar Ron. Ron is de vaste Nederlandse docent daar en zij kent hem dan ook veel beter als ons. Ze vroeg aan Ron of haar werk slecht was en of ze het verdiende om te zakken. Gelukkig kende Ron haar goed genoeg om daar niet in te trappen en dus zei hij dat hij daarvoor niet bij haar moest zijn.
Toen is ze vervolgens naar Amelieke gegaan en haar gevraagd of ze haar cijfer kon veranderen. Amelieke heeft hier uiteraard ‘Nee?’ Op geantwoord. (Een leuk detail is dat Eve het presteerde om met een reis van een andere opleiding mee te mogen, naar Nederland voor 3 weken, terwijl ze eigenlijk aan haar project had moeten werken.) Vervolgens is de ze hele school afgegaan, zelfs naar de directeur geweest om uiteindelijk ‘Nee’ op het rekest te krijgen.
Ze heeft Amelieke nog een paar dagen lopen stalken op school. Zelfs heeft ze het gepresteerd om voor Amelieke haar deur van haar appartement te gaan staan om te smeken voor een ander cijfer. Heel eng en Amelieke heeft echt een uur moeten wachten voordat ze de deur eindelijk uit durfde. Dit klinkt misschien overdreven, maar Chinese studenten staan vaak onder enorme druk vanuit thuis en kunnen soms ongeleide projectielen zijn als ze echt wanhopig zijn.
Maar uiteindelijk is dat allemaal met een sisser afgelopen.
Na deze drukke weken, bleef alleen het eindproject van mijn derde jaars nog over. Deze moesten een digitale mindmap maken in Flash over een sociaal probleem in China. (Een soort interactieve website waarin een sociaal probleem wordt uitgelegd en waarbij ook wordt gezocht naar oplossingen.) Dit is over het algemeen rustig verlopen eigenlijk. Werd op een gegeven moment zelfs saai omdat ik eigenlijk niet veel meer te doen had en ik ze soms wel 6 uur op een dag had. Praktijkles. Tja… wat doe je dan he? Een potje kaarten met mijn vertaalster! Hahaha. Was erg gezellig overigens.
De laatste paar dagen was wel weer hectisch omdat alle papieren afgerond moesten worden. Alles ingeleverd, nagekeken, scores berekend etc. Zonder mijn vertaalster Fancy had ik dat trouwens NOOIT voor elkaar gekregen. Wat een papierwinkel.
Maar we hebben het gered! Ik heb 1 student laten zakken voor mijn vak. Zijn naam? Brain…
Wat hij vroeg aan het eind? Of hij een van de opdrachten van dit semester alsnog wel mocht inleveren (Had hij niet gedaan het had dus 0 punten gekregen), ander zou hij zakken…
Ja, op zulke momenten is het moeilijk je lachen niet in te houden!! Maar met een uitgestreken gezicht heb ik hem verteld dat dat dus echt niet ging gebeuren en dat hij toen de tijd daar was, net als al zijn klasgenoten, de verantwoordelijkheid had moeten hebben om het op tijd in te leveren!
Dus… en nu zit het erop! Vier maanden zijn om en ik heb een mooie tijd waarop ik terug kan kijken. Ik ben heel wat ervaringen rijker. Ik moet wel zeggen dat ondanks mijn frustraties het afgelopen semester, ik het wel vreselijk ga missen. Ik ga Fancy missen, ik ga mijn Nederlandse collega’s missen, ik ga mijn studenten missen, ik ga het fruit missen, ik ga de winkels missen, ik ga de prijzen missen, ik ga het afdingen missen, ik ga de taxi’s missen, ik ga Aywa en mr. Chen missen, en waarschijnlijk nog veel meer…
Hopelijk krijg ik de kans om nog een keertje weer te komen. We zullen zien in de toekomst. Want ondanks die frustraties heb ik nooit een dag gehad dat ik met tegenzin naar mijn werk ben gegaan. Dat is toch al heel wat.
Ik zal over een paar dagen nog een laatste stukje plaatsen... Over mijn tijd in Beijing.
Groetjes, Maaike
Maar hoe is het de afgelopen weken gegaan…
In ieder geval supersnel! De presentaties van de vierde jaars zijn goed verlopen. Al mijn studenten (inclusief het probleemgeval) zijn geslaagd! En een paar daarvan hebben hele hoge scores gekregen. Ben dan toch wel een beetje trots op ze!
Een paar andere studenten zijn betrapt op plagiaat en krijgen dus geen diploma en natuurlijk zijn er ook een paar gezakt.
Zelf moest ik tijdens deze presentaties ook beoordelen. Ik heb 2 dagen lang op een hele harde houten stoel gezeten en naar presentaties geluisterd en gekeken. Daar zat soms werk tussen… brrrr… vreselijk slecht… Dan is het moeilijk om niet gelijk iemand compleet af te gaan lopen zeiken. Maar elke keer schiet er door mijn hoofd… ‘Ze hebben verdikkeme 4 jaar les gehad!!! Wat hebben ze nu in hemelsnaam geleerd???’ Dan wil je ze wel bijna met de penselen en computer om de kop meppen. Maar goed… In deze situaties blijven we rustig en gaan ze dan gewoon vragen waarom ze zus en zo gedaan hebben. Kijken ze dan eens met priemende ogen aan, zodat ze een klein beetje wit weg trekken… en dan achja… geef je ze maar een redelijke score… Want hoe hard je ook probeert, het niveau wat wij kennen in Nederland, halen ze niet…
Een paar studenten van Rupal (mijn collega die een maand geleden alweer was vertrokken naar Nederland) kreeg van een paar van haar studenten al klachten dat ze hele slechte presentaties hadden gehad en dat het helemaal niet goed was gegaan etc. Terwijl het op zich helemaal niet zulke slechte presentaties waren, maar ze kunnen niet omgaan met kritiek en dan denken ze gelijk dat het superslecht is. Zucht…. Achja…
Na afloop van deze dagen, zijn we met zijn allen op de schoolfoto gegaan (studenten in van die Amerikaanse toga’s met van die hoedjes met kwastjes) en daarna zijn we naar het plaatselijke Hotpot- restaurant geweest. Erg gezellig maar erg luidruchtig. Toen het moment was aangekomen waarbij er een film werd gedraaid waarin ALLE 99 studenten een verhaaltje vertelden, ben ik maar naar huis gegaan.
Ow en we hadden nog een extra drama, althans mijn collega Amelieke. Zij had 1 van haar studenten laten zakken. Een meisje genaamd Eve. Eve is een van de rijkste meisjes op school en is niet gewend om het woord ‘Nee’ te horen. Amelieke had nog niet aan haar verteld dat ze was gezakt en Eve moest iets in de envelop stoppen waar ook haar scores inzaten. Amelieke was er even niet en toen heeft ze gelijk stiekem naar haar cijfer gekeken. En toen hadden we de poppen aan het dansen. Voordat ze Amelieke er überhaupt mee confronteerde is ze eerst naar een andere collega gelopen. Naar Ron. Ron is de vaste Nederlandse docent daar en zij kent hem dan ook veel beter als ons. Ze vroeg aan Ron of haar werk slecht was en of ze het verdiende om te zakken. Gelukkig kende Ron haar goed genoeg om daar niet in te trappen en dus zei hij dat hij daarvoor niet bij haar moest zijn.
Toen is ze vervolgens naar Amelieke gegaan en haar gevraagd of ze haar cijfer kon veranderen. Amelieke heeft hier uiteraard ‘Nee?’ Op geantwoord. (Een leuk detail is dat Eve het presteerde om met een reis van een andere opleiding mee te mogen, naar Nederland voor 3 weken, terwijl ze eigenlijk aan haar project had moeten werken.) Vervolgens is de ze hele school afgegaan, zelfs naar de directeur geweest om uiteindelijk ‘Nee’ op het rekest te krijgen.
Ze heeft Amelieke nog een paar dagen lopen stalken op school. Zelfs heeft ze het gepresteerd om voor Amelieke haar deur van haar appartement te gaan staan om te smeken voor een ander cijfer. Heel eng en Amelieke heeft echt een uur moeten wachten voordat ze de deur eindelijk uit durfde. Dit klinkt misschien overdreven, maar Chinese studenten staan vaak onder enorme druk vanuit thuis en kunnen soms ongeleide projectielen zijn als ze echt wanhopig zijn.
Maar uiteindelijk is dat allemaal met een sisser afgelopen.
Na deze drukke weken, bleef alleen het eindproject van mijn derde jaars nog over. Deze moesten een digitale mindmap maken in Flash over een sociaal probleem in China. (Een soort interactieve website waarin een sociaal probleem wordt uitgelegd en waarbij ook wordt gezocht naar oplossingen.) Dit is over het algemeen rustig verlopen eigenlijk. Werd op een gegeven moment zelfs saai omdat ik eigenlijk niet veel meer te doen had en ik ze soms wel 6 uur op een dag had. Praktijkles. Tja… wat doe je dan he? Een potje kaarten met mijn vertaalster! Hahaha. Was erg gezellig overigens.
De laatste paar dagen was wel weer hectisch omdat alle papieren afgerond moesten worden. Alles ingeleverd, nagekeken, scores berekend etc. Zonder mijn vertaalster Fancy had ik dat trouwens NOOIT voor elkaar gekregen. Wat een papierwinkel.
Maar we hebben het gered! Ik heb 1 student laten zakken voor mijn vak. Zijn naam? Brain…
Wat hij vroeg aan het eind? Of hij een van de opdrachten van dit semester alsnog wel mocht inleveren (Had hij niet gedaan het had dus 0 punten gekregen), ander zou hij zakken…
Ja, op zulke momenten is het moeilijk je lachen niet in te houden!! Maar met een uitgestreken gezicht heb ik hem verteld dat dat dus echt niet ging gebeuren en dat hij toen de tijd daar was, net als al zijn klasgenoten, de verantwoordelijkheid had moeten hebben om het op tijd in te leveren!
Dus… en nu zit het erop! Vier maanden zijn om en ik heb een mooie tijd waarop ik terug kan kijken. Ik ben heel wat ervaringen rijker. Ik moet wel zeggen dat ondanks mijn frustraties het afgelopen semester, ik het wel vreselijk ga missen. Ik ga Fancy missen, ik ga mijn Nederlandse collega’s missen, ik ga mijn studenten missen, ik ga het fruit missen, ik ga de winkels missen, ik ga de prijzen missen, ik ga het afdingen missen, ik ga de taxi’s missen, ik ga Aywa en mr. Chen missen, en waarschijnlijk nog veel meer…
Hopelijk krijg ik de kans om nog een keertje weer te komen. We zullen zien in de toekomst. Want ondanks die frustraties heb ik nooit een dag gehad dat ik met tegenzin naar mijn werk ben gegaan. Dat is toch al heel wat.
Ik zal over een paar dagen nog een laatste stukje plaatsen... Over mijn tijd in Beijing.
Groetjes, Maaike
14 juni 2009
Het zit er bijna op!
Volgende week nog een weekje les geven en daarna nog 4 dagen naar Beijing. En dan…. vliegen we weer naar huis!!
Wat is er de afgelopen weken weer gebeurt?
Nou vorige week waren de eindpresentaties van alle vierde jaars studenten. Daarin moesten zij hun afstudeerprojecten presenteren. 7 Van die studenten heb ik de afgelopen 9 weken begeleidt in hun werk. En ik kan trots zeggen dat ze alle 7 zijn geslaagd. Zelfs de jongen waar ik hele grote twijfels bij had en die volgens mij echt geluk heeft gehad, is geslaagd.
Ik moet wel zeggen dat het een enorme intensieve week was.
Op maandag moest al het werk ingeleverd worden. Alle studenten moesten 1 of 2 foamborden van A1 formaat inleveren met een presentatie van hun werk en hun proces erop. Daarnaast moeten ze een kort verslag inleveren en natuurlijk hun eindproduct. Waar ik echt gek van werd, waren alle papieren die ik moest invullen en ondertekenen. Hoe verzinnen ze het, vraag ik me af. Waar is de efficiëntie? Dat is een woord dat ze hier nog echt niet kennen hoor! Chinezen en efficiëntie is als water en vuur. Maar goed… Naast mijn gewone lessen, moest ik dus allemaal formulieren gaan invullen en dat moest die dag ook nog ingeleverd worden. (Later kreeg ik te horen dat het ook de volgende dag nog kon…grrrrrrrmmbll.) En daar kwamen mijn studenten ook nog aan met al hun uitgewerkte producten. Sommigen zagen er echt mooi uit, maar de meesten… tja… als je het dan in het echt ziet dan denk je toch van…’Hebben we daar nu al die weken aan zitten werken???’. Echt hele slechte afwerking. En dat terwijl ze hier echt de mogelijkheid hebben om hele mooie boeken en tassen etc. te laten drukken! Dat had ik niet op school! Je kunt gewoon een echt boek laten maken van je verslag als je wilt. Echt super!! Maar dan heb ik bijvoorbeeld een leerlinge die o.a. een tas had ontworpen en had laten maken (papieren tas)… en weet je wat ze doet??? De touwtjes die als handvaten dienden had ze vastgeplakt met plakband!!! PLAKBAND! I.p.v. even 2 gaatjes erin te maken en dat touwtje er even doorheen te trekken en een knoopje te maken. Zoals het hoort… Nee… komen ze niet op. Je zou ze toch een schop onder hun derrière willen geven?
Zucht… naja, ik kan wel mijn gal blijven spuiten over het reilen en zeilen in het Chinese onderwijs, maar dan komt er geen eind aan.
Dinsdag had ik nog 1 extra les gepland voor mijn studenten. Hierin konden ze hun presentatie een keer oefenen in het lokaal. Een goede voorbereiding. Voor de les kwam Herbert (vertaler) naar mij toe met de vraag of zijn studenten ook bij deze les aanwezig mochten zijn, omdat Rupal er niet meer was en zo zouden zij ook nog de kans hebben om even wat extra voor te bereiden. ‘Geen probleem!’, zei ik. Dus ik vrolijk naar de klas en op een gegeven moment denk ik bij mezelf… ‘Dit zijn wel heel veel leerlingen’. En wat blijkt? Zaten er zelfs leerlingen tussen van Hanna, Amelieke en weet ik veel van wie nog meer! Naja, des te meer zielen des ter meer vreugde! Dus ik heb de basis van presenteren met ze doorgenomen en vervolgens mochten ze nog hun presentatie doen. Eerst ging dat aarzelend, maar later kwam het echt op gang. Allemaal studenten die ik niet eens kende hielden een presentatie en ik gaf aanwijzingen waar nodig was. Nu was het moeilijke om niet te beginnen over de inhoud. Rupal haar groep moest ik namelijk de volgende dag beoordelen. Ik denk dat dat ook een van de redenen was dat ze een keer hun presentatie bij mij wilden ‘proefdraaien’. Hopend dat ik dan al zou gaan aangeven of het goed was of niet. Hahaha. Mooi niet!
Woensdag eerst de opening van de tentoonstelling van hun werk en vervolgens om half negen startten de presentaties. Deze duurden rond een uur of 5. 20 Presentaties op woensdag en op donderdag nog een keer 10. Maar das nog best moeilijk hoor… objectief cijfers geven. Poezeg. Ja want wat ik goed vind, hoeven andere docenten nog niet goed te vinden. Maar we zijn er uiteindelijk wel uitgekomen. Ik en Henk zaten in het panel samen met een paar andere Chinese docenten.
En uiteindelijk na een lange week van lesgeven en beoordelen, zijn we vrijdagavond met 100 leerlingen uit eten geweest. Hotpot. Mijn eerste keer sinds ik hier ben dat ik dat heb gegeten. Best lekker hoor, zolang je maar kiest voor de milde versie. Hotpot is een soort fondue. Je hebt tafels met daarin grote schalen en een vuur eronder. Soms zijn die schalen verdeeld in 2 zodat je aan de ene kant de spicy versie kunt gebruiken en aan de andere kant de milde versie. En dan kun je kiezen uit allemaal verschillende groentes, vlees etc. Ik vond het erg lekker. Ik zag Chinezen lopen met bordjes hersentjes, ingewanden en meer van die gruwelijke etenswaren. Brrrrrrrrrrr. Wij kozen voor de eitjes, gehaktballetjes (althans ik hoop dat het gehaktballetjes waren), bamboe, spek, en andere lekkere dingen. En je moet dan een schaaltje pakken en daar mag je dan een soort mix voor jezelf in maken van wat jij lekker vind. Het wordt een soort olie met bijvoorbeeld knoflook, sesamolie, pepers, zout etc. Tot je een lekkere combinatie hebt waarin je je dingetjes kunt dippen en dan kunt opeten. Jammie!
Dat was dus een lange week… Oja!! Mijn Hotmail doet het trouwens weer! Wat bleek? Na een paar dagen deed hij het weer. 4 Juni (een van de dagen dat mijn hotmail geblokkeerd was) was namelijk nogal een belangrijke dag in China. Toen waren de studentenprotesten van ‘89? Op het plein van de hemelse vrede? Nou en daarom hebben ze dus de boel geblokkeerd. Uit angst dat iemand iets over de mail zou uitvreten ofzo. Niet te geloven toch? Stelletje gekken.
Maar goed… ik ben weer gewoon bereikbaar.
Verder ben ik nu bezig met het afronden van alles. DVD’s branden met al het werk. Papieren invullen. Alvast een beetje tas beginnen in te pakken. Kijken wat weg kan en wat ik mee wil nemen. Alle laatste dingetjes een beetje regelen zodat ik dat niet op het laatst nog moet doen. Zeker aangezien wij een paar dagen eerder weg gaan.
Ik kan niet wachten tot ik in het vliegtuig naar huis zit en Arjen om de nek kan vliegen op het vliegveld. (Uiteraard hoop ik dat ‘Hello Goodbye’ er dan ook bij staat en dat er dan flink wat traatjes geplengd worden enzo. Lekker veel drama!
En alhoewel ik veel zin heb om weer naar huis te gaan, vind ik het ook weer jammer dat ik weg ga. Ik ga het toch wel missen, ondanks alle dingen waaraan ik mij erger.
Volgende week nog een weekje les geven en daarna nog 4 dagen naar Beijing. En dan…. vliegen we weer naar huis!!
Wat is er de afgelopen weken weer gebeurt?
Nou vorige week waren de eindpresentaties van alle vierde jaars studenten. Daarin moesten zij hun afstudeerprojecten presenteren. 7 Van die studenten heb ik de afgelopen 9 weken begeleidt in hun werk. En ik kan trots zeggen dat ze alle 7 zijn geslaagd. Zelfs de jongen waar ik hele grote twijfels bij had en die volgens mij echt geluk heeft gehad, is geslaagd.
Ik moet wel zeggen dat het een enorme intensieve week was.
Op maandag moest al het werk ingeleverd worden. Alle studenten moesten 1 of 2 foamborden van A1 formaat inleveren met een presentatie van hun werk en hun proces erop. Daarnaast moeten ze een kort verslag inleveren en natuurlijk hun eindproduct. Waar ik echt gek van werd, waren alle papieren die ik moest invullen en ondertekenen. Hoe verzinnen ze het, vraag ik me af. Waar is de efficiëntie? Dat is een woord dat ze hier nog echt niet kennen hoor! Chinezen en efficiëntie is als water en vuur. Maar goed… Naast mijn gewone lessen, moest ik dus allemaal formulieren gaan invullen en dat moest die dag ook nog ingeleverd worden. (Later kreeg ik te horen dat het ook de volgende dag nog kon…grrrrrrrmmbll.) En daar kwamen mijn studenten ook nog aan met al hun uitgewerkte producten. Sommigen zagen er echt mooi uit, maar de meesten… tja… als je het dan in het echt ziet dan denk je toch van…’Hebben we daar nu al die weken aan zitten werken???’. Echt hele slechte afwerking. En dat terwijl ze hier echt de mogelijkheid hebben om hele mooie boeken en tassen etc. te laten drukken! Dat had ik niet op school! Je kunt gewoon een echt boek laten maken van je verslag als je wilt. Echt super!! Maar dan heb ik bijvoorbeeld een leerlinge die o.a. een tas had ontworpen en had laten maken (papieren tas)… en weet je wat ze doet??? De touwtjes die als handvaten dienden had ze vastgeplakt met plakband!!! PLAKBAND! I.p.v. even 2 gaatjes erin te maken en dat touwtje er even doorheen te trekken en een knoopje te maken. Zoals het hoort… Nee… komen ze niet op. Je zou ze toch een schop onder hun derrière willen geven?
Zucht… naja, ik kan wel mijn gal blijven spuiten over het reilen en zeilen in het Chinese onderwijs, maar dan komt er geen eind aan.
Dinsdag had ik nog 1 extra les gepland voor mijn studenten. Hierin konden ze hun presentatie een keer oefenen in het lokaal. Een goede voorbereiding. Voor de les kwam Herbert (vertaler) naar mij toe met de vraag of zijn studenten ook bij deze les aanwezig mochten zijn, omdat Rupal er niet meer was en zo zouden zij ook nog de kans hebben om even wat extra voor te bereiden. ‘Geen probleem!’, zei ik. Dus ik vrolijk naar de klas en op een gegeven moment denk ik bij mezelf… ‘Dit zijn wel heel veel leerlingen’. En wat blijkt? Zaten er zelfs leerlingen tussen van Hanna, Amelieke en weet ik veel van wie nog meer! Naja, des te meer zielen des ter meer vreugde! Dus ik heb de basis van presenteren met ze doorgenomen en vervolgens mochten ze nog hun presentatie doen. Eerst ging dat aarzelend, maar later kwam het echt op gang. Allemaal studenten die ik niet eens kende hielden een presentatie en ik gaf aanwijzingen waar nodig was. Nu was het moeilijke om niet te beginnen over de inhoud. Rupal haar groep moest ik namelijk de volgende dag beoordelen. Ik denk dat dat ook een van de redenen was dat ze een keer hun presentatie bij mij wilden ‘proefdraaien’. Hopend dat ik dan al zou gaan aangeven of het goed was of niet. Hahaha. Mooi niet!
Woensdag eerst de opening van de tentoonstelling van hun werk en vervolgens om half negen startten de presentaties. Deze duurden rond een uur of 5. 20 Presentaties op woensdag en op donderdag nog een keer 10. Maar das nog best moeilijk hoor… objectief cijfers geven. Poezeg. Ja want wat ik goed vind, hoeven andere docenten nog niet goed te vinden. Maar we zijn er uiteindelijk wel uitgekomen. Ik en Henk zaten in het panel samen met een paar andere Chinese docenten.
En uiteindelijk na een lange week van lesgeven en beoordelen, zijn we vrijdagavond met 100 leerlingen uit eten geweest. Hotpot. Mijn eerste keer sinds ik hier ben dat ik dat heb gegeten. Best lekker hoor, zolang je maar kiest voor de milde versie. Hotpot is een soort fondue. Je hebt tafels met daarin grote schalen en een vuur eronder. Soms zijn die schalen verdeeld in 2 zodat je aan de ene kant de spicy versie kunt gebruiken en aan de andere kant de milde versie. En dan kun je kiezen uit allemaal verschillende groentes, vlees etc. Ik vond het erg lekker. Ik zag Chinezen lopen met bordjes hersentjes, ingewanden en meer van die gruwelijke etenswaren. Brrrrrrrrrrr. Wij kozen voor de eitjes, gehaktballetjes (althans ik hoop dat het gehaktballetjes waren), bamboe, spek, en andere lekkere dingen. En je moet dan een schaaltje pakken en daar mag je dan een soort mix voor jezelf in maken van wat jij lekker vind. Het wordt een soort olie met bijvoorbeeld knoflook, sesamolie, pepers, zout etc. Tot je een lekkere combinatie hebt waarin je je dingetjes kunt dippen en dan kunt opeten. Jammie!
Dat was dus een lange week… Oja!! Mijn Hotmail doet het trouwens weer! Wat bleek? Na een paar dagen deed hij het weer. 4 Juni (een van de dagen dat mijn hotmail geblokkeerd was) was namelijk nogal een belangrijke dag in China. Toen waren de studentenprotesten van ‘89? Op het plein van de hemelse vrede? Nou en daarom hebben ze dus de boel geblokkeerd. Uit angst dat iemand iets over de mail zou uitvreten ofzo. Niet te geloven toch? Stelletje gekken.
Maar goed… ik ben weer gewoon bereikbaar.
Verder ben ik nu bezig met het afronden van alles. DVD’s branden met al het werk. Papieren invullen. Alvast een beetje tas beginnen in te pakken. Kijken wat weg kan en wat ik mee wil nemen. Alle laatste dingetjes een beetje regelen zodat ik dat niet op het laatst nog moet doen. Zeker aangezien wij een paar dagen eerder weg gaan.
Ik kan niet wachten tot ik in het vliegtuig naar huis zit en Arjen om de nek kan vliegen op het vliegveld. (Uiteraard hoop ik dat ‘Hello Goodbye’ er dan ook bij staat en dat er dan flink wat traatjes geplengd worden enzo. Lekker veel drama!
En alhoewel ik veel zin heb om weer naar huis te gaan, vind ik het ook weer jammer dat ik weg ga. Ik ga het toch wel missen, ondanks alle dingen waaraan ik mij erger.
22 mei 2009
Geblokt...
Ok. Het is zover. Mijn blog (en alles van www.blogger.com) is geblokt. Ik kan er niet meer opkomen. Dus ik zal proberen om het via Arjen up te daten. Maar het kan zijn dat dat soms een beetje moeilijk gaat. Maar dan zijn jullie daarvan op de hoogte.
Stomme Chinezen.
Verder gaat het hier zijn gangetje. Ik ben gisteren begonnen met de eerste examens. Ik geloof dat ze het aardig door hebben, wat er moet gebeuren en ik heb al een paar leuke probleemstellingen ontvangen.
Het examen gaat namelijk als volgt.
Ik wil dat ze een sociaal probleem nemen en daarover een mindmap gaan maken, met als doel een aantal oplossingen te vinden voor dit probleem. Deze mindmap moeten ze interactief gaan maken. Ze moeten het om gaan zetten in een soort Flash website. Maar het is geen website maar een dynamische mindmap met kleine animaties etc.
Ik ben heel erg benieuwd wat er uit gaat komen.
Het nadeel van examens is, dat ik ze niet teveel hoef te helpen en dat ik eigenlijk op een gegeven moment niet zoveel te doen heb. Dus ik heb al een boekje mee genomen. Maar ik ben vandaag zo vreselijk moe!! Als ik een boek ga lezen, lig ik geheid binnen 10 min. te slapen. En dat is natuurlijk geen goed voorbeeld als ik zelf altijd mijn studenten wakker loop te schudden in mijn les.
Pfffff….. kheb al een blikje Pepsi gedronken om wat cafeïne binnen te krijgen, maar het helpt niet echt. Ik ga vanmiddag met de dames naar Nan Ping en dan ga ik een heerlijke hoofdmassage nemen en ga ik mijn haar laten knippen. Dan ben ik zeker wel 2,5 uur zoet met lekker niets doen.
En dan is het weekend en ga ik morgen eerst eens lekker ontspannen uitslapen. Morgenavond gaan we met zijn allen en met de vertalers naar het Indiase restaurant in Jei Fang Bei. Dit is het afscheidsetentje van Rupal, want die vertrekt woensdag weer naar Nederland. Stiekem ben ik wel een beetje jaloers. Maar ach… Over 5 weken ben ik ook zover!
Stomme Chinezen.
Verder gaat het hier zijn gangetje. Ik ben gisteren begonnen met de eerste examens. Ik geloof dat ze het aardig door hebben, wat er moet gebeuren en ik heb al een paar leuke probleemstellingen ontvangen.
Het examen gaat namelijk als volgt.
Ik wil dat ze een sociaal probleem nemen en daarover een mindmap gaan maken, met als doel een aantal oplossingen te vinden voor dit probleem. Deze mindmap moeten ze interactief gaan maken. Ze moeten het om gaan zetten in een soort Flash website. Maar het is geen website maar een dynamische mindmap met kleine animaties etc.
Ik ben heel erg benieuwd wat er uit gaat komen.
Het nadeel van examens is, dat ik ze niet teveel hoef te helpen en dat ik eigenlijk op een gegeven moment niet zoveel te doen heb. Dus ik heb al een boekje mee genomen. Maar ik ben vandaag zo vreselijk moe!! Als ik een boek ga lezen, lig ik geheid binnen 10 min. te slapen. En dat is natuurlijk geen goed voorbeeld als ik zelf altijd mijn studenten wakker loop te schudden in mijn les.
Pfffff….. kheb al een blikje Pepsi gedronken om wat cafeïne binnen te krijgen, maar het helpt niet echt. Ik ga vanmiddag met de dames naar Nan Ping en dan ga ik een heerlijke hoofdmassage nemen en ga ik mijn haar laten knippen. Dan ben ik zeker wel 2,5 uur zoet met lekker niets doen.
En dan is het weekend en ga ik morgen eerst eens lekker ontspannen uitslapen. Morgenavond gaan we met zijn allen en met de vertalers naar het Indiase restaurant in Jei Fang Bei. Dit is het afscheidsetentje van Rupal, want die vertrekt woensdag weer naar Nederland. Stiekem ben ik wel een beetje jaloers. Maar ach… Over 5 weken ben ik ook zover!
Xi'an
Op dit moment zit ik achter in mijn klas, terwijl mijn studenten een film zitten te kijken. Ik had er een paar meegenomen, maar ze wilden perse Twillight zien. Dit ligt waarschijnlijk aan het feit dat de klas grotendeels bestaat uit meisjes. Er speelt namelijk een knappe vent in (vampier). Nou dan zijn ze dus helemaal hoteldebotel en hebben de mannen weinig inbreng weer. En dat terwijl ik ze al menigmaal heb betrapt op het kijken van deze film, tijdens mijn les. Dan zou je toch denken dat ze hem al vaak genoeg hebben gezien? Naja… Ze vonden het leuk!
De reden dat ik vandaag een film met ze kijk, is dat morgen hun examenopdracht begint. Hun laatste opdracht. Dus ik dacht… ff leuk!
En vandaag hoef ik maar 2 uurtjes les te geven, dus dat kwam goed uit.
De reden dat ik vandaag een film met ze kijk, is dat morgen hun examenopdracht begint. Hun laatste opdracht. Dus ik dacht… ff leuk!
En vandaag hoef ik maar 2 uurtjes les te geven, dus dat kwam goed uit.
Afgelopen weekend zijn Amelieke, Hanna en ik naar Xi’an geweest. We hebben daar het terracottaleger bezocht en zijn naar de Muslimquarters geweest. Hier woont de grootste populatie moslims van de stad. Er is een grote moskee en een bazaar. Vreselijk toeristisch wat betekend dat de prijzen ook omhoogschieten als ze zien dat je een buitenlander bent. Dit maakt het voor ons eg moeilijk af en toe, om naar een redelijke prijs af te dingen. Deze mensen zijn echt volleerd onderhandelaars en proberen het onderste uit de kan te halen. Zo proberen ze dan ook allerlei verhalen op te hangen, dat hun winkel de volgende dag gesloopt gaat worden etc. Zucht… Het is dan af en toe echt heel erg vervelend dat je buitenlander bent. Je kunt er niets aan doen, je steekt er gewoon tussenuit en je kunt het niet verbergen. 
Zaterdag middag, toen we er weer waren van het Terracottaleger, besloten we om nog ergens te gaan eten, nabij de ‘Goose Pagoda’. Een soort tempel waar alweer allemaal eettentjes en souvenirswinkeltjes omheen zijn geplant. Terwijl we aan het zoeken waren naar een geschikte plek om te eten, wilde ik iets uit mijn tas pakken. En toen ontdekte ik, dat hij aan de verkeerde kant open stond!! Ik gelijk mijn hele tas doorzocht en ja hoor… mijn portemonnee gejat. Ik weet zeker dat ze hebben gezien dat ik mijn portemonnee in de bus, in mijn tas had gedaan. Want ze wisten precies waar in de tas, ze hem konden vinden. Weg dus. Na eerst van de schrik te zijn bekomen, ben ik gaan nalopen wat er allemaal inzat. Mijn creditcard had ik nog in Chongqing liggen. Mijn pinpas zat er wel in, dus die had ik gelijk laten blokkeren en ik had direct een nieuw pasje aangevraagd. Mijn verzekeringspasje had ik die middag toevallig gebruikt ter identificatie en die zat in mijn cameratas. (Jeuj) Qua geld zat er iets van 150 yuan in (15 euro) en er zaten wat pasjes in die ik hier gebruikte, zoals het pasje voor de Metro (zelfde als MAKRO in Nederland) en mijn pasje om hier op school eten te kunnen kopen. Naja, dat is nog geen ramp. Rupal gaat volgende week weer naar Nederland, dus kan ik dan haar pasje gebruiken. Het ergste vind ik dat ik de foto van Arjen en van Rick kwijt ben die erin zaten en de portemonnee zelf. Die had ik hier gekocht. Van plastic etc. maar ik vond hem ontzettend leuk. Verdorie…
Maar goed… ik ben allang blij dat ze verder niets hebben meegenomen. Ze hadden ook mijn camera of telefoon mee kunnen pakken als ze hadden gewild. Maar volgens mij konden ze daar dan net weer niet bij. Ik ben namelijk over het algemeen heel voorzichtig met mijn spullen hier. Zo draag ik mijn tas altijd zo, dat ik de opening van de rits altijd voor mij heb. En altijd de tas onder de arm geklemd zodat ze er niet makkelijk bij kunnen. Maar schijnbaar hebben ze nu een nieuw apparaatje ofzo en kunnen ze daarmee ritsen makkelijke open krijgen. Het is ook nog een metalen rits ook! Hoe doen ze het!!
Al met al ben ik nu wel een beetje achterdochtig geworden naar verkopers toe. Ik ben er gewoon heel moe van dat je altijd maar moet onderhandelen en dat ze altijd zoveel mogelijk geld van je willen hebben. En dat is niet alleen dus met verkopers, maar ook met dieven, mensen op straat etc. etc. In China draait alles om geld en iedereen doet alles om er zoveel mogelijk van te krijgen. Misschien komt dit ook wel door de slechte sociale voorzieningen en alles. Ik bedoel… het is geen Nederland, dat is wel duidelijk. Mensen moeten hier wel vechten om te kunnen bestaan.
Maar toch… het gevoel dat je elke keer bedonderd wordt. Toen ik bijvoorbeeld dacht dat ik een mooie zilveren armband kocht. ‘Jahoor, echt zilver!’ en vervolgens kom ik erachter dat het maar een heeeeeeel klein beetje zilver bevat en hoofdzakelijk gewoon van ijzer is gemaakt. Ze kunnen gewoon echt recht in je gezicht staan te liegen. En ik begin er nu dan ook echt grondig een hekel aan te krijgen.Nu, als ik ergens over moet onderhandel, ga ik keihard onderhandelen tot de laagste prijs. En als ze eenmaal doorhebben dat je weet waar je het over hebt, dan zakken ze meestal wel met de prijs. En als ze niet willen zakken. Prima, laat dan maar zitten.
Maar goed…
Verder was Xi’an erg leuk, maar 2 dagen was veel te kort om het echt goed te zien.
14 mei 2009
Treinreis Chengdu
Even proberen of ik ook filmpjes kan plaatsen. Dit is een klein stukje film van onze treinreis naar Chengdu. (Paar weken geleden)
09 mei 2009
Weer een kleine update!!
Dit is hem dan!! Mijn verjaardagstaart!! Ik heb de kaarsjes uit mogen blazen en ik heb een wens gedaan! En er is voor me gezongen! Jaja! Ik kom niets tekort hier in China. En ik heb ontzettend leuke kadootjes gekregen. (Zie foto)We gaan nu uit eten in het centrum en dan zit de dag er al weer bijna op.
Toch wel bijzonder want mijn verjaardag is nu eigenlijkj dubbel zo lang haha! Vanwege het tijdsverschil. Arjen was zo vriendelijk vannochtend om me daaraan te herinneren. Hij belde me om 6 uur wakker ( Ja want in Nederland was het 12 uur en was ik officieel jarig!) Grrrrrrrrrr.... Maar goed... Hieperdepiep hoera!
Een kleine update
Dit zijn mijn schoenen die ik vandaag heb beschilderd! Het moeten van die chinese rozen voorstellen. Ik zit er aan te denken om nog een paar schoenen te gaan beschilderen. Maar deze keer dan delfsblauw. Krijg ineens een vlaag inspiratie! 
08 mei 2009
06 mei 2009
Ik mis....
lekker in mijn eentje auto rijden met een cd van Jan Smit of Nick en Simon aan en keihard meezingen.
30 april 2009
........
Mijn nieuws-inname voor vandaag:
Financiele crisis, Mexicaanse griep in Nederland en waarschijnlijk ook China, nog ergere financiele crisis als pandemie uitbreekt en dan ook nog aanslag op koninginnedag, fotos van mensen die kinderen reanimeren, foto's van mensen die door de lucht vliegen...
Sorry aan alle mensen die niet van schelden houden... maar wat een KUTDAG.
Niet te geloven...
Financiele crisis, Mexicaanse griep in Nederland en waarschijnlijk ook China, nog ergere financiele crisis als pandemie uitbreekt en dan ook nog aanslag op koninginnedag, fotos van mensen die kinderen reanimeren, foto's van mensen die door de lucht vliegen...
Sorry aan alle mensen die niet van schelden houden... maar wat een KUTDAG.
Niet te geloven...
IK WIL OOK KONINGINNEDAG VIEREN!!
Het lijkt wel alsof de afstand tussen mij en Nederland er voor zorgt dat ik in een extra vaderlandslievende stemming kom. Normaal maak ik me niet zo druk om Koninginnedag, maar nu ik hier verblijf en ik op internet allemaal foto’s zie van mensen op straat, vlooiemarkten, alles oranje… dan wil ik dat ook!! Ik heb al overwogen om hier op de berg gewoon mijn overtollige spulletjes te gaan verkopen aan de Chinezen. Maar weer een hoop geouwehoer en aangezien ik het druk heb, komt het er niet van. Heb er ook al over gedacht om oranje slingers te kopen en ballonen en zo toch nog ons eigen feestje een beetje te maken, maar ik heb er de puf niet meer voor, na een lange dag op school.
Ik sprak met een Australisch meisje (Sarah) die hier ook les geeft op CTBU. Zij vroeg aan mij of wij Nederlanders ook nog een Koningshuis hadden. Ik natuurlijk JA! Zeggen. (Helemaal verbouwereerd dat ze dat niet weet.) De manier hoe ze over koningshuizen sprak en over dat Elizabeth officieel ook nog steeds koningin is van Australië, was vrij negatief. Moet ze zelf weten natuurlijk, maar persoonlijk moet ik zeggen dat ik best wel blij ben met ons Koningshuis. Tuurlijk ze kosten misschien wel eens wat geld, maar ik vind het toch ook iets echt Hollands. Beatrix in d’r gouden koets. De wandeling door de steden tijdens Koninginnedag… Nederland mag dan wel een klein landje zijn in de ogen van vele mensen in de wereld, maar dan denk ik toch… Misschien klein, maar wel verrekte fijn. En dat betekend inclusief Koningshuis, kaas, plat, klompen, tulpen, buitenlanders, molens en ga zo maar door.
Alhoewel ik hier dus geen Koninginnedag vier, vier ik hier wel 1 mei. Dag van de arbeid. Hoewel er in Nederland maar weinig wordt gedaan aan 1 mei. Kun je het hier toch nog wel aardig merken. Ten eerste zijn we op 1 mei vrij. Daarnaast zijn er veel activiteiten. Wat weet ik niet, maar zie ik vanzelf wel. En wij arbeiders worden ook in de watten gelegd. Jaja!!
Dit heb ik gekregen van school. We krijgen het allemaal. Een gigantisch pak met 12 blikjes Pepsi en een pak met een soort kruidenthee dat erg populair is hier in China. (Nog nooit gehad.) Nu kan ik dit dus nooit in mijn eentje leeg gaan drinken, maar ik dacht dat het wel een goed idee zou zijn om het te gebruiken voor mijn verjaardag, volgende week zaterdag. Ik denk niet dat ik een feestje ga houden, maar ik ga wel gezellig wat leuks doen met de dames. Dus dat scheelt mij een hoop inkopen!! Handig is, is dat ze me deze pakken net meegaven toen ik naar huis ging. Ik had al 2 tassen bij me en toen mocht ik ook nog eens met deze pakken gaan zeulen. En dat weegt nogal wat. Naja, ik mag uiteindelijk maar blij zijn dat ik wat krijg natuurlijk.
Goed… ik zal weer wat gaan doen. Ik zal ook proberen om een dezer dagen mijn foto’s weer eens wat bij te werken. Loop ik vreselijk mee achter, maar dat is omdat het nogal wat werk is om ze up te loaden. En mijn internet is niet bijster snel dus dat kan echt dagen duren.
Groetjes!
Ik sprak met een Australisch meisje (Sarah) die hier ook les geeft op CTBU. Zij vroeg aan mij of wij Nederlanders ook nog een Koningshuis hadden. Ik natuurlijk JA! Zeggen. (Helemaal verbouwereerd dat ze dat niet weet.) De manier hoe ze over koningshuizen sprak en over dat Elizabeth officieel ook nog steeds koningin is van Australië, was vrij negatief. Moet ze zelf weten natuurlijk, maar persoonlijk moet ik zeggen dat ik best wel blij ben met ons Koningshuis. Tuurlijk ze kosten misschien wel eens wat geld, maar ik vind het toch ook iets echt Hollands. Beatrix in d’r gouden koets. De wandeling door de steden tijdens Koninginnedag… Nederland mag dan wel een klein landje zijn in de ogen van vele mensen in de wereld, maar dan denk ik toch… Misschien klein, maar wel verrekte fijn. En dat betekend inclusief Koningshuis, kaas, plat, klompen, tulpen, buitenlanders, molens en ga zo maar door.
Alhoewel ik hier dus geen Koninginnedag vier, vier ik hier wel 1 mei. Dag van de arbeid. Hoewel er in Nederland maar weinig wordt gedaan aan 1 mei. Kun je het hier toch nog wel aardig merken. Ten eerste zijn we op 1 mei vrij. Daarnaast zijn er veel activiteiten. Wat weet ik niet, maar zie ik vanzelf wel. En wij arbeiders worden ook in de watten gelegd. Jaja!!
Dit heb ik gekregen van school. We krijgen het allemaal. Een gigantisch pak met 12 blikjes Pepsi en een pak met een soort kruidenthee dat erg populair is hier in China. (Nog nooit gehad.) Nu kan ik dit dus nooit in mijn eentje leeg gaan drinken, maar ik dacht dat het wel een goed idee zou zijn om het te gebruiken voor mijn verjaardag, volgende week zaterdag. Ik denk niet dat ik een feestje ga houden, maar ik ga wel gezellig wat leuks doen met de dames. Dus dat scheelt mij een hoop inkopen!! Handig is, is dat ze me deze pakken net meegaven toen ik naar huis ging. Ik had al 2 tassen bij me en toen mocht ik ook nog eens met deze pakken gaan zeulen. En dat weegt nogal wat. Naja, ik mag uiteindelijk maar blij zijn dat ik wat krijg natuurlijk.Goed… ik zal weer wat gaan doen. Ik zal ook proberen om een dezer dagen mijn foto’s weer eens wat bij te werken. Loop ik vreselijk mee achter, maar dat is omdat het nogal wat werk is om ze up te loaden. En mijn internet is niet bijster snel dus dat kan echt dagen duren.
Groetjes!
26 april 2009
Over de helft!
Ik begin het nu echt druk te krijgen.
Ik ben nu bezig met het voorbereiden van de examens voor mijn 3e jaars studenten. Voor 1 examen moet ik gelijk 3 verschillende examens schrijven. Dit voor wanneer er mensen zijn die zakken. Die krijgen de mogelijkheid om 2 keer een herexamen te doen. (Mocht het dan nog niet lukken, dan kunnen hun ouders altijd nog wat extra geld betalen om over te gaan.)
Ik had al een examen in mijn hoofd, maar nu ik hun niveau gezien heb, denk ik dat ik mijn eisen maar iets naar beneden moet gaan aanpassen.
Naast het voorbereiden van de examens ben ik ook nog bezig met de gewone lessen. Morgen is hun deadline voor de opdracht ‘Website in Flash’. Hiervoor moesten ze een website maken over zichzelf van 4 pagina’s. Dit moest gemaakt worden in het programma Flash. Ik ben heel erg benieuwd. Van wat ik tot nu toe gezien heb, gaan sommige mensen mij echt verbazen.
Ik had echter over het algemeen niet verwacht dat het zo moeilijk zou zijn om ze dit uit te leggen. In Nederland was dit lang zo moeilijk niet geweest denk ik. Alsof ze hier niet zo snugger zijn. Ik leg sommige dingen wel 4 keer uit en nog snappen ze het niet. Ik denk dat dit misschien ook voortkomt uit een ingebouwde onzekerheid na jarenlang in angst in de klas te hebben gezeten, bang om iets fout te doen. Wanneer zij iets fout zouden doen dan werden ze vaak gelijk gestraft. Maar goed… als westerse docent wordt je er af en toe gek van.
Al met al denk ik toch wel dat ze het nu aardig onder de knie hebben gekregen. De meesten dan…
Morgen moeten ze het voor de klas presenteren en daar hebben ze een hekel aan. De laatste keer dat ik dat deed, kwamen ze praktisch naast me staan en fluisterden ze mij hun presentatie in het oor. Nu ga ik wat verder weg zitten en ze mogen in het Chinees presenteren. Dus dat moet nu beter gaan.
Naast de derde jaars, begeleidt ik ook nog 7 vierde jaars studenten die bezig zijn met hun eindproject. Dit is wel een leuke groep mensen.
Ik heb 1 meisje die (duidelijk zelf ook homosexueel) een huisstijl voor een homo-bar wil gaan doen. Geweldig vind ik dat! Helemaal in een land als China waar zulke dingen nog heel controversieel zijn. Ik heb dan ook eerst gesproken met de directeur over dit project. Ik wilde er zeker van zijn dat tijdens haar eindpresentatie, Chinese docenten hier geen probleem van gaan maken. (Zij vormen namelijk de helft van de jury die hun presentatie gaan beoordelen) De directeur heeft mij verzekerd dat dit geen probleem zal gaan zijn. Dat hoop ik maar, want anders gaan zij een heel groot probleem met mij krijgen.
Al met al ben ik dus aardig druk op het moment, maar dat zorgt er ook voor dat de tijd nu wat sneller gaat. Deze week begint de 10e week voor mij. Ik ben nu over de helft van mijn periode hier en dan kan ik weer naar huis!
Niet dat ik het hier niet naar mijn zin heb, maar Nederland is toch wel een stukje… aangenamer uiteindelijk. Het is natuurlijk ook maar net wat je gewend bent, maar ik mis mijn vriend, familie, Nederlands eten, Nederlands landschap etc.
Ow! En ik ben straks ook nog jarig hier in China! (9 mei) Ik ben heel benieuwd hoe dat gaat worden!
Ik ben jarig op een zaterdag, dus dat is wel heel fijn. De eerste keer in mijn leven dat ik mijn verjaardag vier zonder mijn familie, vriend, vrienden etc. Ben heel benieuwd hoe ik dat ga ervaren. Komt vast wel goed.
Ik ben van plan om een ‘Hello Kitty’ taart te gaan kopen en samen met mijn collega’s ga ik een typisch Chinese activiteit doen. We gaan schoenen verven!
Chinese meisjes zijn hier heel erg bezig met handwerken. Borduren is erg populair hier (Ja, daar ben ik ook al mee begonnen!) en haken is ook erg ‘in’. En zo dus ook schoenen beschilderen. Meestal een soort bootschoenen. Ik heb dus voor mijn collega’s allemaal een paar schoenen gekocht en ik moet nog even verf kopen en dan gaan we lekker creatief aan de slag!! Net een echt kinderfeestje van vroeger! Maaaarrrrr typisch Chinees!!
Ok… ik zal snel weer bezig. Mijn les begint zo weer! Net tegen het einde van de les, voor de pauze, zei ik dat ze moesten stoppen omdat het tijd was. Ze hoorden me niet!!! Iedereen was zo druk bezig! Dus toen moest Fancy (mijn vertaler) nog eens hard roepen dat het pauze was. Keken ze me toch wazig aan, zo van… ‘Watte?’. Hahaha. Morgen deadline! Dus ze zijn vreselijk druk op het moment!!
Zai Jian, Maaike
P.S. Nog geen kakkerlakken weer in mn apartement gezien. Maar het weer is ook weer koeler. Maar bij Amelieke en Hanna in het gebouw hebben ze nu ook een paar zien lopen in de gang!
Ik ben nu bezig met het voorbereiden van de examens voor mijn 3e jaars studenten. Voor 1 examen moet ik gelijk 3 verschillende examens schrijven. Dit voor wanneer er mensen zijn die zakken. Die krijgen de mogelijkheid om 2 keer een herexamen te doen. (Mocht het dan nog niet lukken, dan kunnen hun ouders altijd nog wat extra geld betalen om over te gaan.)
Ik had al een examen in mijn hoofd, maar nu ik hun niveau gezien heb, denk ik dat ik mijn eisen maar iets naar beneden moet gaan aanpassen.
Naast het voorbereiden van de examens ben ik ook nog bezig met de gewone lessen. Morgen is hun deadline voor de opdracht ‘Website in Flash’. Hiervoor moesten ze een website maken over zichzelf van 4 pagina’s. Dit moest gemaakt worden in het programma Flash. Ik ben heel erg benieuwd. Van wat ik tot nu toe gezien heb, gaan sommige mensen mij echt verbazen.
Ik had echter over het algemeen niet verwacht dat het zo moeilijk zou zijn om ze dit uit te leggen. In Nederland was dit lang zo moeilijk niet geweest denk ik. Alsof ze hier niet zo snugger zijn. Ik leg sommige dingen wel 4 keer uit en nog snappen ze het niet. Ik denk dat dit misschien ook voortkomt uit een ingebouwde onzekerheid na jarenlang in angst in de klas te hebben gezeten, bang om iets fout te doen. Wanneer zij iets fout zouden doen dan werden ze vaak gelijk gestraft. Maar goed… als westerse docent wordt je er af en toe gek van.
Al met al denk ik toch wel dat ze het nu aardig onder de knie hebben gekregen. De meesten dan…
Morgen moeten ze het voor de klas presenteren en daar hebben ze een hekel aan. De laatste keer dat ik dat deed, kwamen ze praktisch naast me staan en fluisterden ze mij hun presentatie in het oor. Nu ga ik wat verder weg zitten en ze mogen in het Chinees presenteren. Dus dat moet nu beter gaan.
Naast de derde jaars, begeleidt ik ook nog 7 vierde jaars studenten die bezig zijn met hun eindproject. Dit is wel een leuke groep mensen.
Ik heb 1 meisje die (duidelijk zelf ook homosexueel) een huisstijl voor een homo-bar wil gaan doen. Geweldig vind ik dat! Helemaal in een land als China waar zulke dingen nog heel controversieel zijn. Ik heb dan ook eerst gesproken met de directeur over dit project. Ik wilde er zeker van zijn dat tijdens haar eindpresentatie, Chinese docenten hier geen probleem van gaan maken. (Zij vormen namelijk de helft van de jury die hun presentatie gaan beoordelen) De directeur heeft mij verzekerd dat dit geen probleem zal gaan zijn. Dat hoop ik maar, want anders gaan zij een heel groot probleem met mij krijgen.
Al met al ben ik dus aardig druk op het moment, maar dat zorgt er ook voor dat de tijd nu wat sneller gaat. Deze week begint de 10e week voor mij. Ik ben nu over de helft van mijn periode hier en dan kan ik weer naar huis!
Niet dat ik het hier niet naar mijn zin heb, maar Nederland is toch wel een stukje… aangenamer uiteindelijk. Het is natuurlijk ook maar net wat je gewend bent, maar ik mis mijn vriend, familie, Nederlands eten, Nederlands landschap etc.
Ow! En ik ben straks ook nog jarig hier in China! (9 mei) Ik ben heel benieuwd hoe dat gaat worden!
Ik ben jarig op een zaterdag, dus dat is wel heel fijn. De eerste keer in mijn leven dat ik mijn verjaardag vier zonder mijn familie, vriend, vrienden etc. Ben heel benieuwd hoe ik dat ga ervaren. Komt vast wel goed.
Ik ben van plan om een ‘Hello Kitty’ taart te gaan kopen en samen met mijn collega’s ga ik een typisch Chinese activiteit doen. We gaan schoenen verven!
Chinese meisjes zijn hier heel erg bezig met handwerken. Borduren is erg populair hier (Ja, daar ben ik ook al mee begonnen!) en haken is ook erg ‘in’. En zo dus ook schoenen beschilderen. Meestal een soort bootschoenen. Ik heb dus voor mijn collega’s allemaal een paar schoenen gekocht en ik moet nog even verf kopen en dan gaan we lekker creatief aan de slag!! Net een echt kinderfeestje van vroeger! Maaaarrrrr typisch Chinees!!
Ok… ik zal snel weer bezig. Mijn les begint zo weer! Net tegen het einde van de les, voor de pauze, zei ik dat ze moesten stoppen omdat het tijd was. Ze hoorden me niet!!! Iedereen was zo druk bezig! Dus toen moest Fancy (mijn vertaler) nog eens hard roepen dat het pauze was. Keken ze me toch wazig aan, zo van… ‘Watte?’. Hahaha. Morgen deadline! Dus ze zijn vreselijk druk op het moment!!
Zai Jian, Maaike
P.S. Nog geen kakkerlakken weer in mn apartement gezien. Maar het weer is ook weer koeler. Maar bij Amelieke en Hanna in het gebouw hebben ze nu ook een paar zien lopen in de gang!
20 april 2009
Kakkerlakkenparade…
Ok, het is zover. Voor mij is het kakkerlakkenseizoen echt begonnen. Tot nu toe had ik er nog geen weer gezien, maar zondag ochtend toen ik mijn huiskamer in liep zag ik iets liggen vlakbij de televisie. Op zijn rug, een kakkerlak van ongeveer 3 a 4 cm lang. (Ik heb niet de tijd genomen om hem op te meten). Ik dacht dat hij dood was, maar voor de zekerheid heb ik heb nog een keer met de spray bespoten. Toen begon hij me toch weer te spartelen!!! Ik denk dat hij op de kop is komen te liggen en dat niet meer om kon keren. Zijn pech. Maar het feit dat het zo’n grote was… zegt mij dat er ergens een nest zit. Over de schrik heen gekomen heb ik me aangekleed en ben ik bij Amelieke gaan ontbijten. Ik had me voorgenomen om de keeper van het huis om een trap te vragen zodat ik de gaten in mijn plafond bij de afzuigkap enz. kan dichten. Maar die man is heel irritant en praat geen engels en dus kwam hij met me mee (vroeg zich waarschijnlijk af waar ik met zijn trap heen ging). Toen ik de deur open deed… lag daar nog een in mijn keuken!! Nog groter als de ander!! Dood welteverstaan, maar dan vraag ik me af hoe hij daar terecht komt. Ik had na de eerste ontdekking onder alle meubels met dat spul gespoten (lekker gezond) en ik denk dat hij in een soort doodstrijd ergens vandaan is gekropen. Dus ik direct laten zien aan de keeper. En hij BAF!! Gelijk erop staan. De idioot!! Volgens mij moet je dat dus nooit doen omdat dan eitjes overal terecht kunnen komen. Maar goed. Al te laat. Ik liet hem ook zien wat ik van plan was en dus is hij voor mij op de trap geklommen en heeft met een plastic zak en een hoop plakband het gat ‘gedicht’. Ik hoop dat het voldoende is. Hij liet mij ook een gat zien onder mijn gootsteen. Waar de leidingen onder de grond verdwijnen. Daar kwamen ze ook weg volgens hem. Dus hij heeft met die spray dat hele gat helemaal volgespoten. Gelukkig gebruikte ik mijn kastjes al niet, omdat ze heel erg stinken. Maar toen hij dat liet zien, wilde ik mijn kastjes direct ook dichtplakken met tape. Maar hij vond dat geen goed idee. Ik moest mijn spullen daar in zetten vond hij! (Ja wat je allemaal al niet kunt begrijpen met handen en voeten!) Dus hij rukte het er weer af. Maar toen hij weer weg was. Heb ik ALLE kastjes dichtgeplakt. Hij kan me de pot op. Want ik zag in andere kastjes ook allerlei gaten zitten. Mooi niet dat ik mijn spullen daar in zet. Ik heb met andere bewoners van het huis gesproken en zo ook met mijn buurvrouw Candice (Amerikaanse en hier via de Peacecore). Zij woont hier al 2 jaar en heeft eigenlijk nooit last van kakkerlakken. En andere mensen in huis eigenlijk ook niet. Niemand die ik spreek in huis heeft er echt last van. Maar Henk heeft ook in mijn huis gewoond en die vertelde dat hij er ook last van had gehad. En andere bewoners van mijn apartement ook. Dus alleen mijn appartement heeft er last van. Weer typisch he. Dus ik heb me voorgenomen om in ieder geval wanneer Rupal eind mei vertrekt, in haar appartement te trekken. Ik moet dan nog een maand en zij heeft tot nu toe nog geen kakkerlak gezien.
Wat ben ik blij dat ik in Nederland woon. In een huis waar ik me helemaal niet druk hoef te maken om zulke beesten. En andere kevers mogen van mij overal rondvliegen hoor, vind ik helemaal niet erg. Maar kakkerlakken….
Owja… ik wordt vanmorgen wakker en loop weer mijn kamer in. Wat ligt daar nu WEER op dezelfde plek als de vorige keer? Juistem. Weer een kakkerlak. Op precies dezelfde plek!! Dus ik heb nu echt een donkerbruin vermoeden dat er echt ergens een nest zit. En ik vermoed in mijn televisiekast. Ik zit er nu ook aan te denken om te vragen om een nieuwe kast. Brrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrr… Ik wil er niet aan denken wat eronder weg kan komen als ze die weg zouden tillen. Het is een hele grote dus er kunnen veel inzitten.
En toen ik vanochtend de deur open deed om de gang in te stappen, wat ligt daar… De grootste kakkerlak die ik tot nu heb gezien. Zeker 4,5 cm en dan tel ik de voelsprieten niet mee. (Die zijn bijna even lang als het hele lichaam.) Gelukkig had Candice hem al doodgetrapt, maar ik heb hem voor de zekerheid nog een keer besprayed.
Zondag heb ik mijn hele huis weer schoongemaakt. OWJEE!! Ik bedenk me net! Ik heb mijn tekkeltas op de kast staan, naast de televisie!! Die moet ik er dus direct vanaf halen als ik terug kom. Straks zit daar ook een nest in!! Ik hoop maar dat ik er per ongeluk geen weer mee naar huis neem. Brrrrrrrrrrrrr…
Maar goed… mijn leven hier draait gelukkig nog steeds niet compleet om kakkerlakken. Ik ben ook nog met andere dingen bezig. Op het moment ben ik druk bezig met beoordelen van animaties en voor mij zit mijn klas druk aan het werk. Ze zijn aan het leren hoe ze buttons moeten maken en hoe ze script moeten schrijven in Flash. Sommigen hebben het al snel in de vingers. Anderen halen alles door elkaar. Ik kan met blijdschap vertellen dat Karl (had ik daar over verteld? Jongen die het bloed onder mijn nagels vandaan haalde door niets te doen in de les?) nu zelfs bezig is en hij is nog best goed ook!! Na mijn gesprek met hem, is hij geloof ik een beetje omgedraaid. Hoop ik… Sommigen zitten bijna op hun beeldscherm. Zo geconcentreerd. Een ander meisje die hier vlakbij me zit, kan ik bijna zien denken. Hahahaha. Ze zijn ook heel inovatief. Veel mensen hebben boeken gekocht, maar ik zie er ook een paar die op internet zoeken naar tutorials. Filmpjes die ze kunnen bekijken waardoor ze het ook kunnen leren. Zo hoeven ze het mij niet steeds vragen. Maar ik kwam erachter dat ze daardoor ook verkeerde dingen leren, dus dat heb ik ook al even beter uitgelegd.
Maar soms kom ik er ook achter dat ik niet altijd het antwoord heb op hun vragen. Dan moet ik even contact opnemen met mijn persoonlijk programmeur/ vraagbaak. (Arjen, als je dit leest, ik heb nog een paar vraagjes voor je!)
Dat ik soms iets niet weet vinden de leerlingen hier raar. Zij zijn gewend dat de docent alle antwoorden hebben. Iets niet weten wordt beschouwd als falen. Vooral de mannelijke docenten zijn hier heel erg in. Het erge vindt ik hiervan, dat zulke mensen ook niet snel zelf nieuwe dingen leren om dit door te geven aan hun leerlingen. Uit angst dat zij niet genoeg er over weten!! Dat is toch vreselijk? Dus jarenlang vertellen ze leerlingen precies hetzelfde en achteraf blijkt die kennis allang veroudert.
Gelukkig weten mijn studenten nu dat ik ook maar een mens ben en niet alles kan weten en dat vinden ze niet erg. Ze vinden het eerder grappig en volgens mij voelen ze daardoor ook niet zo’n grote druk.
Maar goed… ik zal weer even bezig. Ik zie in de verte dat iemand een vraag heeft. Tot de volgende keer!
Wat ben ik blij dat ik in Nederland woon. In een huis waar ik me helemaal niet druk hoef te maken om zulke beesten. En andere kevers mogen van mij overal rondvliegen hoor, vind ik helemaal niet erg. Maar kakkerlakken….
Owja… ik wordt vanmorgen wakker en loop weer mijn kamer in. Wat ligt daar nu WEER op dezelfde plek als de vorige keer? Juistem. Weer een kakkerlak. Op precies dezelfde plek!! Dus ik heb nu echt een donkerbruin vermoeden dat er echt ergens een nest zit. En ik vermoed in mijn televisiekast. Ik zit er nu ook aan te denken om te vragen om een nieuwe kast. Brrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrr… Ik wil er niet aan denken wat eronder weg kan komen als ze die weg zouden tillen. Het is een hele grote dus er kunnen veel inzitten.
En toen ik vanochtend de deur open deed om de gang in te stappen, wat ligt daar… De grootste kakkerlak die ik tot nu heb gezien. Zeker 4,5 cm en dan tel ik de voelsprieten niet mee. (Die zijn bijna even lang als het hele lichaam.) Gelukkig had Candice hem al doodgetrapt, maar ik heb hem voor de zekerheid nog een keer besprayed.
Zondag heb ik mijn hele huis weer schoongemaakt. OWJEE!! Ik bedenk me net! Ik heb mijn tekkeltas op de kast staan, naast de televisie!! Die moet ik er dus direct vanaf halen als ik terug kom. Straks zit daar ook een nest in!! Ik hoop maar dat ik er per ongeluk geen weer mee naar huis neem. Brrrrrrrrrrrrr…
Maar goed… mijn leven hier draait gelukkig nog steeds niet compleet om kakkerlakken. Ik ben ook nog met andere dingen bezig. Op het moment ben ik druk bezig met beoordelen van animaties en voor mij zit mijn klas druk aan het werk. Ze zijn aan het leren hoe ze buttons moeten maken en hoe ze script moeten schrijven in Flash. Sommigen hebben het al snel in de vingers. Anderen halen alles door elkaar. Ik kan met blijdschap vertellen dat Karl (had ik daar over verteld? Jongen die het bloed onder mijn nagels vandaan haalde door niets te doen in de les?) nu zelfs bezig is en hij is nog best goed ook!! Na mijn gesprek met hem, is hij geloof ik een beetje omgedraaid. Hoop ik… Sommigen zitten bijna op hun beeldscherm. Zo geconcentreerd. Een ander meisje die hier vlakbij me zit, kan ik bijna zien denken. Hahahaha. Ze zijn ook heel inovatief. Veel mensen hebben boeken gekocht, maar ik zie er ook een paar die op internet zoeken naar tutorials. Filmpjes die ze kunnen bekijken waardoor ze het ook kunnen leren. Zo hoeven ze het mij niet steeds vragen. Maar ik kwam erachter dat ze daardoor ook verkeerde dingen leren, dus dat heb ik ook al even beter uitgelegd.
Maar soms kom ik er ook achter dat ik niet altijd het antwoord heb op hun vragen. Dan moet ik even contact opnemen met mijn persoonlijk programmeur/ vraagbaak. (Arjen, als je dit leest, ik heb nog een paar vraagjes voor je!)
Dat ik soms iets niet weet vinden de leerlingen hier raar. Zij zijn gewend dat de docent alle antwoorden hebben. Iets niet weten wordt beschouwd als falen. Vooral de mannelijke docenten zijn hier heel erg in. Het erge vindt ik hiervan, dat zulke mensen ook niet snel zelf nieuwe dingen leren om dit door te geven aan hun leerlingen. Uit angst dat zij niet genoeg er over weten!! Dat is toch vreselijk? Dus jarenlang vertellen ze leerlingen precies hetzelfde en achteraf blijkt die kennis allang veroudert.
Gelukkig weten mijn studenten nu dat ik ook maar een mens ben en niet alles kan weten en dat vinden ze niet erg. Ze vinden het eerder grappig en volgens mij voelen ze daardoor ook niet zo’n grote druk.
Maar goed… ik zal weer even bezig. Ik zie in de verte dat iemand een vraag heeft. Tot de volgende keer!
15 april 2009
Voordat ik op reis ging vroeg iemand van de dorpskrant in Noordbroek mij, of ik een column wilde schrijven voor de website van Noordbroek. Jaja, ik wordt nog eens een plaatselijke bekendheid!
http://www.darnoordbroek.nl/index.php?option=com_content&view=article&id=40:maaike&catid=1:nieuws&Itemid=4
Dit is het linkje. Voor degenen die het leuk vinden!
http://www.darnoordbroek.nl/index.php?option=com_content&view=article&id=40:maaike&catid=1:nieuws&Itemid=4
Dit is het linkje. Voor degenen die het leuk vinden!
Op reis!
Ok, het heeft even geduurd, maar daar ben ik weer.
Ik begin het nu echt druk te krijgen. En daarnaast heb ik afgelopen weekend een reisje gemaakt, dus weinig tijd om te schrijven!
Wat zal ik eerst vertellen! Ok, het reisje.
Ik ben afgelopen weekend naar Chengdu geweest. Chengdu ligt op ongeveer 3 a 4 uur afstand per trein vanaf Chongqing. Het is een van de oudste steden in China. En tevens vonden hier de zware aardbevingen plaats vorig jaar. (Buiten de stad schijn je nog steeds de ravage te kunnen zien met de tentenkampen.)
In Chengdu hadden we een kamer gereserveerd in Sims Cosy Garden Hostel. Echt een geweldig hostel om te verblijven als je door China reist. Het is er zo gezellig en zo rustig. Het hostel wordt gerund door Sim en zijn vrouw. Je kunt hen daar altijd vinden en ze zijn altijd bereid om je te helpen. Bijvoorbeeld om een taxi te krijgen.
Het hostel is een oase van rust. Er zijn 2 binnenplaatsen die zijn omgetoverd tot kleine regenwoud- achtige tuinen met allemaal houten flonders en bruggetjes. Er loopt een klein riviertje door de tuin met grote vissen en gigantische kikkers. 
Ook lopen er 2 katten rond die wij zelf Mauwmauw (dat is chinees voor kat) en mieuwmieuw noemden. Toen we aankwamen in het hotel en we even in de tuin zaten op 1 van de bankjes, kwam mieuwmieuw zomaar even gezellig bij mij op schoot zitten. En ik mocht haar/ hem lekker gaan aaien. Zo heeft hij/ zij wel een half uur bij mij op schoot gezeten en ik heb er enorm van genoten. Ik mis mijn eigen katten… zucht… Maar goed. De kamer zag er supernetjes uit. Er is veel hout gebruikt in de inrichting en dat geeft het een heel gezellige uitstraling. Ook de badkamer zag er heel goed uit met een westers toilet. Terwijl ik hier zit te schrijven, wou ik dat ik terug kon en gewoon daar de rest van de tijd daar blijven. Hahaha. Ze hadden daar ook zulk lekker eten! Een broodje hamburger!! Echt zoooooo lekker! Zeker als je al zolang geen fatsoenlijk westers eten hebt gehad. Mjam mjam mjam. Echt een traktatie. Ok, ik kan hier nu nog wel verder vertellen over het hostel, maar dan begint het meer een soort reclamepraatje te worden. Ik kan alleen maar zeggen dat wanneer je naar China gaat en je komt door Chengdu, dat je op zijn minst een paar dagen in Sims hostel moet verblijven.
Waar ben ik allemaal geweest dit weekend… We hadden via het hostel een dubbele trip geboekt. Smorgens naar het wereldberoemde Panda reservaat en savonds naar de Sichuan Opera.
Het Panda reservaat was geweldig. Die pandabeertjes zijn om op te vreten. Zowel de grote als de kleintjes. Ons hostel had het echt goed geregeld want wij vertrokken s’morgens al om 8 uur en waren er om half negen. Precies op tijd om ze te zien eten. En er was bijna nog niemand dus we hadden het park bijna voor onszelf. Alle dieren waren flink actief. Eerst zagen we de ouderen. Deze waren druk aan het eten. Lui achterover geleund op hun rug liggend zaten ze lekker te kauwen op hun bamboe stengels.
Een eind verderop konden we de baby- pandaberen zien. En dat waren toch dotjes!! (Zie de foto’s!) Grote bolletjes donzig haar die met elkaar aan het stoeien waren. Ook waren ze druk bezig met het beklimmen van de bomen. En we konden ze van zo dichtbij zien. Echt supermooi.
Het programma bestond uit verschillende delen. Er was een gedeelte waarbij mensen een solo speelden op typisch Chinese instrumenten. Maar ook mensen die een stuk opvoerden met prachtige poppen. En er was een scene met een klucht. Konden wij natuurlijk niet verstaan, maar het was nog steeds grappig om te zien. En natuurlijk niet te vergeten, de mannetjes met de maskers. Ik weet niet of iemand van jullie er wel eens van heeft gehoord maar het is typisch voor Sichuan Opera. Mannen met maskers die ze binnen en seconde kunnen laten veranderen. Echt prachtig om te zien. En de prachtige kledingstukken die de acteurs droegen. Echt schitterend.
Al met al een geslaagde weekend dus!
En hoe gaat het op school? Goed! Ik krijg het wel druk nu. Ik moet allemaal dingen voorbereiden maar elke keer komen er weer andere dingen tussendoor. Vandaag was wel een goede dag. Ik had de leuke klas weer. (Ik heb 2 klassen, klas 1 en 2. En klas 1 is net wat prettiger om mee te werken dan klas 2.) Ik probeer ze dus Flash te leren en we zijn nu aangekomen bij Actionscript. Dus de code- taal leren waarmee ze buttons kunnen laten werken zodat ze een website kunnen bouwen. En dat leren in combinatie met de structuur in Flash, valt ze nogal zwaar. Maar we proberen de moed er in te houden. Ik heb ze een week extra gegeven om deze opdracht te maken. Ik hoop dat dat genoeg is. Misschien verwacht ik wel teveel van ze. Maar ik denk ook een beetje in de trant van… als ik het ze nu niet leer, leert niemand het ze! Want basis multimedia kenden ze nog niet eens.
Ik begin nu wel een beetje de kriebels te krijgen wat betreft de examens en het afstuderen. Beetje het gevoel alsof ik het zelf moet doen hahaha. Nouja, ik moet de examens maken! Dus dat is al pittig genoeg vind ik!
Ik zal maar snel weer bezig. Maar neem het me dus niet kwalijk als ik niet zo vaak iets op mijn blog schrijf! Ik doe mijn best maar soms….
Ik begin het nu echt druk te krijgen. En daarnaast heb ik afgelopen weekend een reisje gemaakt, dus weinig tijd om te schrijven!
Wat zal ik eerst vertellen! Ok, het reisje.
Ik ben afgelopen weekend naar Chengdu geweest. Chengdu ligt op ongeveer 3 a 4 uur afstand per trein vanaf Chongqing. Het is een van de oudste steden in China. En tevens vonden hier de zware aardbevingen plaats vorig jaar. (Buiten de stad schijn je nog steeds de ravage te kunnen zien met de tentenkampen.)
In Chengdu hadden we een kamer gereserveerd in Sims Cosy Garden Hostel. Echt een geweldig hostel om te verblijven als je door China reist. Het is er zo gezellig en zo rustig. Het hostel wordt gerund door Sim en zijn vrouw. Je kunt hen daar altijd vinden en ze zijn altijd bereid om je te helpen. Bijvoorbeeld om een taxi te krijgen.
Het hostel is een oase van rust. Er zijn 2 binnenplaatsen die zijn omgetoverd tot kleine regenwoud- achtige tuinen met allemaal houten flonders en bruggetjes. Er loopt een klein riviertje door de tuin met grote vissen en gigantische kikkers. 
Ook lopen er 2 katten rond die wij zelf Mauwmauw (dat is chinees voor kat) en mieuwmieuw noemden. Toen we aankwamen in het hotel en we even in de tuin zaten op 1 van de bankjes, kwam mieuwmieuw zomaar even gezellig bij mij op schoot zitten. En ik mocht haar/ hem lekker gaan aaien. Zo heeft hij/ zij wel een half uur bij mij op schoot gezeten en ik heb er enorm van genoten. Ik mis mijn eigen katten… zucht… Maar goed. De kamer zag er supernetjes uit. Er is veel hout gebruikt in de inrichting en dat geeft het een heel gezellige uitstraling. Ook de badkamer zag er heel goed uit met een westers toilet. Terwijl ik hier zit te schrijven, wou ik dat ik terug kon en gewoon daar de rest van de tijd daar blijven. Hahaha. Ze hadden daar ook zulk lekker eten! Een broodje hamburger!! Echt zoooooo lekker! Zeker als je al zolang geen fatsoenlijk westers eten hebt gehad. Mjam mjam mjam. Echt een traktatie. Ok, ik kan hier nu nog wel verder vertellen over het hostel, maar dan begint het meer een soort reclamepraatje te worden. Ik kan alleen maar zeggen dat wanneer je naar China gaat en je komt door Chengdu, dat je op zijn minst een paar dagen in Sims hostel moet verblijven. 
Waar ben ik allemaal geweest dit weekend… We hadden via het hostel een dubbele trip geboekt. Smorgens naar het wereldberoemde Panda reservaat en savonds naar de Sichuan Opera.Het Panda reservaat was geweldig. Die pandabeertjes zijn om op te vreten. Zowel de grote als de kleintjes. Ons hostel had het echt goed geregeld want wij vertrokken s’morgens al om 8 uur en waren er om half negen. Precies op tijd om ze te zien eten. En er was bijna nog niemand dus we hadden het park bijna voor onszelf. Alle dieren waren flink actief. Eerst zagen we de ouderen. Deze waren druk aan het eten. Lui achterover geleund op hun rug liggend zaten ze lekker te kauwen op hun bamboe stengels.
Een eind verderop konden we de baby- pandaberen zien. En dat waren toch dotjes!! (Zie de foto’s!) Grote bolletjes donzig haar die met elkaar aan het stoeien waren. Ook waren ze druk bezig met het beklimmen van de bomen. En we konden ze van zo dichtbij zien. Echt supermooi.
Toen we terug waren in het hostel, hebben we een taxi gepakt naar het centrale plein van Chengdu. Hier kon je een gigantisch beeld van Mao zien staan. Ook leuk om een keer te bekijken. Cult he?
Hierna zijn we een beetje gaan winkelen en zo was het al snel weer tijd om terug te gaan naar het hostel, aangezien we om kwart over zeven zouden vertrekken naar de opera.
En die opera was ook geweldig. Ik heb wat filmpjes gemaakt, maar ik moet nog even uitvinden hoe ik die makkelijk op mijn blog kan zetten. Misschien later en keer. Maar nu heb ik wel een paar fotootjes.
En die opera was ook geweldig. Ik heb wat filmpjes gemaakt, maar ik moet nog even uitvinden hoe ik die makkelijk op mijn blog kan zetten. Misschien later en keer. Maar nu heb ik wel een paar fotootjes.
Het programma bestond uit verschillende delen. Er was een gedeelte waarbij mensen een solo speelden op typisch Chinese instrumenten. Maar ook mensen die een stuk opvoerden met prachtige poppen. En er was een scene met een klucht. Konden wij natuurlijk niet verstaan, maar het was nog steeds grappig om te zien. En natuurlijk niet te vergeten, de mannetjes met de maskers. Ik weet niet of iemand van jullie er wel eens van heeft gehoord maar het is typisch voor Sichuan Opera. Mannen met maskers die ze binnen en seconde kunnen laten veranderen. Echt prachtig om te zien. En de prachtige kledingstukken die de acteurs droegen. Echt schitterend.Al met al een geslaagde weekend dus!
En hoe gaat het op school? Goed! Ik krijg het wel druk nu. Ik moet allemaal dingen voorbereiden maar elke keer komen er weer andere dingen tussendoor. Vandaag was wel een goede dag. Ik had de leuke klas weer. (Ik heb 2 klassen, klas 1 en 2. En klas 1 is net wat prettiger om mee te werken dan klas 2.) Ik probeer ze dus Flash te leren en we zijn nu aangekomen bij Actionscript. Dus de code- taal leren waarmee ze buttons kunnen laten werken zodat ze een website kunnen bouwen. En dat leren in combinatie met de structuur in Flash, valt ze nogal zwaar. Maar we proberen de moed er in te houden. Ik heb ze een week extra gegeven om deze opdracht te maken. Ik hoop dat dat genoeg is. Misschien verwacht ik wel teveel van ze. Maar ik denk ook een beetje in de trant van… als ik het ze nu niet leer, leert niemand het ze! Want basis multimedia kenden ze nog niet eens.
Ik begin nu wel een beetje de kriebels te krijgen wat betreft de examens en het afstuderen. Beetje het gevoel alsof ik het zelf moet doen hahaha. Nouja, ik moet de examens maken! Dus dat is al pittig genoeg vind ik!
Ik zal maar snel weer bezig. Maar neem het me dus niet kwalijk als ik niet zo vaak iets op mijn blog schrijf! Ik doe mijn best maar soms….
02 april 2009
Lief maar zielig…
(Voor mensen die niet goed tegen dierenleed kunnen, wordt geadviseerd dit misschien maar beter niet te lezen.)
Hier in China kom je vaak straathonden tegen. Maar geen honden zoals wij dan gewend zijn. Van die asbakkenrassen, die er altijd een beetje eng uitzien enzo… nee… Hier hebben ze zwerfpoedels, zwerf chihuahua´s etc. Hondjes waar wij normaal heel veel geld voor betalen, die lopen hier soms zomaar op straat rond.
Mensen hier kopen vaak een hondje van verkopers op straat en na een jaar of zelfs paar maanden, zijn ze er zat van en gooien ze hem op straat. Echt vreselijk. Vooral kleine hondjes worden gezien als een mode- accessoire. En overal op straat vind je van die verkopers die (nog veel te jonge) puppies op straat verkopen. Dus vaak wordt er dan spontaan een skeetig hondje gekocht en dan komen ze erachter wat er bij komt kijken. Dierenartsen zijn vaak te duur voor de meeste mensen.
Zo liep ik gisteren met Fancy door een van de districten en daar verkochten ze allerlei dieren. Schildpadden in 1 bak, met z’n 15en. Allemaal bovenop elkaar. Slangen die allemaal in 1 bakje waren gegooid en daar maar in lagen. Kleine jonge konijntjes in kooitjes die niet veel groter waren dan zijzelf, dus met bijna geen bewegingsruimte. Een muis die zat opgesloten in zo’n rad en dus alleen maar kon rennen… Allemaal hamsters, dwerghamsters, eendjes (voor de slacht), goudvissen in een soort flesjes, niet groter als een parfumflesjes, noem maar op, hier vind je het. En natuurlijk niet te vergeten, de jonge hondjes. Overal vind je ze. En Fancy is daar helemaal gek van. Die smelt al als ze ze ziet en het liefst neemt ze er eentje mee naar huis. Ze heeft al eens eerder een hondje gehad, maar die is na 3 maanden dood gegaan. Hoe dat komt? Nou Fancy woont op de 25ste verdieping van een flat. En elke dag gaan haar man en zij naar het werk. Daarbij sloot zij het hondje elke dag op. En ook ‘snachts natuurlijk. Dus dan gaat het al snel bergafwaarts en toen zijn ze ermee naar de dokter geweest en het bleek nierproblemen te hebben… Niemand die tegen haar zegt dat ze meer met dat diertje moet doen. Totaal geen begrip van beesten en hoe je er voor moet zorgen.
Laatst vertelde ze me, dat ze graag een varkentje zou willen hebben. Eentje met wit en zwarte kleuren… zo’n klein hangbuikzwijntje. Ik zeg tegen haar… ‘In je flat??’. Dus ik heb haar geprobeerd uit te leggen dat dat niet zomaar werkt en dat dat diertje daar echt niet blij van zal worden, dus volgens mij heeft ze het idee gelukkig laten varen… maarja… wie weet… kan ze het niet laten?
Wanneer ik van die handelaren tegen kom, probeer ik er altijd met een boog omheen te lopen. Het breekt mijn hart om er steeds naar te kijken. En ik weet dat ik dan de neiging moet onderdrukken, ze niet allemaal mee te nemen, weg bij die idioten. Ik zie het al voor me als ik weer thuiskom. Deze keer met een heeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeele grote doos en ik druk op de bel… en dan het gezicht van mijn vader…. WAT HEB JE NU WEER MEEGENOMEN!! Nee, deze keer zal hij dan niet zo smelten, als toen met Guusje, hahaa.
Nee, dieren in China hebben het meestal niet zo gemakkelijk als in Nederland… En als ze wel baasjes hebben die van ze houden, dan worden ze aangekleed in de meest gekke outfits. (Zie koltruitjes, petjes en sportschoentjes) of worden ze gewoon geverfd. (Poedels met gekleurden oren, staarten etc.)
Ik denk dat onze katten thuis zich wel heel blij mogen rekenen met ons als baasjes!
Hier in China kom je vaak straathonden tegen. Maar geen honden zoals wij dan gewend zijn. Van die asbakkenrassen, die er altijd een beetje eng uitzien enzo… nee… Hier hebben ze zwerfpoedels, zwerf chihuahua´s etc. Hondjes waar wij normaal heel veel geld voor betalen, die lopen hier soms zomaar op straat rond.
Mensen hier kopen vaak een hondje van verkopers op straat en na een jaar of zelfs paar maanden, zijn ze er zat van en gooien ze hem op straat. Echt vreselijk. Vooral kleine hondjes worden gezien als een mode- accessoire. En overal op straat vind je van die verkopers die (nog veel te jonge) puppies op straat verkopen. Dus vaak wordt er dan spontaan een skeetig hondje gekocht en dan komen ze erachter wat er bij komt kijken. Dierenartsen zijn vaak te duur voor de meeste mensen.
Zo liep ik gisteren met Fancy door een van de districten en daar verkochten ze allerlei dieren. Schildpadden in 1 bak, met z’n 15en. Allemaal bovenop elkaar. Slangen die allemaal in 1 bakje waren gegooid en daar maar in lagen. Kleine jonge konijntjes in kooitjes die niet veel groter waren dan zijzelf, dus met bijna geen bewegingsruimte. Een muis die zat opgesloten in zo’n rad en dus alleen maar kon rennen… Allemaal hamsters, dwerghamsters, eendjes (voor de slacht), goudvissen in een soort flesjes, niet groter als een parfumflesjes, noem maar op, hier vind je het. En natuurlijk niet te vergeten, de jonge hondjes. Overal vind je ze. En Fancy is daar helemaal gek van. Die smelt al als ze ze ziet en het liefst neemt ze er eentje mee naar huis. Ze heeft al eens eerder een hondje gehad, maar die is na 3 maanden dood gegaan. Hoe dat komt? Nou Fancy woont op de 25ste verdieping van een flat. En elke dag gaan haar man en zij naar het werk. Daarbij sloot zij het hondje elke dag op. En ook ‘snachts natuurlijk. Dus dan gaat het al snel bergafwaarts en toen zijn ze ermee naar de dokter geweest en het bleek nierproblemen te hebben… Niemand die tegen haar zegt dat ze meer met dat diertje moet doen. Totaal geen begrip van beesten en hoe je er voor moet zorgen.
Laatst vertelde ze me, dat ze graag een varkentje zou willen hebben. Eentje met wit en zwarte kleuren… zo’n klein hangbuikzwijntje. Ik zeg tegen haar… ‘In je flat??’. Dus ik heb haar geprobeerd uit te leggen dat dat niet zomaar werkt en dat dat diertje daar echt niet blij van zal worden, dus volgens mij heeft ze het idee gelukkig laten varen… maarja… wie weet… kan ze het niet laten?
Wanneer ik van die handelaren tegen kom, probeer ik er altijd met een boog omheen te lopen. Het breekt mijn hart om er steeds naar te kijken. En ik weet dat ik dan de neiging moet onderdrukken, ze niet allemaal mee te nemen, weg bij die idioten. Ik zie het al voor me als ik weer thuiskom. Deze keer met een heeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeele grote doos en ik druk op de bel… en dan het gezicht van mijn vader…. WAT HEB JE NU WEER MEEGENOMEN!! Nee, deze keer zal hij dan niet zo smelten, als toen met Guusje, hahaa.
Nee, dieren in China hebben het meestal niet zo gemakkelijk als in Nederland… En als ze wel baasjes hebben die van ze houden, dan worden ze aangekleed in de meest gekke outfits. (Zie koltruitjes, petjes en sportschoentjes) of worden ze gewoon geverfd. (Poedels met gekleurden oren, staarten etc.)
Ik denk dat onze katten thuis zich wel heel blij mogen rekenen met ons als baasjes!
01 april 2009
Ik kan een speld horen vallen...
Pssssssttt... ik zit nu in mijn klaslokaal en het is pauze... maar mijn studenten zitten nog rustig te werken. Een paar die van de pauze gebruik maken om even wat te eten te halen, maar de meesten zijn druk bezig.
Waar zijn ze mee bezig? Nou ik heb een nieuwe opdracht gegeven waarbij ze een website moeten maken in flash, van 4 pagina's, over zichzelf. Hiermee wil ik ze leren hoe buttons kunnen maken en hoe ze de structuur van flash kunnen gebruiken om een site te bouwen. Basis dus.
Maar nu moeten ze eerst van mij een mindmap maken over zichzelf. En deze opdracht heb ik ze al vaker gegeven en ze worden er steeds beter in. En nu zit ik hier net een beetje te observeren wat ze aan het doen zijn en er zitten hier een paar meisjes in de klas die echt heel druk bezig zijn. Met kleurpotloden!! Ze beginnen het steeds meer door te krijgen. Geweldig. Van zulke momentjes kan ik echt even genieten hahaha. Dus daarom dacht ik... dat wil ik even met jullie delen! Dat is toch geweldig om te zien dat ze het snappen en het ook nog echt leuk beginnen te vinden!? Het is hier ook zo stil! Niemand praat, nee ze zijn allemaal bezig en dat aan het begin van een nieuwe opdracht! Normaal zitten ze dan al snel spelletjes etc te spelen. Maar het valt me nu nog mee.
Gisteren heb ik trouwens voor het eerst mijn groep afstudeerders ontmoet. Ik had met ze afgesproken in de bieb. Na mijn praatje over mijn verwachtingen etc. keken ze me een beetje angstig aan en ik kon de spijt in hun ogen lezen, dat ze mij hadden gekozen als begeleider. Hahahaha. Ik vroeg namelijk naar hun idee voor een afstudeeropdracht. Zei 1 meisje... Ja, ik zat er aan te denken om een paar posters te maken ofzo... Ik zei...'Als jij een paar posters wilt maken, dan verwacht ik meer dan alleen posters. Dan verwacht ik een soort kleine reclame campagne/ huisstijl iets, waarbij jij mij kunt laten zien, dat jij daar heel goed over hebt nagedacht.' En toen bleek dus dat ze wel marketing hebben gehad hier op school, maar nog nooit een marketingplan hebben geschreven. Nu vraag ik je... dat is toch een van de basisdingen die je deze mensen leert? De meesten zullen namelijk echt geen kunstenaars worden, maar terecht komen bij een reclamebureau etc. En daar wordt toch wel van je verwacht dat je enig marketingtechnisch inzicht hebt?
Zucht... en zo ontdek je steeds meer dingen. Het hangt totaal niets samen in dit hele lessysteem lijkt het wel. Maarja... het is ook niet aan mij om hier het hele lessysteem te gaan veranderen...
En dat zal ook zeker niet lukken zolang mr. Lu (de directeur van MIADA) steekpenningen aanneemt etc. van studenten en van de ouders van studenten om ze bijvoorbeeld vrij te geven, of om gewoon een diploma te kopen. Gisteren kwam er een student naar me toe ( ze heet Satan) en die gaf me een briefje, ondertekend door mr. Lu. Daarin stond dat ze vrij kreeg voor vandaag, volgende week dinsdag en woensdag. We hebben namelijk een extra lang weekend, dit weekend. (maandag vrij) en volgende week donderdag en vrijdag zijn hier de sportdagen, waarbij studenten en leraren moeten lopen in een parade. (Ja... ik ook...), maar daarna zijn ze vrij. En zij heeft daarom dus vrij gevraagd zodat ze terug kan naar huis. Maar zij is niet de enigste. Heel veel doen dat. Gewoon wat geld geven aan mr. Lu en hij tekent het papiertje wel. En zo gaat dat met heel veel dingen. Heel erg frustrerend, want je wordt als docent hiermee ondermijnt en je studenten nemen je niet eens serieus meer!
Maar goed... frustraties maar even achter me laten... Ik ben heel benieuwd hoe het gaat worden met mijn afstudeerders... 1 Meisje wil een soort educatieve film gaan maken voor kleine kinderen. Hiermee komt ze nog meer in mijn straatje dus ik ben heel erg benieuwd naar haar eindresultaat! Maar dat is nog even afwachten...
Waar zijn ze mee bezig? Nou ik heb een nieuwe opdracht gegeven waarbij ze een website moeten maken in flash, van 4 pagina's, over zichzelf. Hiermee wil ik ze leren hoe buttons kunnen maken en hoe ze de structuur van flash kunnen gebruiken om een site te bouwen. Basis dus.
Maar nu moeten ze eerst van mij een mindmap maken over zichzelf. En deze opdracht heb ik ze al vaker gegeven en ze worden er steeds beter in. En nu zit ik hier net een beetje te observeren wat ze aan het doen zijn en er zitten hier een paar meisjes in de klas die echt heel druk bezig zijn. Met kleurpotloden!! Ze beginnen het steeds meer door te krijgen. Geweldig. Van zulke momentjes kan ik echt even genieten hahaha. Dus daarom dacht ik... dat wil ik even met jullie delen! Dat is toch geweldig om te zien dat ze het snappen en het ook nog echt leuk beginnen te vinden!? Het is hier ook zo stil! Niemand praat, nee ze zijn allemaal bezig en dat aan het begin van een nieuwe opdracht! Normaal zitten ze dan al snel spelletjes etc te spelen. Maar het valt me nu nog mee.
Gisteren heb ik trouwens voor het eerst mijn groep afstudeerders ontmoet. Ik had met ze afgesproken in de bieb. Na mijn praatje over mijn verwachtingen etc. keken ze me een beetje angstig aan en ik kon de spijt in hun ogen lezen, dat ze mij hadden gekozen als begeleider. Hahahaha. Ik vroeg namelijk naar hun idee voor een afstudeeropdracht. Zei 1 meisje... Ja, ik zat er aan te denken om een paar posters te maken ofzo... Ik zei...'Als jij een paar posters wilt maken, dan verwacht ik meer dan alleen posters. Dan verwacht ik een soort kleine reclame campagne/ huisstijl iets, waarbij jij mij kunt laten zien, dat jij daar heel goed over hebt nagedacht.' En toen bleek dus dat ze wel marketing hebben gehad hier op school, maar nog nooit een marketingplan hebben geschreven. Nu vraag ik je... dat is toch een van de basisdingen die je deze mensen leert? De meesten zullen namelijk echt geen kunstenaars worden, maar terecht komen bij een reclamebureau etc. En daar wordt toch wel van je verwacht dat je enig marketingtechnisch inzicht hebt?
Zucht... en zo ontdek je steeds meer dingen. Het hangt totaal niets samen in dit hele lessysteem lijkt het wel. Maarja... het is ook niet aan mij om hier het hele lessysteem te gaan veranderen...
En dat zal ook zeker niet lukken zolang mr. Lu (de directeur van MIADA) steekpenningen aanneemt etc. van studenten en van de ouders van studenten om ze bijvoorbeeld vrij te geven, of om gewoon een diploma te kopen. Gisteren kwam er een student naar me toe ( ze heet Satan) en die gaf me een briefje, ondertekend door mr. Lu. Daarin stond dat ze vrij kreeg voor vandaag, volgende week dinsdag en woensdag. We hebben namelijk een extra lang weekend, dit weekend. (maandag vrij) en volgende week donderdag en vrijdag zijn hier de sportdagen, waarbij studenten en leraren moeten lopen in een parade. (Ja... ik ook...), maar daarna zijn ze vrij. En zij heeft daarom dus vrij gevraagd zodat ze terug kan naar huis. Maar zij is niet de enigste. Heel veel doen dat. Gewoon wat geld geven aan mr. Lu en hij tekent het papiertje wel. En zo gaat dat met heel veel dingen. Heel erg frustrerend, want je wordt als docent hiermee ondermijnt en je studenten nemen je niet eens serieus meer!
Maar goed... frustraties maar even achter me laten... Ik ben heel benieuwd hoe het gaat worden met mijn afstudeerders... 1 Meisje wil een soort educatieve film gaan maken voor kleine kinderen. Hiermee komt ze nog meer in mijn straatje dus ik ben heel erg benieuwd naar haar eindresultaat! Maar dat is nog even afwachten...
Honger...
Ok, echt honger zal ik hier natuurlijk nooit leiden. Eten genoeg. Rijst, noodles, allemaal verse groentes, chips van rijst, soja melk, etc. Genoeg. Ik kan hier zelfs chocola krijgen. Kun je nagaan.
Maar ik ben nu op zo’n punt aangekomen tijdens mijn verblijf hier, dat ik mezelf erop betrap dat ik elke keer aan eten denk. Aan westers eten… aan de aardappeltjes met boontjes en hamburger van mevr. Miedema, of lekkere lasagne met basilicum en knoflook. Maar vooral… KAAS!! Rupal haar man kwam hier vorige week aan met een kilo kaas en daar kregen wij ook een stukje van. En daar heb ik toch van lopen genieten!! En om de een of andere reden vond ik het nog veel lekkerder met jam erbij. Blokjes kaas, dippen in de jam. Ik weet echt niet hoe ik erop kwam, maar jemig… LEKKER!! En ik heb ook zin in een lekkere vette hamburger van de Mcdonalds die ik in Nederland normaal ontzettend smerig vind. Kom maar op! Of een patatje speciaal met uitjes, of een frikandel… oooeeeeee kroket!! Owowow het water loopt me alweer in de mond. En ook tosti!! Daar heb ik toch ook zo’n zin in!! En ik heb gisteren een poging gedaan om van een stokbroodje brie een soort tosti te maken… maar dat ging mis. Ik ben niet gewend om te koken op een plaatje, in een wok. (Heb geen koekepan etc.) Dus die was zwart.
En dan denk je natuurlijk… brie? Heeft ze brie? Ja, ik heb brie. Ik heb namelijk een pasje voor METRO. Dat is hetzelfde als de MAKRO bij ons in Nederland. Maar dus met allemaal westerse producten die echt vreselijk duur zijn soms. Zo heb ik daar al brie gehaald, smeerkaas, ketchup (mmmmmmmmmm, nu alleen nog patatjes!) pindakaas, chocola en ga zo maar door. Maar het zijn westerse prijzen en dat is even wennen als je de Chinese prijs nu gewend bent. En ik kan natuurlijk niet alles kopen helaas. Maar ik koop nu echt steeds meer zuivelproducten en ook vlees. Ik heb vorige week echte Italiaanse (stink) salami in plakjes gevonden. MMMMMMMM En dan een stokbroodje (Ik kan Frans stokbrood kopen op de campus) Oe.. dan denk ik dat ik in Frankrijk ben… doet me denken aan vakantie. Maarja… de honger blijft.
Kaas (Hollandse Goudse) kun je er ook kopen. Maar voor een paar ons, ben je daar al 10 Euro kwijt. Soms liggen er ook echt letterlijk een hele kaas. En toen leek het me wel een goed idee om een hele te kopen en dan onder elkaar te verdelen. Dan ben je ongeveer 100 yuan (10 euro) voor ongeveer een kilo kwijt. Nog steeds duur… en dat weerhield mij er tot nu toe ook van.. maar nu… Ik ga er nog maar eens een keer over na denken. Jamjam.. met ketchup!
Ik weet ook al wat ik ga eten als ik terug ben. Aardappelpuree, met boontjes, en lekkere sparerib en appelmoes. En dan als toetje mijn moeders appeltaart… Zucht… verdikkeme… Dat duurt nog even.
Ik ben ook niet geneigd om hier snel vlees te eten. Ik weet niet altijd waar het vandaan komt. En ik wil ook niet dat ik de kip (die op straat in een kooitje staat), door mijn toedoen om het leven wordt geholpen. Hypocriet natuurlijk. Ik weet het. Maar ik wil mijn vlees niet eerst nog levend zien, voordat het op mijn bord beland. Jammer dan, als dat hypocriet is.
Ooeee over vlees gesproken! Biefstuk, medium rare… met een lekker pesto- achtig sausje… met van die dikke patatten.
Ok.. ik moet maar ophouden… Ik mag mij verheugen op een lekkere noodlesoep met ei, tomaat en flink wat knoflook. Ook lekker hoor.. maar het blijft toch anders…
Ow en mam... de eerste tijd... mocht ik er weer zijn... ik hoef de eerste tijd geen roerbakgroentes enzo... als je het niet erg vindt.
Maar ik ben nu op zo’n punt aangekomen tijdens mijn verblijf hier, dat ik mezelf erop betrap dat ik elke keer aan eten denk. Aan westers eten… aan de aardappeltjes met boontjes en hamburger van mevr. Miedema, of lekkere lasagne met basilicum en knoflook. Maar vooral… KAAS!! Rupal haar man kwam hier vorige week aan met een kilo kaas en daar kregen wij ook een stukje van. En daar heb ik toch van lopen genieten!! En om de een of andere reden vond ik het nog veel lekkerder met jam erbij. Blokjes kaas, dippen in de jam. Ik weet echt niet hoe ik erop kwam, maar jemig… LEKKER!! En ik heb ook zin in een lekkere vette hamburger van de Mcdonalds die ik in Nederland normaal ontzettend smerig vind. Kom maar op! Of een patatje speciaal met uitjes, of een frikandel… oooeeeeee kroket!! Owowow het water loopt me alweer in de mond. En ook tosti!! Daar heb ik toch ook zo’n zin in!! En ik heb gisteren een poging gedaan om van een stokbroodje brie een soort tosti te maken… maar dat ging mis. Ik ben niet gewend om te koken op een plaatje, in een wok. (Heb geen koekepan etc.) Dus die was zwart.
En dan denk je natuurlijk… brie? Heeft ze brie? Ja, ik heb brie. Ik heb namelijk een pasje voor METRO. Dat is hetzelfde als de MAKRO bij ons in Nederland. Maar dus met allemaal westerse producten die echt vreselijk duur zijn soms. Zo heb ik daar al brie gehaald, smeerkaas, ketchup (mmmmmmmmmm, nu alleen nog patatjes!) pindakaas, chocola en ga zo maar door. Maar het zijn westerse prijzen en dat is even wennen als je de Chinese prijs nu gewend bent. En ik kan natuurlijk niet alles kopen helaas. Maar ik koop nu echt steeds meer zuivelproducten en ook vlees. Ik heb vorige week echte Italiaanse (stink) salami in plakjes gevonden. MMMMMMMM En dan een stokbroodje (Ik kan Frans stokbrood kopen op de campus) Oe.. dan denk ik dat ik in Frankrijk ben… doet me denken aan vakantie. Maarja… de honger blijft.
Kaas (Hollandse Goudse) kun je er ook kopen. Maar voor een paar ons, ben je daar al 10 Euro kwijt. Soms liggen er ook echt letterlijk een hele kaas. En toen leek het me wel een goed idee om een hele te kopen en dan onder elkaar te verdelen. Dan ben je ongeveer 100 yuan (10 euro) voor ongeveer een kilo kwijt. Nog steeds duur… en dat weerhield mij er tot nu toe ook van.. maar nu… Ik ga er nog maar eens een keer over na denken. Jamjam.. met ketchup!
Ik weet ook al wat ik ga eten als ik terug ben. Aardappelpuree, met boontjes, en lekkere sparerib en appelmoes. En dan als toetje mijn moeders appeltaart… Zucht… verdikkeme… Dat duurt nog even.
Ik ben ook niet geneigd om hier snel vlees te eten. Ik weet niet altijd waar het vandaan komt. En ik wil ook niet dat ik de kip (die op straat in een kooitje staat), door mijn toedoen om het leven wordt geholpen. Hypocriet natuurlijk. Ik weet het. Maar ik wil mijn vlees niet eerst nog levend zien, voordat het op mijn bord beland. Jammer dan, als dat hypocriet is.
Ooeee over vlees gesproken! Biefstuk, medium rare… met een lekker pesto- achtig sausje… met van die dikke patatten.
Ok.. ik moet maar ophouden… Ik mag mij verheugen op een lekkere noodlesoep met ei, tomaat en flink wat knoflook. Ook lekker hoor.. maar het blijft toch anders…
Ow en mam... de eerste tijd... mocht ik er weer zijn... ik hoef de eerste tijd geen roerbakgroentes enzo... als je het niet erg vindt.
28 maart 2009
Even leuk...
Mijn lieve vriend stuurde mij dit linkje als reactie op mijn probleempje:
http://www.youtube.com/watch?v=3J8sMuU-zQ4
Whahahahahhahahahahahah!!
http://www.youtube.com/watch?v=3J8sMuU-zQ4
Whahahahahhahahahahahah!!
26 maart 2009
Daar was ik weer!!
Oei… Al tien dagen niets meer geschreven. Hoog tijd voor een nieuw verhaaltje.
Op het moment wordt het nu aardig druk. Vanaf volgende week moet ik naast lesgeven ook eindexamenstudenten begeleiden. En daar schijnt ook nogal wat aan op te gaan!
Dus deze week ben ik druk bezig om al mijn opdrachten voor die periode alvast voor te bereiden zodat ik me daar niet al te druk meer om hoef te maken als de tijd daar is.
Daarnaast heb ik volgens mij ook een bacterie opgelopen… Ik loop nu al een paar dagen met flinke maagkrampen rond. En die hebben zich nu verder ontwikkeld tot situaties waarbij ik haastig naar het dichstbijzijnde toilet moet rennen. En dan ook nog te bedenken dat het van die chinese toileten zijn. Dus dat maakt het nog moeilijker. Achja, ik overleef het wel weer. Maar oppassen dat ik genoeg blijf drinken en zout binnen krijg. (Ja mam, ik weet het!) Ik merk dat ik hier nogal een behoefte aan heb hier. In Nederland zit zout al automatisch in bijna al onze voeding, maar ik geloof niet dat dat hier ook zo is. Vanmiddag stond ik in een ziekenhuis, samen met Hanna, te wachten tot we onze inenting konden krijgen en ik ging daar bijna neer. Zomaar ineens… En gisteren in 1 keer een heel zakje chips opgegeten. En ik ben niet echt een chipseter. Dus op deze dingen moet ik toch wat beter gaan letten. En wie weet… maak ik zo nog mensen thuis blij door op deze manier wat af te vallen!
Om even terug te komen op het ziekenhuis! Ik heb vandaag samen met Hanna eindelijk mijn 2e inenting voor Hepatitis B gekregen. Nog niet eens mijn eigen. Nee, dat heb ik aan iedereen gevraagd, maar niemand die het wil doen. Dus ik zit nu nog met een extra vaccin hepatitis. Dus bij deze de oproep… Iemand een vaccinatie nodig?? Verdorie… En daar heb ik nog 36 euro voor betaald in Nederland.. En wat denk je dat ik hier betaal? 82 Yuan. E8,20!!
Als ik mijn huisarts de volgende keer te spreken krijg… dan krijgt ie wat te horen. Maar goed… Ik heb nu mijn prik, dus weer een grote zorg minder.
Wat heb ik verder de afgelopen dagen uitgespookt… Nou, afgelopen zondag zijn we naar TziTjiKo geweest. Dit is het oudste stadsgedeelte. (Zie fotoalbum) Hier vind je nog echte oude Chinese huizen etc. Helaas is dit gedeelte ook grotendeels helemaal toeristisch geworden. Maar als je een beetje verder loopt dat ontdek je echt prachtige plekjes. Hier ga ik zeker nog eens naar toe om meer foto’s te maken. Maar natuurlijk zijn de winkeltjes ook leuk! Weer wat souvenirtjes ingeslagen. En ik ben verdikkeme flink bedonderd door een winkelier daar. Ik had een armband gekocht waarvan ik dacht dat die grotendeels van zilver was. Maar achteraf bleek het uit Tibet te komen. Dus Tibetan silver. Zoals ze het hier ook noemen. Dus mijn arm werd al snel zwart. Maar toch heb ik daar nog 70 Yuan voor betaald. Wat veel is. Een meisje vertelde me dat hij niet meer dan 30 Yuan waard is. Naja. Ik vind hem nog steeds erg mooi. Een mooie (beetje foute) herinnering. En je kijkt je ogen uit als je daar bent. Ontzettend leuk om eens te bezoeken als je in de gelegenheid bent.
En verder… gewerkt en veel geslapen! Het was nogal warm de afgelopen dagen. Het was deze week iets van 32 graden overdag. En vreselijk vochtig. Die vochtigheid trekt vooral in de huizen, dus je kleding voelt zomaar ineens nat, terwijl het gewoon in de kast ligt! Dus ik heb af en toe de verwarming of de airco een keer aan om alles een beetje droog te maken. Maar die warmte is wel wennen hoor. Pffff. Heel anders als in Nederland. Iemand hier vertelde me ook dat Chongqing ook wel een van de 3 ‘fornuizen’ van China wordt genoemd. Een van de drie heetste steden. Gelukkig komt de echte hitte pas in juli en augustus, dus dan ben ik al weg. (Over de 40 graden) Maar de mensen zijn er hier aan gewend. Vandaar ook dat vreselijk pittige eten. Staat Chongqing ook om bekend. De pepers. Dat houdt je niet voor mogelijk, wat zij hier naar binnen kunnen werken aan pepers. Het gaat zelfs zover dat sommige mensen zeggen dat wanneer ze een paar dagen geen ‘spicey food’ hebben gehad, ze zich zwak voelen. Ze voelen zich er dus sterker door. Maar het percentage maagperforaties ligt hier ook een stuk hoger, hoorde ik. Dus zo gezond is dat echt niet. Ron vertelde me ook dat men hier zomers vaak s’ochtends even een peper naar binnenwerkt zodat ze dan even flink gaan zweten, maar dan zweten ze de rest van de dag niet meer zo erg. Klinkt dat nu gezond? Ik vind van niet! Maar wie weet… als het echt warm begint te worden hier… drijft het me tot wanhoop en ga ik ook pepers eten.
Gisteren zag ik toevallig een reisprogramma op de chinese televisie, in het engels. En dat ging heel toevallig over Chongqing. De presentator zat hotpot te eten met een paar lokale mensen en hij vroeg hoe oud ze waren toen ze het voor het eerst aten. En zij waren al 5 en 7 jaar toen zij zou scherp begonnen te eten. En hun kinderen waren al 3 en 4!! Die kleintjes aan de hotpot! Is dat wel verantwoord? Naja, niet mijn zorg natuurlijk.
Maar goed.. Morgen gaan wij samen met de andere teachers van MIADA eten bij een restaurant in een ander district. Ik ben benieuwd of ik dat volhoud of dat ik weer naar huis ga, naar mijn veilige westerse toilet… Naja, we zullen zien! Ik zal proberen snel weer wat te schrijven.
P.S. Voor alle mensen die waarde hechten aan correcte spelling en gebruik van de Nederlandse taal en altijd tenenkrommend mijn verhalen lezen… sorry! Maar dit is net wat makkelijker. Dus ik ben me er terdege van bewust dat er nogal wat foutjes in mijn teksten kunnen zitten, maar ik laat het hier in China even lekker varen. Ik hoop dat jullie dat niet erg vinden. Als ik in Nederland weer sollicitatiebrieven ga schrijven, pik ik het zeker weer op. Beloofd.
Op het moment wordt het nu aardig druk. Vanaf volgende week moet ik naast lesgeven ook eindexamenstudenten begeleiden. En daar schijnt ook nogal wat aan op te gaan!
Dus deze week ben ik druk bezig om al mijn opdrachten voor die periode alvast voor te bereiden zodat ik me daar niet al te druk meer om hoef te maken als de tijd daar is.
Daarnaast heb ik volgens mij ook een bacterie opgelopen… Ik loop nu al een paar dagen met flinke maagkrampen rond. En die hebben zich nu verder ontwikkeld tot situaties waarbij ik haastig naar het dichstbijzijnde toilet moet rennen. En dan ook nog te bedenken dat het van die chinese toileten zijn. Dus dat maakt het nog moeilijker. Achja, ik overleef het wel weer. Maar oppassen dat ik genoeg blijf drinken en zout binnen krijg. (Ja mam, ik weet het!) Ik merk dat ik hier nogal een behoefte aan heb hier. In Nederland zit zout al automatisch in bijna al onze voeding, maar ik geloof niet dat dat hier ook zo is. Vanmiddag stond ik in een ziekenhuis, samen met Hanna, te wachten tot we onze inenting konden krijgen en ik ging daar bijna neer. Zomaar ineens… En gisteren in 1 keer een heel zakje chips opgegeten. En ik ben niet echt een chipseter. Dus op deze dingen moet ik toch wat beter gaan letten. En wie weet… maak ik zo nog mensen thuis blij door op deze manier wat af te vallen!
Om even terug te komen op het ziekenhuis! Ik heb vandaag samen met Hanna eindelijk mijn 2e inenting voor Hepatitis B gekregen. Nog niet eens mijn eigen. Nee, dat heb ik aan iedereen gevraagd, maar niemand die het wil doen. Dus ik zit nu nog met een extra vaccin hepatitis. Dus bij deze de oproep… Iemand een vaccinatie nodig?? Verdorie… En daar heb ik nog 36 euro voor betaald in Nederland.. En wat denk je dat ik hier betaal? 82 Yuan. E8,20!!
Als ik mijn huisarts de volgende keer te spreken krijg… dan krijgt ie wat te horen. Maar goed… Ik heb nu mijn prik, dus weer een grote zorg minder.
Wat heb ik verder de afgelopen dagen uitgespookt… Nou, afgelopen zondag zijn we naar TziTjiKo geweest. Dit is het oudste stadsgedeelte. (Zie fotoalbum) Hier vind je nog echte oude Chinese huizen etc. Helaas is dit gedeelte ook grotendeels helemaal toeristisch geworden. Maar als je een beetje verder loopt dat ontdek je echt prachtige plekjes. Hier ga ik zeker nog eens naar toe om meer foto’s te maken. Maar natuurlijk zijn de winkeltjes ook leuk! Weer wat souvenirtjes ingeslagen. En ik ben verdikkeme flink bedonderd door een winkelier daar. Ik had een armband gekocht waarvan ik dacht dat die grotendeels van zilver was. Maar achteraf bleek het uit Tibet te komen. Dus Tibetan silver. Zoals ze het hier ook noemen. Dus mijn arm werd al snel zwart. Maar toch heb ik daar nog 70 Yuan voor betaald. Wat veel is. Een meisje vertelde me dat hij niet meer dan 30 Yuan waard is. Naja. Ik vind hem nog steeds erg mooi. Een mooie (beetje foute) herinnering. En je kijkt je ogen uit als je daar bent. Ontzettend leuk om eens te bezoeken als je in de gelegenheid bent.
En verder… gewerkt en veel geslapen! Het was nogal warm de afgelopen dagen. Het was deze week iets van 32 graden overdag. En vreselijk vochtig. Die vochtigheid trekt vooral in de huizen, dus je kleding voelt zomaar ineens nat, terwijl het gewoon in de kast ligt! Dus ik heb af en toe de verwarming of de airco een keer aan om alles een beetje droog te maken. Maar die warmte is wel wennen hoor. Pffff. Heel anders als in Nederland. Iemand hier vertelde me ook dat Chongqing ook wel een van de 3 ‘fornuizen’ van China wordt genoemd. Een van de drie heetste steden. Gelukkig komt de echte hitte pas in juli en augustus, dus dan ben ik al weg. (Over de 40 graden) Maar de mensen zijn er hier aan gewend. Vandaar ook dat vreselijk pittige eten. Staat Chongqing ook om bekend. De pepers. Dat houdt je niet voor mogelijk, wat zij hier naar binnen kunnen werken aan pepers. Het gaat zelfs zover dat sommige mensen zeggen dat wanneer ze een paar dagen geen ‘spicey food’ hebben gehad, ze zich zwak voelen. Ze voelen zich er dus sterker door. Maar het percentage maagperforaties ligt hier ook een stuk hoger, hoorde ik. Dus zo gezond is dat echt niet. Ron vertelde me ook dat men hier zomers vaak s’ochtends even een peper naar binnenwerkt zodat ze dan even flink gaan zweten, maar dan zweten ze de rest van de dag niet meer zo erg. Klinkt dat nu gezond? Ik vind van niet! Maar wie weet… als het echt warm begint te worden hier… drijft het me tot wanhoop en ga ik ook pepers eten.
Gisteren zag ik toevallig een reisprogramma op de chinese televisie, in het engels. En dat ging heel toevallig over Chongqing. De presentator zat hotpot te eten met een paar lokale mensen en hij vroeg hoe oud ze waren toen ze het voor het eerst aten. En zij waren al 5 en 7 jaar toen zij zou scherp begonnen te eten. En hun kinderen waren al 3 en 4!! Die kleintjes aan de hotpot! Is dat wel verantwoord? Naja, niet mijn zorg natuurlijk.
Maar goed.. Morgen gaan wij samen met de andere teachers van MIADA eten bij een restaurant in een ander district. Ik ben benieuwd of ik dat volhoud of dat ik weer naar huis ga, naar mijn veilige westerse toilet… Naja, we zullen zien! Ik zal proberen snel weer wat te schrijven.
P.S. Voor alle mensen die waarde hechten aan correcte spelling en gebruik van de Nederlandse taal en altijd tenenkrommend mijn verhalen lezen… sorry! Maar dit is net wat makkelijker. Dus ik ben me er terdege van bewust dat er nogal wat foutjes in mijn teksten kunnen zitten, maar ik laat het hier in China even lekker varen. Ik hoop dat jullie dat niet erg vinden. Als ik in Nederland weer sollicitatiebrieven ga schrijven, pik ik het zeker weer op. Beloofd.
17 maart 2009
Nog even een kleine mededeling...
Zoals ik al eens zei, hebben we hier in China ook een echte Chinese vuurmuur. Dit zorgt er dus voor dat sommige sites voor mij geblokkeerd worden. Site's als bijvoorbeeld Hyves. Nu zie ik dat veel mensen mij ook berichtjes via Hyves sturen. Dus ik wil niet dat iemand denkt dat ik ongeinteresseerd ben, maar ik kan dus gewoon niet reageren. Sorry!
Love, love, love
Liefd
e… Overal om me heen kom ik het tegen en je wordt er af en te bijna misselijk van zo zoet.
De jeugd hier in China en op de campus is nog zo vreselijk jong van geest. Kinderlijk. Ook in hun doen en laten en helemaal als het gaat over de liefde…
Een groter drama bestaat bijna niet dan als je vriendje het uitmaakt. Tuurlijk is dat een drama en het is rot… maar zij kunnen er hier echt een drama van maken denk ik.
Maar ook wanneer je ze vraagt een opdracht te maken en ze wat vrij laat in de uitvoering dat zie je al snel hartjes en bloemetjes opduiken. Onvermijdelijk… En als je in de winkel komt… zucht… Elke chinese film… gaat altijd over liefde en een groot drama waarbij iedereen dood gaat. (Bijv. Man en vrouw zijn getrouwd. Man heeft affaire die zijn grote liefde is. Aan het eind van de film komt hij erachter dat hij al een paar dagen in huis woont met zijn vriendin die is overleden, maar van verdriet heeft hij zich voorgehouden dat ze nog leefde... Dan komt vrouw erachter. Man pleegt zelfmoord en ligt dood naast vriendin op de grond. Vrouw voelt zich ook niet blij en steekt het huis in de fik en met z’n allen leggen ze het loodje…) Ik heb ook het idee dat de studenten ook liever in een droomwereld leven dan in het hier en nu. Is veel makkelijker toch?
Aan de andere kant kan het ook wel weer heeeel erg schattig zijn.
Zo zie je jongens vaak heel lief het tasje van hun vriendinnetje dragen… (Mannen in Nederland doen dat echt niet zomaar. Hanna zei zelfs dat Nederlandse mannen dat bij haar niet eens hoeven te proberen. Afblijven! Hahaha!) en zo dragen jongens vaak hun vriendinnetje op de rug als deze moe blijkt te zijn (of te hoge hakken draagt om de berg op te komen of wat dan ook.). Kijk… daar kunnen mannen bij ons nog eens een voorbeeld aan nemen!! Dus Arjen…
Ach en misschien valt het me ook wel zo op omdat je wanneer je al die paartjes zo ziet lopen, je toch ook wel een beetje vriendje mist af en toe ;) Maarja… tanden op elkaar en gewoon nog ff genieten van het feit dat ik hier ben!
Ik heb nu trouwens wel een veel rustiger gevoel dan toen ik hier de eerste weken was. Ik ken het nu allemaal een beetje en ik kan nu rustig in het zonnetje, in het gras liggen en gewoon genieten van het moment… (Het is hier ongeveer 24 graden, gniffel gniffel…) Ik kan nu ook in mijn eentje de bus of de taxi nemen en dat geeft je ook weer een hoop vrijheid.
Ow en had ik al verteld over het theehuis en de verdere zondag? Volgens mij niet! Goed.. Zondag zijn we dus naar het theehuis geweest met Chris (Een van de vertaalsters). Die neemt hier wel vaker Foreign Teachers (buitenlandse docenten) mee naar toe. We kregen een soort kleine theeceremonie te zien en er werd ons van alles uit gelegd. Zo moet groene thee bijvoorbeeld nooit te heet geserveerd worden want anders gaat de smaak verloren aan je smaakpapillen. Groene thee is ontzettend goed voor het afvoeren van schadelijke stoffen uit je lichaam (Hier kan ik alleen maar beamend bij knikken vanachter mijn computer. Je houdt het echt niet voor mogelijk!) En je komt groene thee echt overal in tegen. Zo hebben we laatst kip gegeten die klaargemaakt was met groene thee. Echt superlekker en heel erg mals. En ook hebben we hier chocola met groene thee, brood met groene thee en ga zo maar door. En natuurlijk is groene thee ook goed voor de huid!
Hierna hebben we ook nog enkele andere thee mogen proeven. Elke keer ging het meisje te werk met een heel klein theepotje en kleine beetjes thee. Heel schattig en je kon die daar ook in allerlei vormen en maten kopen. Verleidelijk… maar wat moet je ermee? Nu snap ik wel waar al die kleine theepotjes wegkomen die je in de kringloop etc ziet staan. Maar zo’n theeceremonie doe je toch niet weer thuis.
Maar hier maken ze er echt een kunst van. Vooral oude mannetjes hechten hier veel waarde aan. Deze maken zelf ook hun eigen thee. Het is een cultuur op zich.
Uiteraard heb ik wel wat lekkere thee meegenomen daar weg. Hopelijk krijg ik het mee naar huis!
Na het theehuis, heeft Chris ons de weg gewezen naar de Light…huppeldepup – trein (zo’n magnetische) en daarmee zijn wij (zonder Chris) weer naar Jei Fang Bei gegaan. We wilden nog naar de boekenwinkel daar, waar we ook al eerder waren geweest. En we wilden even wat eten in het Good Food cafe, waar we met Ron waren geweest. Maar denk je dat we die konden weervinden? Echt niet. Het is daar zo onmetelijk groot dat we al snel zoiets hadden van… laat maar zitten. Dus toen wilden we op zoek naar een ander restaurant. Toen zagen we een lift die naar een restaurant zou leidden. Dus wij erin gestapt samen met zo’n gastvrouw die ons de wegwees. Op de 4e verdieping vonden we een chique, maar leeg restaurant. We vroegen of we eerst de menukaart konden zien. En wat we daarop zagen… Slang… Schildpad… en nog veel meer beesten die we niet direct thuis konden brengen. Dus heel snel besloten om daar niet te gaan eten.
Maar wij dachten dat op elke verdieping wel een restaurant zou zitten. Dus wij naar de 3e. Maar dat bleek verbouwd te worden. Oeps. Even gezwaaid naar de bouwvakkers en toen snel weer de deur dicht. En vervolgens op het 2e knopje gedrukt. En toen kwamen we ineens in een winkelcentrum terecht!! (Echt ik zou zweren dat ik af en toe in een Harry Potter boek terecht kom.) Dus wij even rondkijken en wat ziet ons oog? Allemaal pedicure winkeltjes!! OOOEEEEEEE Had ik nog nooit gehad. Dus wij keken elkaar eens aan. En we hebben ons toen eens lekker laten verwennen hahaha! Eerst mooi laten bijwerken (15 Yuan = E1,50) en daarna nog mooi laten versieren. Elke nagel met de hand beschilderd.
Kleine kunstwerkjes. Letterlijk want ze zijn beschilderd met acrylverf. Hopelijk krijg ik dat er weer af. (Alleen de bloemetjes hoor, niet de hele nagel!) En het beschilderen kostte nog eens 10 Yuan. Dus in totaal was ik hier E2,50 aan kwijt. Nu is het misschien niet netjes om overal een prijs bij te zetten. Maar ik kan er gewoon maar niet over uit hoe goedkoop alles hier is.
Dus heel erg genoten!! Met een lekker fout printje! 
Uiteindelijk hebben we weer een taxi gepakt en zijn we terug gegaan naar onze wijk en hebben we gegeten bij Aywa. En toen was de dag alweer om.
En nu weer druk met lesgeven. Nieuwe opdrachten en leerlingen achter de broek aanzitten omdat ze liggen te slapen in de klas of gewoon geen donder uitvreten. Ik heb 1 jongen in mijn klas, die Karl heet. En die kan ik echt wel schieten. Zo lui kom je ze echt niet tegen bij ons. En dan ook nog zo enorm dom kijken als ik hem erop aanspreek. Grrmbllll… Bloed onder nagels vandaan halen is volgens mij voor sommigen een hobby hier…
Achja en desondanks alle frustraties allom, is het toch ook leuk om ze les te kunnen geven. Ik zie ook veel studenten die het leuk vinden en ik kreeg van Fancy te horen dat mijn studenten mijn les erg interessant vonden. Dat is dus eigenlijk een heel leuk compliment! Kijk en daar doe je het toch ook een beetje om…
e… Overal om me heen kom ik het tegen en je wordt er af en te bijna misselijk van zo zoet.De jeugd hier in China en op de campus is nog zo vreselijk jong van geest. Kinderlijk. Ook in hun doen en laten en helemaal als het gaat over de liefde…
Een groter drama bestaat bijna niet dan als je vriendje het uitmaakt. Tuurlijk is dat een drama en het is rot… maar zij kunnen er hier echt een drama van maken denk ik.
Maar ook wanneer je ze vraagt een opdracht te maken en ze wat vrij laat in de uitvoering dat zie je al snel hartjes en bloemetjes opduiken. Onvermijdelijk… En als je in de winkel komt… zucht… Elke chinese film… gaat altijd over liefde en een groot drama waarbij iedereen dood gaat. (Bijv. Man en vrouw zijn getrouwd. Man heeft affaire die zijn grote liefde is. Aan het eind van de film komt hij erachter dat hij al een paar dagen in huis woont met zijn vriendin die is overleden, maar van verdriet heeft hij zich voorgehouden dat ze nog leefde... Dan komt vrouw erachter. Man pleegt zelfmoord en ligt dood naast vriendin op de grond. Vrouw voelt zich ook niet blij en steekt het huis in de fik en met z’n allen leggen ze het loodje…) Ik heb ook het idee dat de studenten ook liever in een droomwereld leven dan in het hier en nu. Is veel makkelijker toch?
Aan de andere kant kan het ook wel weer heeeel erg schattig zijn.
Zo zie je jongens vaak heel lief het tasje van hun vriendinnetje dragen… (Mannen in Nederland doen dat echt niet zomaar. Hanna zei zelfs dat Nederlandse mannen dat bij haar niet eens hoeven te proberen. Afblijven! Hahaha!) en zo dragen jongens vaak hun vriendinnetje op de rug als deze moe blijkt te zijn (of te hoge hakken draagt om de berg op te komen of wat dan ook.). Kijk… daar kunnen mannen bij ons nog eens een voorbeeld aan nemen!! Dus Arjen…
Ach en misschien valt het me ook wel zo op omdat je wanneer je al die paartjes zo ziet lopen, je toch ook wel een beetje vriendje mist af en toe ;) Maarja… tanden op elkaar en gewoon nog ff genieten van het feit dat ik hier ben!
Ik heb nu trouwens wel een veel rustiger gevoel dan toen ik hier de eerste weken was. Ik ken het nu allemaal een beetje en ik kan nu rustig in het zonnetje, in het gras liggen en gewoon genieten van het moment… (Het is hier ongeveer 24 graden, gniffel gniffel…) Ik kan nu ook in mijn eentje de bus of de taxi nemen en dat geeft je ook weer een hoop vrijheid.
Ow en had ik al verteld over het theehuis en de verdere zondag? Volgens mij niet! Goed.. Zondag zijn we dus naar het theehuis geweest met Chris (Een van de vertaalsters). Die neemt hier wel vaker Foreign Teachers (buitenlandse docenten) mee naar toe. We kregen een soort kleine theeceremonie te zien en er werd ons van alles uit gelegd. Zo moet groene thee bijvoorbeeld nooit te heet geserveerd worden want anders gaat de smaak verloren aan je smaakpapillen. Groene thee is ontzettend goed voor het afvoeren van schadelijke stoffen uit je lichaam (Hier kan ik alleen maar beamend bij knikken vanachter mijn computer. Je houdt het echt niet voor mogelijk!) En je komt groene thee echt overal in tegen. Zo hebben we laatst kip gegeten die klaargemaakt was met groene thee. Echt superlekker en heel erg mals. En ook hebben we hier chocola met groene thee, brood met groene thee en ga zo maar door. En natuurlijk is groene thee ook goed voor de huid!
Hierna hebben we ook nog enkele andere thee mogen proeven. Elke keer ging het meisje te werk met een heel klein theepotje en kleine beetjes thee. Heel schattig en je kon die daar ook in allerlei vormen en maten kopen. Verleidelijk… maar wat moet je ermee? Nu snap ik wel waar al die kleine theepotjes wegkomen die je in de kringloop etc ziet staan. Maar zo’n theeceremonie doe je toch niet weer thuis.
Maar hier maken ze er echt een kunst van. Vooral oude mannetjes hechten hier veel waarde aan. Deze maken zelf ook hun eigen thee. Het is een cultuur op zich.
Uiteraard heb ik wel wat lekkere thee meegenomen daar weg. Hopelijk krijg ik het mee naar huis!
Na het theehuis, heeft Chris ons de weg gewezen naar de Light…huppeldepup – trein (zo’n magnetische) en daarmee zijn wij (zonder Chris) weer naar Jei Fang Bei gegaan. We wilden nog naar de boekenwinkel daar, waar we ook al eerder waren geweest. En we wilden even wat eten in het Good Food cafe, waar we met Ron waren geweest. Maar denk je dat we die konden weervinden? Echt niet. Het is daar zo onmetelijk groot dat we al snel zoiets hadden van… laat maar zitten. Dus toen wilden we op zoek naar een ander restaurant. Toen zagen we een lift die naar een restaurant zou leidden. Dus wij erin gestapt samen met zo’n gastvrouw die ons de wegwees. Op de 4e verdieping vonden we een chique, maar leeg restaurant. We vroegen of we eerst de menukaart konden zien. En wat we daarop zagen… Slang… Schildpad… en nog veel meer beesten die we niet direct thuis konden brengen. Dus heel snel besloten om daar niet te gaan eten.
Maar wij dachten dat op elke verdieping wel een restaurant zou zitten. Dus wij naar de 3e. Maar dat bleek verbouwd te worden. Oeps. Even gezwaaid naar de bouwvakkers en toen snel weer de deur dicht. En vervolgens op het 2e knopje gedrukt. En toen kwamen we ineens in een winkelcentrum terecht!! (Echt ik zou zweren dat ik af en toe in een Harry Potter boek terecht kom.) Dus wij even rondkijken en wat ziet ons oog? Allemaal pedicure winkeltjes!! OOOEEEEEEE Had ik nog nooit gehad. Dus wij keken elkaar eens aan. En we hebben ons toen eens lekker laten verwennen hahaha! Eerst mooi laten bijwerken (15 Yuan = E1,50) en daarna nog mooi laten versieren. Elke nagel met de hand beschilderd.
Kleine kunstwerkjes. Letterlijk want ze zijn beschilderd met acrylverf. Hopelijk krijg ik dat er weer af. (Alleen de bloemetjes hoor, niet de hele nagel!) En het beschilderen kostte nog eens 10 Yuan. Dus in totaal was ik hier E2,50 aan kwijt. Nu is het misschien niet netjes om overal een prijs bij te zetten. Maar ik kan er gewoon maar niet over uit hoe goedkoop alles hier is.Dus heel erg genoten!! Met een lekker fout printje!
Uiteindelijk hebben we weer een taxi gepakt en zijn we terug gegaan naar onze wijk en hebben we gegeten bij Aywa. En toen was de dag alweer om.En nu weer druk met lesgeven. Nieuwe opdrachten en leerlingen achter de broek aanzitten omdat ze liggen te slapen in de klas of gewoon geen donder uitvreten. Ik heb 1 jongen in mijn klas, die Karl heet. En die kan ik echt wel schieten. Zo lui kom je ze echt niet tegen bij ons. En dan ook nog zo enorm dom kijken als ik hem erop aanspreek. Grrmbllll… Bloed onder nagels vandaan halen is volgens mij voor sommigen een hobby hier…
Achja en desondanks alle frustraties allom, is het toch ook leuk om ze les te kunnen geven. Ik zie ook veel studenten die het leuk vinden en ik kreeg van Fancy te horen dat mijn studenten mijn les erg interessant vonden. Dat is dus eigenlijk een heel leuk compliment! Kijk en daar doe je het toch ook een beetje om…
14 maart 2009
Shop till we drop!!
Gisteren (zaterdag) zijn we met z’n vieren naar de markt geweest in Jei Fang Bei. We zijn hier al eerder geweest, in het centrum, maar nog niet naar de markt. En dat is een markt zoals ik nog nooit heb gezien. Gebouwen met oneindig veel verdiepingen met allemaal kleine winkeltjes. Op de ene verdieping allemaal winkeltjes met kleding. Op een andere verdieping winkeltjes met kantoor artikelen en spelletjes etc. En ga zo maar door. Je kijkt je ogen uit!! En allemaal superkrap en rommelig, maar dat vind ik alleen maar leuk! Zo ontdek je nog eens wat!En als je dan wat wilt kopen (en natuurlijk willen wij wel wat kopen) dan moet je gaan onderhandelen want als buitenlander betaal je altijd al een veel hogere prijs omdat ze denken dat je genoeg geld hebt. En in dat onderhandelen begin ik nu aardig behendig te worden!! Uiteraard moet je ook het lef hebben om iets niet te kopen als de verkoper niet in de prijs wil zakken. Maar soms is het wel moeilijk hoor. De verkoper verwacht dat je gaat onderhandelen over de prijs en ik denk dat je daarmee ook een soort van respect verdient. Maar soms heb ik het er wel moeilijk mee. Zeker als de verkoper een bejaard mannetje of vrouwtje is waarvan ik vermoed dat ze nog steeds moeten werken om zichzelf in leven te houden. Want pensioen kennen ze hier niet. Dan haal ik expres maar niet teveel van de prijs af...
Maar goed. Nog een kleine overwinning gisteren want we hebben op eigen kracht onze weg teruggevonden naar d
e campus. Met de bus!! Jaja! Ik begin me eindelijk een beetje op mijn gemak te voelen hier in de buurt. En dat is heel wat waard als je hier 4 maanden verblijft.Zo ben ik vorige week in mijn eentje smiddags terug gegaan naar mijn appartement. Ik moest nog een beetje wachten op de bus dus ik had nog wat tijd om te winkelen in de kleine winkeltjes op de campus. En daar heb ik dit gekocht… lach me niet uit… dat doen de chinezen al en daarom wist ik dat ik deze mee moest nemen om het een huis te geven. Anders had het daar altijd maar zielig op de plank gestaan. (Voor de mensen die het niet zien, dit is een tas in de vorm van een tekkel.)
Gisteren was ook de eerste dag dat het echt mooi weer was. Een blauwe lucht, zonnetje en 20 graden. Heerlijk!! Hanna vertelde me net dat we volgende week temperaturen van 30 graden kunnen verwachten!! Ik ben benieuwd! Maar tevens ben ik dan bang dat de beesten tot leven gaan komen die tot nu toe nog wegbleven. Naja… we zullen zien…
Maar nu heb ik wel een goed excuus om mijn mooie zonnebril (zie foto) op te zetten!
Vanmiddag gaan we naar een chinees theehuis met Chris. De vertaler van Hanna. Fancy wilde ook wel mee (mijn vertaler) maar die had een bruiloft, dus helaas. Maar ik ben heel benieuwd naar hoe dat zal zijn. Thee heeft hier voor mij wel een compleet nieuwe betekenis gekregen.
Je hebt hier heel veel verschillende thee. Chongqing staat er ook om bekend. En je kunt vanalles kopen voor de thee. Gedroogde bloemetjes, citroenschijfjes, gedroogde jasmijnbloemetjes, etc. Je kunt hier enorm veel vinden. Iedereen drinkt ook thee. Zoals wij in Nederland allemaal aan de koffie zitten, zo zitten ze hier aan de thee. (Jeuj!) Mensen die graag koffiedrinken krijgen het hier nog wel eens moeilijk omdat ze hier geen echte koffie kunnen krijgen. We hebben hier wel een Starbucks, maar dat is nog niet echt hetzelfde en we zijn daar zelfs een beetje ziek van geweest. Dus gaan we niet weer heen.
Ok en nu moet ik me snel aankleden anders kom ik te laat in het theehuis!! Tot de volgende keer!!
10 maart 2009
Big Chinees is watching you…
Hanna moest zonet met Charles (vice-directeur Miada) haar contracten ondertekenen en wat dingen regelen voor haar visum.
Hierbij vertelde Charles haar dat er een probleem was met haar paspoort. Schijnbaar hebben ze ergens bij de douane in Beijing of Chongqing een Warning in haar paspoort gezet. Wat betekend dat ze haar helemaal hebben doorgelicht om uit te zoeken of ze een terrorist of iets dergelijks zou zijn. Criminele activiteiten en ga zo maar door. Kun je het geloven?
Schijnbaar kan dat. Dit betekend tevens dat het krijgen van de visums langer gaat duren dan gedacht. Maar nu zitten we ons hoofd te breken waarom ze haar überhaupt die stempel hebben gegeven.
Henk zegt dat het wel vaker gebeurt dat er af en toe random iemand zo een stempel krijgt als een soort steekproef. Maar nu heeft Hanna dus wel hier in China ergens een papiertje waarop staat dat zij een warning in haar paspoort heeft staan en dus kunnen ze haar erop aanspreken als er iets verdachts gebeuren zou.
Ze gaan proberen uit te zoeken waarom ze deze stempel heeft gekregen want dit slaat echt nergens op.
Na dit verhaal kregen Henk en ik het er ook nog over hoe wij als buitenlandse docenten eigenlijk in de gaten gehouden worden. Tot voor een paar jaar geleden hingen er zelfs nog microfoontjes in onze appartementen geloof ik. We hebben ook een housekeeper in onze 2 grote villa’s. Hij wordt ook wel ‘the Snake’ genoemd door sommige bewoners omdat dit nog een chinees is van de oude stempel. Hij houdt ons continu in de gaten. Zou hangen er in de gang bij de voordeur een camera waarmee hij alles kan zien. Als jij naar buiten loopt staat hij ook bijna altijd buiten. En wanneer wij met de taxi thuiskomen dan maakt hij vaak even een praatje met de taxichauffeur. Wij vermoeden dan dat hij vraagt waar hij ons vandaan heeft opgehaald.
Zoals ik al zei is hij er een van de oude stempel, wat betekend dat hij vroeger nog veel erger was. Dan moest je aangeven waar je was geweest enzo. En onderzocht hij soms zelf je appartement. Dat komt geloof ik nu niet meer voor. Maar ik heb er nog niet altijd een gerust gevoel bij. Soms sta ik in mijn badkamer en dan heb ik nog het gevoel dat je in de gaten gehouden wordt. Je wordt er gewoon een beetje raar van soms. Maar aan de andere kant heb ik er ook lak aan. Ik heb niets te verbergen en ik zal echt niet aan mijn studenten verkondingen dat hun leider een eikel is (Wij moeten nog een keer naar het politiebureau om een preek te krijgen over dat we geen religie mogen gaan verkondigen etc. etc.). Daarom ben ik gelukkig niet hier.
Ron vertelde dat hij vroeger zelfs niet wilde hebben dat je bezoek meenam. Zeker geen vrouwelijk bezoek dat dan ook nog de hele nacht zou blijven. Dat kon echt niet. Ze mocht wel de hele dag blijven, maar tegen de avond moest ze dan naar huis. Dus zijn eigen vriendin mocht niet blijven slapen. Knettergek toch? Maar zo wordt je dus in de gaten gehouden. En dan moet je nagaan dat er in beide huizen ongeveer een stuk of 10 mensen wonen. Dus samen 20.
Maar ook ons e-mail verkeer wordt dus in de gaten gehouden. Ze hebben in Peking of zo een heel groot kantoor staan van waaruit zij de grote Chinese vuurmuur beheren. Deze vangt dus ook keywords op in mailtjes.
Zo had Henk een keer zichzelf een mailtje gestuurd met het woord Speech erin. Hij ontving deze maar niet terug en toen heeft hij dit mailtje verandert en aangepast in lezing. Toen kreeg hij hem direct binnen. 2 Dagen later kreeg hij zijn andere mailtjes nog een keer binnen. Die worden dus eerst in Peking nog een keer goed doorgelezen. Ik ben benieuwd of ze dat ook met de MSN doen. Dat is toch een gigantische inbreuk op je privacy?? Maar dat woord kennen ze dus echt niet.
Hierbij vertelde Charles haar dat er een probleem was met haar paspoort. Schijnbaar hebben ze ergens bij de douane in Beijing of Chongqing een Warning in haar paspoort gezet. Wat betekend dat ze haar helemaal hebben doorgelicht om uit te zoeken of ze een terrorist of iets dergelijks zou zijn. Criminele activiteiten en ga zo maar door. Kun je het geloven?
Schijnbaar kan dat. Dit betekend tevens dat het krijgen van de visums langer gaat duren dan gedacht. Maar nu zitten we ons hoofd te breken waarom ze haar überhaupt die stempel hebben gegeven.
Henk zegt dat het wel vaker gebeurt dat er af en toe random iemand zo een stempel krijgt als een soort steekproef. Maar nu heeft Hanna dus wel hier in China ergens een papiertje waarop staat dat zij een warning in haar paspoort heeft staan en dus kunnen ze haar erop aanspreken als er iets verdachts gebeuren zou.
Ze gaan proberen uit te zoeken waarom ze deze stempel heeft gekregen want dit slaat echt nergens op.
Na dit verhaal kregen Henk en ik het er ook nog over hoe wij als buitenlandse docenten eigenlijk in de gaten gehouden worden. Tot voor een paar jaar geleden hingen er zelfs nog microfoontjes in onze appartementen geloof ik. We hebben ook een housekeeper in onze 2 grote villa’s. Hij wordt ook wel ‘the Snake’ genoemd door sommige bewoners omdat dit nog een chinees is van de oude stempel. Hij houdt ons continu in de gaten. Zou hangen er in de gang bij de voordeur een camera waarmee hij alles kan zien. Als jij naar buiten loopt staat hij ook bijna altijd buiten. En wanneer wij met de taxi thuiskomen dan maakt hij vaak even een praatje met de taxichauffeur. Wij vermoeden dan dat hij vraagt waar hij ons vandaan heeft opgehaald.
Zoals ik al zei is hij er een van de oude stempel, wat betekend dat hij vroeger nog veel erger was. Dan moest je aangeven waar je was geweest enzo. En onderzocht hij soms zelf je appartement. Dat komt geloof ik nu niet meer voor. Maar ik heb er nog niet altijd een gerust gevoel bij. Soms sta ik in mijn badkamer en dan heb ik nog het gevoel dat je in de gaten gehouden wordt. Je wordt er gewoon een beetje raar van soms. Maar aan de andere kant heb ik er ook lak aan. Ik heb niets te verbergen en ik zal echt niet aan mijn studenten verkondingen dat hun leider een eikel is (Wij moeten nog een keer naar het politiebureau om een preek te krijgen over dat we geen religie mogen gaan verkondigen etc. etc.). Daarom ben ik gelukkig niet hier.
Ron vertelde dat hij vroeger zelfs niet wilde hebben dat je bezoek meenam. Zeker geen vrouwelijk bezoek dat dan ook nog de hele nacht zou blijven. Dat kon echt niet. Ze mocht wel de hele dag blijven, maar tegen de avond moest ze dan naar huis. Dus zijn eigen vriendin mocht niet blijven slapen. Knettergek toch? Maar zo wordt je dus in de gaten gehouden. En dan moet je nagaan dat er in beide huizen ongeveer een stuk of 10 mensen wonen. Dus samen 20.
Maar ook ons e-mail verkeer wordt dus in de gaten gehouden. Ze hebben in Peking of zo een heel groot kantoor staan van waaruit zij de grote Chinese vuurmuur beheren. Deze vangt dus ook keywords op in mailtjes.
Zo had Henk een keer zichzelf een mailtje gestuurd met het woord Speech erin. Hij ontving deze maar niet terug en toen heeft hij dit mailtje verandert en aangepast in lezing. Toen kreeg hij hem direct binnen. 2 Dagen later kreeg hij zijn andere mailtjes nog een keer binnen. Die worden dus eerst in Peking nog een keer goed doorgelezen. Ik ben benieuwd of ze dat ook met de MSN doen. Dat is toch een gigantische inbreuk op je privacy?? Maar dat woord kennen ze dus echt niet.
Ff leuk
Tijdens mijn zoektocht naar inspiratie voor nieuwe opdrachten, kwam ik dit tegen. Ff leuk om te kijken http://www.youtube.com/watch?v=Qc3beJvsI0A
Veel plezier!!
Veel plezier!!
09 maart 2009
Beroemd of freak?
Would you like to be my friend? Wordt er gevraagd aan Rupal wanneer we over straat lopen. Een volkomen vreemd chinees meisje komt op Rupal toegelopen en vraagt of ze vriendinnen wil worden met haar. Ze vraagt om haar emailadres om te kunnen mailen en dan kunnen ze een keer afspreken om koffie te gaan drinken.
Dit soort tafereeltjes gebeuren regelmatig. Waarschijnlijk werd Rupal ook gevraagd omdat ze een donkerder huidskleur heeft. En dan vinden mensen dat hier ontzettend interessant. Ze sparen als het ware vrienden uit allerlei verschillende culturen en achtergronden.
Maar ook als je gewoon over straat loopt. Ik voel me echt een beroemdheid. Iedereen maar dan ook iedereen kijkt je aan. Soms met open mond, soms stiekem. Soms kun je zelfs uitgebreid terugstaren maar ze blijven je gewoon aankijken. En we zijn ook nog een hele bijzondere collectie aan westerse mensen. Rupal is donker, Hanna is blond, Amelieke is heel lang en ik ben lang en breed. En dat laatste dat is toch wel een groot minpunt. Vrouwen uit Chongqing staan er namelijk om bekend dat zij de dunste vrouwen zijn in China en tevens ook de meest modebewuste. Nou weet ik niet of dat waar is want ik ben alleen nog maar in Chongqing geweest, maar ik heb bijvoorbeeld wel meegemaakt dat ik in een supermarkt stond op zoek naar shampoo en toen zag ik vanuit mijn ooghoek dat er zo’n Chinese muts (die ook nog in die supermarkt werkte ook!!) een aap of gorilla nadoen achter mijn rug, toen ze mij zag. Nu vraag ik je… Ze kennen het niet. En meisjes die dikker zijn worden ook al snel gepest. Ik moet zeggen dat ik me er verder niet echt druk om kan maken. Ik merk verder niets aan mijn studenten ofzo dat ze mij raar vinden en ik vind het wel best. Eigenlijk is het allemaal best grappig.
Maar goed. Beroemd dus. Soms wordt het wel wat irritant dat gestaar. Dan krijg je de neiging om je tong uit te steken. Wat ook veel gebeurd is dat mensen met kinderen (vooral de kleintjes) hun kinderen ertoe prob
eren te zetten om ‘Hello’ te zeggen tegen ons. Op zich wel schattig hoor. Zeggen die kleintjes heel zacht….. ‘Hello’ en dan een klein gesprekje met ze aanknopen. Vinden ze helemaal geweldig. Of gewoon Ni hao zeggen. Sommige kinderen reageren heel uitbundig. Anderen heel verlegen.
Maar ook volwassenen schreeuwen soms ineens over straat ‘HEEELLOOOOOO!!’ , tja en dan antwoord je maar. Aan aandacht geen gebrek hierzo.
Dat wordt nog wat als ik weer thuis kom. En gewoon weer mix tussen de rest van de Nederlanders… Ga ik gewoon ‘NI HAO!!’ naar mensen op straat schreeuwen elke keer als ik een chinees tegenkom!
Gisteren ben ik voor het eerst andere buitenlanders tegengekomen in een DVD winkel waar ze ook Engelse dvd’s verkopen. (Helemaal achteraf in een achter, - achter -achterkamertje van de winkel. En propvol buitenlanders. Hahaha daar vinden we elkaar terug!! En wat een films!! Ik heb Breakfast at Tiffany’s gekocht en het laatste deel van Underworld. Maar je kunt ook al The curious case of Benjamin Button kopen of Slamdog Miljonaire. Alle nieuwste films staan daar al op de planken. Hartstikke illegaal, maar ontzettend goede kwaliteit. Alleen de ondertitelingen (in Engels) kloppen dan vaak nog niet. Bij de oudere films wel.
Of het zijn gewoon Engelse films die je kunt luisteren en verstaan. Maar andere films zijn chinees nagesynchroniseerd en dan met engelse ondertiteling. Dat is minder. Maar als je niets kunt verstaan op de tv dan wil je zelfs daar wel naar kijken. Gisteren hebben we bij Rupal gekeken naar de film Rachel is getting married. Erg goede film met Anne Hattaway. (Hiervoor was ze genomineerd voor een Oscar) Maarja, deze kopieën over de grens krijgen zal wel niet gaan. Zul je net zien dat ze je tas gaan doorzoeken. Ach.. zou je dan ook een boete moeten betalen? Als je ‘per ongeluk’ 2 of 3 dvd’s bij je hebt?
Gisteren zijn we dus naar Jei Fang Bei geweest (District in de stad Chongqing). Hier zijn we vorige week zondag ook geweest maar toen alleen maar naar een grote boekenwinkel. Zeg maar zo groot als een grote V&D en dan alleen maar boeken. Dus daar ben je wel een middag zoet. (Ook weer met ouders en kleine kinderen die dan van hun ouders met ons moeten praten terwijl ze helemaal niet willen…)
Maar nu waren we daar dus weer en zijn we naar een heel toeristisch plekje geweest dat langs de Yangtze ligt. Een winkelcentrum helemaal gebouwd in de oude stijl van China. Het heeft wel 10 verdiepingen met allemaal kleine winkeltjes. Dus gisteren al flink wat souvenirs ingeslagen. (Ooeee wat zou ze gekocht hebben!!) Heel erg leuk maar heel erg toeristisch.
En je wordt er zo hebberig van. Echt niet goed. Alles is hier spotgoedkoop. Maar ik betrap me er ook op dat ik ga denken in Euro’s. Bijvoorbeeld iets kost 10 yuan. Dan zie ik 10 euro. Maar het is eigenlijk maar 1 euro. Maar voor chinezen kun je de yuan denk ik wel met een euro vergelijk. Ongeveer.
Ik wil hier sowieso nog een paar leuke gympen kopen. All stars denk ik. Die zijn hier bijvoorbeeld maar iets van 300 yuan. (30 Euro) Terwijl je er in Nederland sowieso 65 Euro voor betaald als je een beetje leuke wilt. Of anders koop ik gewoon een paar leuke neppers.
Maar kleding wordt hier wel een probleem. Omdat de Chinese dames hier heel petit zijn en ik groot en breed, maakt het voor mij onmogelijk om hier echt kleding te vinden. Daarom kijk ik liever naar dingen als schoenen en bijzondere sierraden. Ze hebben hier ook een boel Jade en andere mineraalstenen. Erg mooi. Mannen vinden het bijvoorbeeld mooi om een gigantische steen inde vorm van een Boedah of een tijger om hun nek te hangen. Brrrr..
Maar ook leuk is om te kijken in al die kleine winkeltjes. Die zijn zo zoet dat het glazuur bijna van je tanden springt. Allemaal schattige dingetjes. Bijvoorbeeld schriften en kleine notitieboekjes. In allerlei maten en kleuren, maar vooral in echt prachtige vormgeving. Hele mooie tekeningen en illustraties die gebruikt worden. Ik ga denk ik dan ook flink van deze boekjes en schriftjes inslaan. Geweldig! En van die leuke kleine gadgets die je echt hier in China tegen moet komen. Meestal allemaal rommel, maar zo grappig!! Bijvoobeeld een enorme slipper waarin je 2 voeten kunt stoppen als je t.v. kijkt. In de vorm van Hello Kitty oftewel Feifei. Ook is Nijntje hier populair. Ook wel Miffy genaamd. En overal zitten hartjes op en roze kleurtjes. Het is bijna niet te omschrijven. Ik zal proberen of ik er een keer een paar foto’s van kan maken. Ik kan natuurlijk moeilijk alles kopen.
Dus dat was een kleine beschrijving van de chinese winkeltjes hier in de buurt. Het is en blijft een ontdekkingstocht waar ik nooit zat van zal worden. Zeker niet voor zulke prijzen. Hahah!!
Dit soort tafereeltjes gebeuren regelmatig. Waarschijnlijk werd Rupal ook gevraagd omdat ze een donkerder huidskleur heeft. En dan vinden mensen dat hier ontzettend interessant. Ze sparen als het ware vrienden uit allerlei verschillende culturen en achtergronden.
Maar ook als je gewoon over straat loopt. Ik voel me echt een beroemdheid. Iedereen maar dan ook iedereen kijkt je aan. Soms met open mond, soms stiekem. Soms kun je zelfs uitgebreid terugstaren maar ze blijven je gewoon aankijken. En we zijn ook nog een hele bijzondere collectie aan westerse mensen. Rupal is donker, Hanna is blond, Amelieke is heel lang en ik ben lang en breed. En dat laatste dat is toch wel een groot minpunt. Vrouwen uit Chongqing staan er namelijk om bekend dat zij de dunste vrouwen zijn in China en tevens ook de meest modebewuste. Nou weet ik niet of dat waar is want ik ben alleen nog maar in Chongqing geweest, maar ik heb bijvoorbeeld wel meegemaakt dat ik in een supermarkt stond op zoek naar shampoo en toen zag ik vanuit mijn ooghoek dat er zo’n Chinese muts (die ook nog in die supermarkt werkte ook!!) een aap of gorilla nadoen achter mijn rug, toen ze mij zag. Nu vraag ik je… Ze kennen het niet. En meisjes die dikker zijn worden ook al snel gepest. Ik moet zeggen dat ik me er verder niet echt druk om kan maken. Ik merk verder niets aan mijn studenten ofzo dat ze mij raar vinden en ik vind het wel best. Eigenlijk is het allemaal best grappig.
Maar goed. Beroemd dus. Soms wordt het wel wat irritant dat gestaar. Dan krijg je de neiging om je tong uit te steken. Wat ook veel gebeurd is dat mensen met kinderen (vooral de kleintjes) hun kinderen ertoe prob
eren te zetten om ‘Hello’ te zeggen tegen ons. Op zich wel schattig hoor. Zeggen die kleintjes heel zacht….. ‘Hello’ en dan een klein gesprekje met ze aanknopen. Vinden ze helemaal geweldig. Of gewoon Ni hao zeggen. Sommige kinderen reageren heel uitbundig. Anderen heel verlegen.Maar ook volwassenen schreeuwen soms ineens over straat ‘HEEELLOOOOOO!!’ , tja en dan antwoord je maar. Aan aandacht geen gebrek hierzo.
Dat wordt nog wat als ik weer thuis kom. En gewoon weer mix tussen de rest van de Nederlanders… Ga ik gewoon ‘NI HAO!!’ naar mensen op straat schreeuwen elke keer als ik een chinees tegenkom!
Gisteren ben ik voor het eerst andere buitenlanders tegengekomen in een DVD winkel waar ze ook Engelse dvd’s verkopen. (Helemaal achteraf in een achter, - achter -achterkamertje van de winkel. En propvol buitenlanders. Hahaha daar vinden we elkaar terug!! En wat een films!! Ik heb Breakfast at Tiffany’s gekocht en het laatste deel van Underworld. Maar je kunt ook al The curious case of Benjamin Button kopen of Slamdog Miljonaire. Alle nieuwste films staan daar al op de planken. Hartstikke illegaal, maar ontzettend goede kwaliteit. Alleen de ondertitelingen (in Engels) kloppen dan vaak nog niet. Bij de oudere films wel.
Of het zijn gewoon Engelse films die je kunt luisteren en verstaan. Maar andere films zijn chinees nagesynchroniseerd en dan met engelse ondertiteling. Dat is minder. Maar als je niets kunt verstaan op de tv dan wil je zelfs daar wel naar kijken. Gisteren hebben we bij Rupal gekeken naar de film Rachel is getting married. Erg goede film met Anne Hattaway. (Hiervoor was ze genomineerd voor een Oscar) Maarja, deze kopieën over de grens krijgen zal wel niet gaan. Zul je net zien dat ze je tas gaan doorzoeken. Ach.. zou je dan ook een boete moeten betalen? Als je ‘per ongeluk’ 2 of 3 dvd’s bij je hebt?
Gisteren zijn we dus naar Jei Fang Bei geweest (District in de stad Chongqing). Hier zijn we vorige week zondag ook geweest maar toen alleen maar naar een grote boekenwinkel. Zeg maar zo groot als een grote V&D en dan alleen maar boeken. Dus daar ben je wel een middag zoet. (Ook weer met ouders en kleine kinderen die dan van hun ouders met ons moeten praten terwijl ze helemaal niet willen…)
Maar nu waren we daar dus weer en zijn we naar een heel toeristisch plekje geweest dat langs de Yangtze ligt. Een winkelcentrum helemaal gebouwd in de oude stijl van China. Het heeft wel 10 verdiepingen met allemaal kleine winkeltjes. Dus gisteren al flink wat souvenirs ingeslagen. (Ooeee wat zou ze gekocht hebben!!) Heel erg leuk maar heel erg toeristisch.
En je wordt er zo hebberig van. Echt niet goed. Alles is hier spotgoedkoop. Maar ik betrap me er ook op dat ik ga denken in Euro’s. Bijvoorbeeld iets kost 10 yuan. Dan zie ik 10 euro. Maar het is eigenlijk maar 1 euro. Maar voor chinezen kun je de yuan denk ik wel met een euro vergelijk. Ongeveer.
Ik wil hier sowieso nog een paar leuke gympen kopen. All stars denk ik. Die zijn hier bijvoorbeeld maar iets van 300 yuan. (30 Euro) Terwijl je er in Nederland sowieso 65 Euro voor betaald als je een beetje leuke wilt. Of anders koop ik gewoon een paar leuke neppers.
Maar kleding wordt hier wel een probleem. Omdat de Chinese dames hier heel petit zijn en ik groot en breed, maakt het voor mij onmogelijk om hier echt kleding te vinden. Daarom kijk ik liever naar dingen als schoenen en bijzondere sierraden. Ze hebben hier ook een boel Jade en andere mineraalstenen. Erg mooi. Mannen vinden het bijvoorbeeld mooi om een gigantische steen inde vorm van een Boedah of een tijger om hun nek te hangen. Brrrr..
Maar ook leuk is om te kijken in al die kleine winkeltjes. Die zijn zo zoet dat het glazuur bijna van je tanden springt. Allemaal schattige dingetjes. Bijvoorbeeld schriften en kleine notitieboekjes. In allerlei maten en kleuren, maar vooral in echt prachtige vormgeving. Hele mooie tekeningen en illustraties die gebruikt worden. Ik ga denk ik dan ook flink van deze boekjes en schriftjes inslaan. Geweldig! En van die leuke kleine gadgets die je echt hier in China tegen moet komen. Meestal allemaal rommel, maar zo grappig!! Bijvoobeeld een enorme slipper waarin je 2 voeten kunt stoppen als je t.v. kijkt. In de vorm van Hello Kitty oftewel Feifei. Ook is Nijntje hier populair. Ook wel Miffy genaamd. En overal zitten hartjes op en roze kleurtjes. Het is bijna niet te omschrijven. Ik zal proberen of ik er een keer een paar foto’s van kan maken. Ik kan natuurlijk moeilijk alles kopen.
Dus dat was een kleine beschrijving van de chinese winkeltjes hier in de buurt. Het is en blijft een ontdekkingstocht waar ik nooit zat van zal worden. Zeker niet voor zulke prijzen. Hahah!!
05 maart 2009
AAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAH!!
Ok… Gisteravond was de avond… Ik heb mijn eerste kakkerlak ontdekt in mijn keuken… Ik kon er ook op zitten wachten... En ook nog geen kleintje, nee eentje van 4 cm… Echt waar… En dan ook nog om elf uur savonds, als je lekker naar je bedje wilt. Dus ik eerst mijn hele keuken schoonmaken. Alles in de koelkast gezet. Zelfs mijn thee! Geen kruimel meer achtergelaten.
Vandaag ga ik alles inslaan wat er in te slaan valt. Ik ga een grote fles Dettol halen (dat hebben ze hier gelukkig!!), een spray waar ze dood aan gaan, van die lokdoosjes of weet ik veel hoe die dingen heten, een klamboe, een eigen dweil en veger. Oja en Ducktape om alle afvoeren die ik niet gebruik grondig af te plakken. En ook ga ik mijn horren nog extra dicht maken zodat geen beest er langs komt.
Het stomme is dat we het er gisteravond onder het eten nog over hebben gehad. Henk vertelde verhalen over die beesten… nou… dat ie dan zo 50 kakkerlakken in zijn keuken aantrof die dan allemaal wegschieten als je eraan komt. Nou… kijk hier had ik dus echt geen rekening mee gehouden toen ik naar China ging. Normale grote insecten dat vind ik nog tot daar aan toe… Maar kakkerlakken… Daar zijn geen woorden voor. Doodslaan kun je ze ook niet he? Komen er nog meer! Maar eens ff goed researchen op internet.
Maar verder gaat het wel goed hoor. Gisteren heb ik ook mijn healthcheck gehad. En dat duurde wat langer dan normaal. Mijn o zo slimme huisarts had mijn healthcheck in Nederland ondertekend maar ipv de datum van die dag er naast te zetten, heeft hij mijn geboortedatum er weer onder gezet.. Ergo… totaal waardeloos papier van E75,-. Bedankt dokter.
Dus in plaats van alleen even een bloedtest en een longfoto, moest ik nu alles doorstaan. Bloedtest, röntgenfoto van longen, ECG van mijn hart, echo van mijn buik (voor de nieren oid.), oogtest, fysiek onderzoek en urinetest. Nou dan heb je het wel gehad hoor. Zeker als je behandeld wordt als vee. Zo stond ik met een stuk of 10 Thaise studentes in een kamertje waarbij we allemaal onze bh moesten los maken (verder wel gewoon kleren aanhouden) en pijpen omhoog van broek. En een voor een op de tafel om onderzocht te worden. Noujazeg… en daar sta ik dan als een reus tussen die kleine petite meisjes. We mochten niet praten en niet gluren, dus met onze rug naar de tafel staan. Voelt wel ff raar. En het is echt lopende band werk. Voor de onderzoekers is het een leuke afwisseling als er eens een buitenlander voorbij komt. Zegt een chinees vrouwtje die mijn bloeddruk op had gemeten… You have high bloodpressure!! (Met chinees accent.) Ik zeg.. Ja hallo!! Dit is niet echt een goed moment om die dan ook te gaan meten!!
Maar goed. Wat een half uurtje had kunnen duren, duurde nu 2 uur. Dus bedankt meneer de huisarts…
Maar verder gaat het echt wel goed hoor!!
De lessen gaan tot nu toe goed. Ik heb 2 klassen van elk 24 studenten. Elke klas heb ik 10 uur per week. Mijn collega’s hebben allemaal 2e jaars studenten en dan ook nog drie klassen van elk 40 leerlingen ongeveer. Dus die hebben aardig wat meer op hun bordje, maar zij werken maar 18 uur en ik 20. Snapt iemand hier de verhoudingen nog? Ik niet. Maar goed!
Ik hoef alleen maandag middag te werken en verder ben ik altijd smiddag’s vrij.
Ik heb de klassen in groepjes opgedeeld en ze moeten in een korte tijd een commercial maken. Ze moeten een brainstorm en mindmap maken, een concept schrijven, een omschrijving maken van hun doelgroep en van hun product. Ook moeten ze een script en een storyboard schrijven om vervolgens alles te gaan filmen en editten.
En ik moet zeggen… voor mensen die dit nog nooit gedaan hebben, doen ze het lang niet slecht. De uitwerking van het theoretische gedeelte kan nog wel een stuk beter, maar de eindresultaten mogen er zeker zijn!
Ik ben dan ook wel een beetje trots op het feit dat ze het zo goed doen en dat ze het ook leuk vinden. Ze zijn heel enthousiast tot nu toe! Dus nu moet ik iets verzinnen waarmee ik hun enthousiasme vast kan houden.
Ook moet ik hun examen gaan schrijven dus eigenlijk ben ik nu bezig met het ontwikkelen van een lesplan voor de komende 4 maanden. Hun kennis en kunde niveau is hier niet erg hoog. Dat maakt dat ik me als docent nog aardig zelfverzekerd voel, omdat ik nog altijd meer weet dan hun. (Foei Maaike!)
Het hele lessysteem hier in China is hier nogal apart. China kan zeggen dat ze zoveel hoog opgeleide mensen kunnen leveren, maar dat betekend nog niet dat deze mensen een goede opleiding hebben gehad.
Ron vertelde me dat 1 van de 5 sterren op de Chinese vlag staat voor de studenten van China.
Dat betekend dus dat de studenten hier in China heel veel macht hebben. Zo kunnen of konden (weet ik niet precies) studenten een docent laten ontslaan als hij hun niet aanstond. Nu nog steeds wordt er aan het eind van elk semester een papiertje ingevuld over elke docent door elke leerling. Dit kan dus nog wel bepalen of je als docent bij MIADA nog een keer weer uitgenodigd wordt om les te komen geven. Nu maakt mij het niet wat ze van mij vinden omdat dit voor mij maar eenmalig was. Maar ik wil toch wel een goede indruk achterlaten en er hopelijk een referentie aan overhouden. Maar ik ga me absoluut niet laten chanteren door studenten hier. Want als jij ze dus een slecht cijfer geeft kunnen ze jou ook een slecht cijfer geven. Klinkt heel sneu he? Naja, ik heb geen zin om me daar druk om te gaan zitten maken als ik er toch niets aan kan veranderen.
Misschien komen zulke dingen ook wel voort uit het feit dat dit zo’n grote populatie aan mensen is. Je kunt het misschien wel vergelijken met een mierenkolonie. Deze denken ook niet als individu, maar als een collectief. Dat gaat hier net zo.
Onze kolonie in Nederland is maar klein en daar is het dan ook makkelijker om als individu te gaan denken, denk ik. (Ik ontdek steeds meer visies. Ik moet ze een keer allemaal gaan opschrijven denk ik! Zie je… kom je in China en gelijk voel je die filosofische geest van de oude Chinese filosofen Whahahaha. Neehoor dat valt wel mee.)
Owja nog wat anders. Voor mensen die wat meer foto’s willen zien, die kunnen kijken op http://www.daedalus-web.nl/maaike/ . Arjen heeft voor mij een online album waar ik makkelijk foto’s kan zetten. Hij is nog onder constructie dus nog niet mokken dat hij nog niet helemaal goed werkt misschien. Komt allemaal goed. Ik zal er af en toe een nieuwe lading foto’s opzetten. Owja en als je een foto uitvergroot ziet, dan kun je ook gewoon op de foto of de grijze achtergrond klikken en dan sluit hij weer. Dus niet de terugknop kiezen bovenin je explorer. Dan gaat ie namelijk weer terug naar de eerste pagina.
http://www.flickr.com/photos/hannadonker/ En op deze pagina de foto’s van Hanna, mijn collega hier!
Vandaag ga ik alles inslaan wat er in te slaan valt. Ik ga een grote fles Dettol halen (dat hebben ze hier gelukkig!!), een spray waar ze dood aan gaan, van die lokdoosjes of weet ik veel hoe die dingen heten, een klamboe, een eigen dweil en veger. Oja en Ducktape om alle afvoeren die ik niet gebruik grondig af te plakken. En ook ga ik mijn horren nog extra dicht maken zodat geen beest er langs komt.
Het stomme is dat we het er gisteravond onder het eten nog over hebben gehad. Henk vertelde verhalen over die beesten… nou… dat ie dan zo 50 kakkerlakken in zijn keuken aantrof die dan allemaal wegschieten als je eraan komt. Nou… kijk hier had ik dus echt geen rekening mee gehouden toen ik naar China ging. Normale grote insecten dat vind ik nog tot daar aan toe… Maar kakkerlakken… Daar zijn geen woorden voor. Doodslaan kun je ze ook niet he? Komen er nog meer! Maar eens ff goed researchen op internet.
Maar verder gaat het wel goed hoor. Gisteren heb ik ook mijn healthcheck gehad. En dat duurde wat langer dan normaal. Mijn o zo slimme huisarts had mijn healthcheck in Nederland ondertekend maar ipv de datum van die dag er naast te zetten, heeft hij mijn geboortedatum er weer onder gezet.. Ergo… totaal waardeloos papier van E75,-. Bedankt dokter.
Dus in plaats van alleen even een bloedtest en een longfoto, moest ik nu alles doorstaan. Bloedtest, röntgenfoto van longen, ECG van mijn hart, echo van mijn buik (voor de nieren oid.), oogtest, fysiek onderzoek en urinetest. Nou dan heb je het wel gehad hoor. Zeker als je behandeld wordt als vee. Zo stond ik met een stuk of 10 Thaise studentes in een kamertje waarbij we allemaal onze bh moesten los maken (verder wel gewoon kleren aanhouden) en pijpen omhoog van broek. En een voor een op de tafel om onderzocht te worden. Noujazeg… en daar sta ik dan als een reus tussen die kleine petite meisjes. We mochten niet praten en niet gluren, dus met onze rug naar de tafel staan. Voelt wel ff raar. En het is echt lopende band werk. Voor de onderzoekers is het een leuke afwisseling als er eens een buitenlander voorbij komt. Zegt een chinees vrouwtje die mijn bloeddruk op had gemeten… You have high bloodpressure!! (Met chinees accent.) Ik zeg.. Ja hallo!! Dit is niet echt een goed moment om die dan ook te gaan meten!!
Maar goed. Wat een half uurtje had kunnen duren, duurde nu 2 uur. Dus bedankt meneer de huisarts…
Maar verder gaat het echt wel goed hoor!!
De lessen gaan tot nu toe goed. Ik heb 2 klassen van elk 24 studenten. Elke klas heb ik 10 uur per week. Mijn collega’s hebben allemaal 2e jaars studenten en dan ook nog drie klassen van elk 40 leerlingen ongeveer. Dus die hebben aardig wat meer op hun bordje, maar zij werken maar 18 uur en ik 20. Snapt iemand hier de verhoudingen nog? Ik niet. Maar goed!
Ik hoef alleen maandag middag te werken en verder ben ik altijd smiddag’s vrij.
Ik heb de klassen in groepjes opgedeeld en ze moeten in een korte tijd een commercial maken. Ze moeten een brainstorm en mindmap maken, een concept schrijven, een omschrijving maken van hun doelgroep en van hun product. Ook moeten ze een script en een storyboard schrijven om vervolgens alles te gaan filmen en editten.
En ik moet zeggen… voor mensen die dit nog nooit gedaan hebben, doen ze het lang niet slecht. De uitwerking van het theoretische gedeelte kan nog wel een stuk beter, maar de eindresultaten mogen er zeker zijn!
Ik ben dan ook wel een beetje trots op het feit dat ze het zo goed doen en dat ze het ook leuk vinden. Ze zijn heel enthousiast tot nu toe! Dus nu moet ik iets verzinnen waarmee ik hun enthousiasme vast kan houden.
Ook moet ik hun examen gaan schrijven dus eigenlijk ben ik nu bezig met het ontwikkelen van een lesplan voor de komende 4 maanden. Hun kennis en kunde niveau is hier niet erg hoog. Dat maakt dat ik me als docent nog aardig zelfverzekerd voel, omdat ik nog altijd meer weet dan hun. (Foei Maaike!)
Het hele lessysteem hier in China is hier nogal apart. China kan zeggen dat ze zoveel hoog opgeleide mensen kunnen leveren, maar dat betekend nog niet dat deze mensen een goede opleiding hebben gehad.
Ron vertelde me dat 1 van de 5 sterren op de Chinese vlag staat voor de studenten van China.
Dat betekend dus dat de studenten hier in China heel veel macht hebben. Zo kunnen of konden (weet ik niet precies) studenten een docent laten ontslaan als hij hun niet aanstond. Nu nog steeds wordt er aan het eind van elk semester een papiertje ingevuld over elke docent door elke leerling. Dit kan dus nog wel bepalen of je als docent bij MIADA nog een keer weer uitgenodigd wordt om les te komen geven. Nu maakt mij het niet wat ze van mij vinden omdat dit voor mij maar eenmalig was. Maar ik wil toch wel een goede indruk achterlaten en er hopelijk een referentie aan overhouden. Maar ik ga me absoluut niet laten chanteren door studenten hier. Want als jij ze dus een slecht cijfer geeft kunnen ze jou ook een slecht cijfer geven. Klinkt heel sneu he? Naja, ik heb geen zin om me daar druk om te gaan zitten maken als ik er toch niets aan kan veranderen.
Misschien komen zulke dingen ook wel voort uit het feit dat dit zo’n grote populatie aan mensen is. Je kunt het misschien wel vergelijken met een mierenkolonie. Deze denken ook niet als individu, maar als een collectief. Dat gaat hier net zo.
Onze kolonie in Nederland is maar klein en daar is het dan ook makkelijker om als individu te gaan denken, denk ik. (Ik ontdek steeds meer visies. Ik moet ze een keer allemaal gaan opschrijven denk ik! Zie je… kom je in China en gelijk voel je die filosofische geest van de oude Chinese filosofen Whahahaha. Neehoor dat valt wel mee.)
Owja nog wat anders. Voor mensen die wat meer foto’s willen zien, die kunnen kijken op http://www.daedalus-web.nl/maaike/ . Arjen heeft voor mij een online album waar ik makkelijk foto’s kan zetten. Hij is nog onder constructie dus nog niet mokken dat hij nog niet helemaal goed werkt misschien. Komt allemaal goed. Ik zal er af en toe een nieuwe lading foto’s opzetten. Owja en als je een foto uitvergroot ziet, dan kun je ook gewoon op de foto of de grijze achtergrond klikken en dan sluit hij weer. Dus niet de terugknop kiezen bovenin je explorer. Dan gaat ie namelijk weer terug naar de eerste pagina.
http://www.flickr.com/photos/hannadonker/ En op deze pagina de foto’s van Hanna, mijn collega hier!
Abonneren op:
Posts (Atom)
