Eindelijk een beetje ritme

Nu we een paar dagen bezig zijn, beginnen we eindelijk een beetje in een ritme te komen.
Ik heb vannacht voor het eerst een beetje ontspannen geslapen en gedroomd.
Langzaam aan begin ik mijn weg een beetje te vinden, zowel in mijn appartement als in de school en stad. Mijn appartement was nogal smerig toen ik erin kwam en nu langzaam aan wordt het wat schoner en wat meer mijn eigen. Het is een beetje leeg en ik voel me er nog niet helemaal thuis. Rare geluiden en geuren. Een stank in mijn keuken die ik maar niet kan lokaliseren. Gisteren kreeg ik te horen dat we hier ook een overvloed aan kakkerlakken hebben… (Ook in mijn appartement.) Dus vandaag of morgen ga ik van die doosjes kopen waar ze door wegblijven en deze plaats ik ten eerste allemaal rond mijn bed. Brrrrrrrr... Hieronder mijn badkamer... (Vies)

Op school begint het nu ook aardig te lopen. Ik heb 2 klassen van ongeveer 24 studenten. Derdejaars leerlingen die nog nooit een les multimedia hebben gehad. (Althans dat zeggen ze.) Deze twee klassen heb ik ieder voor 10 uur in de week. Dus gezamenlijk 20 uur. Dat is nogal wat tijd en ik vind het nogal moeilijk om deze uren in te vullen met lessen. Daarom zet ik ze eerst maar zoveel mogelijk aan het werk.
De eerste opdracht die ik ze heb gegeven kunnen ze in ongeveer 6 lesuren maken.
Ze moeten een onderzoek doen naar Multimedia. (In groepen van 3) Ze moeten mij een beschrijving kunnen geven van wat Multimedia is. Wat voor technieken er gebruikt kunnen worden en waar zij zelf multimedia in hun dagelijks leven tegenkomen.
Hiermee wil ik ze eerst meer bewust maken van wat multimedia is en hoe zij er al mee werken. Zo hoop ik ook hun interesse meer te wekken. ( Ze zijn nogal passief en soms gewoon lui, wat dat betreft is het wel een beetje een strijd. )
Ze zijn ook vreselijk slecht in Engels. De meesten althans. Ik had gevraagd of ze hun stuk in het Engels wilden schrijven. Toen kwam er al een gekreun op van de groep. En toen ik zei dat ze aan het eind ook nog een kleine presentatie moesten geven, nou ik dacht dat sommige meisjes erin bleven. Enorm verlegen. Nu zei Fancy (mijn tolk) dat deze klas heel verlegen was. De andere klas is inderdaad veel spontaner gelukkig. Maar goed. Toen het zover was, kreeg ik een aantal presentaties, nou ze stonden hem zowat in mijn oor te fluisteren!! Hier zie ik dus wel een klein puntje van verbetering.

Gisteravond ben ik met Amelieke, Rupal en Henk voor het eerst gaan eten in de Teacherscanteen. Hier kun je (ook studenten) s’avonds eten (en ‘smiddags en ‘smorgens) als je wilt. Het is iets duurder als de gewone kantine geloof ik. Meestal gaan we ‘savonds eten bij het restaurantje van mevrouw Aywa vlak bij de campus. Een vrouw die heel graag kletst en die er meestal een kwartier over doet om erachter te komen wat je wilt eten. Misschien dat ze wel hyperactief is, maar ontzettend aardig.
Het eten hier is trouwens echt superlekker. Zolang je maar de milde versies van alles besteld. Want ze zijn hier gewend om alles met heeeeeeeeeeeeeeeeeeeeel veel pepers te eten. (Zelfs een meisje uit Shanghai zei dat het eten haar hier in Chongqing echt te heet was!) Zoals bijvoorbeeld de beroemde Hotpot van Chongqing. Dit is een soort fondue waarbij je een hele grote wok voor je op of in tafel hebt staan met een binnenring en een buitenring. De binnenring is mild en de buitenring is superscherp. Je kunt dan stokjes met eten (vlees en groente) erin doen en wachten tot ze gaar zijn. Er wordt hier ook heel erg veel gekookt in olie. Heeeeel veel olie. En toch blijven ze zo dun!! Dat zal waarschijnlijk liggen aan het feit dat ze veel groente en rijst eten. Alles wat je krijgt is vers. Ik kan smiddag’s de mensen voorbij mijn raam zien lopen wanneer ik achter mijn bureau zit en dan hebben ze manden vol met groentes die ze naar de restaurants brengen een eindje verderop. En ook de specerijen die ze gebruiken smaken erg goed. Alhoewel ik eergisteren een soort spinazie at en dat smaakte erg lekker maar daar hadden ze een bepaalde kruid door gedaan. Een soort kleine besjes die je niet moet opeten. Wist ik veel, ik had ze niet eens gezien, maar toen ik hem opat, was ik het gevoel in mijn halve tong kwijt. Toen vertelde Aywa dat dit ook vaak gebruikt wordt wanneer mensen last hebben van hun gewrichten. Dus het is ook een soort medicijn. (Kun je nagaan hoe gezond ik hier eet!) En nee mam, ik kan het niet voor je meenemen want ik geloof niet dat dat mag.

(Dit is wat van het eten dat je in de kantine kunt krijgen. Je kiest uit wat je wilt, dan loop je naar een kassa waar je met handen en voeten probeert duidelijk te maken wat je wilt eten en hoeveel het kost en dan loop je met het bonnetje terug naar de counter en geeft het aan de vrouw die erachter staat. En die gooit dan vanalles in de wok of in kokend water en dan krijg jij het in een kommetje met een gigantische berg rijst.)

Ook ben ik verbaasd over alle lekkere groentes en fruit die je hier kunt vinden. Sinds ik hier ben heb ik geen last meer van een opgeblazen gevoel! Ik denk dat de chinezen hier een gezondere levensstijl eropna houden dan wij in Nederland. (Op het gebied van voedsel dan…) Als je ook ziet hoeveel 1 Chinees kan eten!! Wanneer de pauze bijna is afgelopen, gaat het kantinepersoneel ook eten en dan eten zij zo een grote schaal rijst met groente en weet ik veel op. En dan vraag je je af waar ze het laten!!!
Na het eten in de kantine zijn we nog naar het kleine marktje gegaan die onder de kantine zit. Hier kun je vers fruit kopen en er zitten een paar grappige winkeltjes met allerlei leuke dingetjes als tasjes, sierraden, en typisch Chinese hebbedingetjes. Ik zal hier nog wel een keer een foto van maken. Ik weet in ieder geval zeker dat mijn zusje zou denken dat ze in de 7e hemel was beland. Ik heb in zo een winkeltje een klein borduursetje gekocht. Hier kun je een schattig poppetje op een stukje (soort plastic) borduren en dan kun je er een hoesje voor je pinpas etc voor maken. Echt handig en zo heb ik ook nog wat anders te doen wanneer mijn internet het weer niet doet en ik gedwongen ben om Chinese televisie te kijken.

En vanmorgen zat ik in het shuttlebusje van mijn appartement naar de campus en ik was zoals altijd met de bestuurder aan het ‘meerijden’. En dat is iets wat ik mezelf nog echt moet afleren. Want als je dat doet, dan kom je als westerling met een hoge bloeddruk weer uit het busje. Chinezen hebben een hele andere opvatting van autorijden als wij Nederlanders. Zij kijken nooit in hun spiegels. Hun theorie is dat degene achter hen hun maar in de gaten moet houden en kijken wat zij doen en daarop reageren. De chauffeur kijkt alleen voor zich en meer niet. Voetgangers zijn hun leven ook niet zeker want het maakt niet uit of je er staat of niet, de chauffeur gaat ervan uit dat die aan de kant gaan. Daarbij moet ook weer gezegd worden dat voetgangers echt overal lopen en gewoon op een snelweg langs de kant lopen wanneer ze ergens heen willen. Je kijkt je ogen uit en je houdt je hart vast.
De claxon is dan ook een veelgebruikt middel om naderend verkeer te waarschuwen dat je eraan komt. En natuurlijk ook wanneer je de berg op of af gaat en je de haarspeldbochten wilt nemen.

Maar ik zal nu eerst ophouden met schrijven want mijn klas gaat mij zo hun research presenteren. Hopelijk kan ik het deze keer verstaan…