Beroemd of freak?

Would you like to be my friend? Wordt er gevraagd aan Rupal wanneer we over straat lopen. Een volkomen vreemd chinees meisje komt op Rupal toegelopen en vraagt of ze vriendinnen wil worden met haar. Ze vraagt om haar emailadres om te kunnen mailen en dan kunnen ze een keer afspreken om koffie te gaan drinken.
Dit soort tafereeltjes gebeuren regelmatig. Waarschijnlijk werd Rupal ook gevraagd omdat ze een donkerder huidskleur heeft. En dan vinden mensen dat hier ontzettend interessant. Ze sparen als het ware vrienden uit allerlei verschillende culturen en achtergronden.
Maar ook als je gewoon over straat loopt. Ik voel me echt een beroemdheid. Iedereen maar dan ook iedereen kijkt je aan. Soms met open mond, soms stiekem. Soms kun je zelfs uitgebreid terugstaren maar ze blijven je gewoon aankijken. En we zijn ook nog een hele bijzondere collectie aan westerse mensen. Rupal is donker, Hanna is blond, Amelieke is heel lang en ik ben lang en breed. En dat laatste dat is toch wel een groot minpunt. Vrouwen uit Chongqing staan er namelijk om bekend dat zij de dunste vrouwen zijn in China en tevens ook de meest modebewuste. Nou weet ik niet of dat waar is want ik ben alleen nog maar in Chongqing geweest, maar ik heb bijvoorbeeld wel meegemaakt dat ik in een supermarkt stond op zoek naar shampoo en toen zag ik vanuit mijn ooghoek dat er zo’n Chinese muts (die ook nog in die supermarkt werkte ook!!) een aap of gorilla nadoen achter mijn rug, toen ze mij zag. Nu vraag ik je… Ze kennen het niet. En meisjes die dikker zijn worden ook al snel gepest. Ik moet zeggen dat ik me er verder niet echt druk om kan maken. Ik merk verder niets aan mijn studenten ofzo dat ze mij raar vinden en ik vind het wel best. Eigenlijk is het allemaal best grappig.
Maar goed. Beroemd dus. Soms wordt het wel wat irritant dat gestaar. Dan krijg je de neiging om je tong uit te steken. Wat ook veel gebeurd is dat mensen met kinderen (vooral de kleintjes) hun kinderen ertoe proberen te zetten om ‘Hello’ te zeggen tegen ons. Op zich wel schattig hoor. Zeggen die kleintjes heel zacht….. ‘Hello’ en dan een klein gesprekje met ze aanknopen. Vinden ze helemaal geweldig. Of gewoon Ni hao zeggen. Sommige kinderen reageren heel uitbundig. Anderen heel verlegen.
Maar ook volwassenen schreeuwen soms ineens over straat ‘HEEELLOOOOOO!!’ , tja en dan antwoord je maar. Aan aandacht geen gebrek hierzo.
Dat wordt nog wat als ik weer thuis kom. En gewoon weer mix tussen de rest van de Nederlanders… Ga ik gewoon ‘NI HAO!!’ naar mensen op straat schreeuwen elke keer als ik een chinees tegenkom!
Gisteren ben ik voor het eerst andere buitenlanders tegengekomen in een DVD winkel waar ze ook Engelse dvd’s verkopen. (Helemaal achteraf in een achter, - achter -achterkamertje van de winkel. En propvol buitenlanders. Hahaha daar vinden we elkaar terug!! En wat een films!! Ik heb Breakfast at Tiffany’s gekocht en het laatste deel van Underworld. Maar je kunt ook al The curious case of Benjamin Button kopen of Slamdog Miljonaire. Alle nieuwste films staan daar al op de planken. Hartstikke illegaal, maar ontzettend goede kwaliteit. Alleen de ondertitelingen (in Engels) kloppen dan vaak nog niet. Bij de oudere films wel.
Of het zijn gewoon Engelse films die je kunt luisteren en verstaan. Maar andere films zijn chinees nagesynchroniseerd en dan met engelse ondertiteling. Dat is minder. Maar als je niets kunt verstaan op de tv dan wil je zelfs daar wel naar kijken. Gisteren hebben we bij Rupal gekeken naar de film Rachel is getting married. Erg goede film met Anne Hattaway. (Hiervoor was ze genomineerd voor een Oscar) Maarja, deze kopieën over de grens krijgen zal wel niet gaan. Zul je net zien dat ze je tas gaan doorzoeken. Ach.. zou je dan ook een boete moeten betalen? Als je ‘per ongeluk’ 2 of 3 dvd’s bij je hebt?

Gisteren zijn we dus naar Jei Fang Bei geweest (District in de stad Chongqing). Hier zijn we vorige week zondag ook geweest maar toen alleen maar naar een grote boekenwinkel. Zeg maar zo groot als een grote V&D en dan alleen maar boeken. Dus daar ben je wel een middag zoet. (Ook weer met ouders en kleine kinderen die dan van hun ouders met ons moeten praten terwijl ze helemaal niet willen…)

Maar nu waren we daar dus weer en zijn we naar een heel toeristisch plekje geweest dat langs de Yangtze ligt. Een winkelcentrum helemaal gebouwd in de oude stijl van China. Het heeft wel 10 verdiepingen met allemaal kleine winkeltjes. Dus gisteren al flink wat souvenirs ingeslagen. (Ooeee wat zou ze gekocht hebben!!) Heel erg leuk maar heel erg toeristisch.

En je wordt er zo hebberig van. Echt niet goed. Alles is hier spotgoedkoop. Maar ik betrap me er ook op dat ik ga denken in Euro’s. Bijvoorbeeld iets kost 10 yuan. Dan zie ik 10 euro. Maar het is eigenlijk maar 1 euro. Maar voor chinezen kun je de yuan denk ik wel met een euro vergelijk. Ongeveer.
Ik wil hier sowieso nog een paar leuke gympen kopen. All stars denk ik. Die zijn hier bijvoorbeeld maar iets van 300 yuan. (30 Euro) Terwijl je er in Nederland sowieso 65 Euro voor betaald als je een beetje leuke wilt. Of anders koop ik gewoon een paar leuke neppers.
Maar kleding wordt hier wel een probleem. Omdat de Chinese dames hier heel petit zijn en ik groot en breed, maakt het voor mij onmogelijk om hier echt kleding te vinden. Daarom kijk ik liever naar dingen als schoenen en bijzondere sierraden. Ze hebben hier ook een boel Jade en andere mineraalstenen. Erg mooi. Mannen vinden het bijvoorbeeld mooi om een gigantische steen inde vorm van een Boedah of een tijger om hun nek te hangen. Brrrr..
Maar ook leuk is om te kijken in al die kleine winkeltjes. Die zijn zo zoet dat het glazuur bijna van je tanden springt. Allemaal schattige dingetjes. Bijvoorbeeld schriften en kleine notitieboekjes. In allerlei maten en kleuren, maar vooral in echt prachtige vormgeving. Hele mooie tekeningen en illustraties die gebruikt worden. Ik ga denk ik dan ook flink van deze boekjes en schriftjes inslaan. Geweldig! En van die leuke kleine gadgets die je echt hier in China tegen moet komen. Meestal allemaal rommel, maar zo grappig!! Bijvoobeeld een enorme slipper waarin je 2 voeten kunt stoppen als je t.v. kijkt. In de vorm van Hello Kitty oftewel Feifei. Ook is Nijntje hier populair. Ook wel Miffy genaamd. En overal zitten hartjes op en roze kleurtjes. Het is bijna niet te omschrijven. Ik zal proberen of ik er een keer een paar foto’s van kan maken. Ik kan natuurlijk moeilijk alles kopen.

Dus dat was een kleine beschrijving van de chinese winkeltjes hier in de buurt. Het is en blijft een ontdekkingstocht waar ik nooit zat van zal worden. Zeker niet voor zulke prijzen. Hahah!!