Lief maar zielig…

(Voor mensen die niet goed tegen dierenleed kunnen, wordt geadviseerd dit misschien maar beter niet te lezen.)

Hier in China kom je vaak straathonden tegen. Maar geen honden zoals wij dan gewend zijn. Van die asbakkenrassen, die er altijd een beetje eng uitzien enzo… nee… Hier hebben ze zwerfpoedels, zwerf chihuahua´s etc. Hondjes waar wij normaal heel veel geld voor betalen, die lopen hier soms zomaar op straat rond.
Mensen hier kopen vaak een hondje van verkopers op straat en na een jaar of zelfs paar maanden, zijn ze er zat van en gooien ze hem op straat. Echt vreselijk. Vooral kleine hondjes worden gezien als een mode- accessoire. En overal op straat vind je van die verkopers die (nog veel te jonge) puppies op straat verkopen. Dus vaak wordt er dan spontaan een skeetig hondje gekocht en dan komen ze erachter wat er bij komt kijken. Dierenartsen zijn vaak te duur voor de meeste mensen.
Zo liep ik gisteren met Fancy door een van de districten en daar verkochten ze allerlei dieren. Schildpadden in 1 bak, met z’n 15en. Allemaal bovenop elkaar. Slangen die allemaal in 1 bakje waren gegooid en daar maar in lagen. Kleine jonge konijntjes in kooitjes die niet veel groter waren dan zijzelf, dus met bijna geen bewegingsruimte. Een muis die zat opgesloten in zo’n rad en dus alleen maar kon rennen… Allemaal hamsters, dwerghamsters, eendjes (voor de slacht), goudvissen in een soort flesjes, niet groter als een parfumflesjes, noem maar op, hier vind je het. En natuurlijk niet te vergeten, de jonge hondjes. Overal vind je ze. En Fancy is daar helemaal gek van. Die smelt al als ze ze ziet en het liefst neemt ze er eentje mee naar huis. Ze heeft al eens eerder een hondje gehad, maar die is na 3 maanden dood gegaan. Hoe dat komt? Nou Fancy woont op de 25ste verdieping van een flat. En elke dag gaan haar man en zij naar het werk. Daarbij sloot zij het hondje elke dag op. En ook ‘snachts natuurlijk. Dus dan gaat het al snel bergafwaarts en toen zijn ze ermee naar de dokter geweest en het bleek nierproblemen te hebben… Niemand die tegen haar zegt dat ze meer met dat diertje moet doen. Totaal geen begrip van beesten en hoe je er voor moet zorgen.
Laatst vertelde ze me, dat ze graag een varkentje zou willen hebben. Eentje met wit en zwarte kleuren… zo’n klein hangbuikzwijntje. Ik zeg tegen haar… ‘In je flat??’. Dus ik heb haar geprobeerd uit te leggen dat dat niet zomaar werkt en dat dat diertje daar echt niet blij van zal worden, dus volgens mij heeft ze het idee gelukkig laten varen… maarja… wie weet… kan ze het niet laten?
Wanneer ik van die handelaren tegen kom, probeer ik er altijd met een boog omheen te lopen. Het breekt mijn hart om er steeds naar te kijken. En ik weet dat ik dan de neiging moet onderdrukken, ze niet allemaal mee te nemen, weg bij die idioten. Ik zie het al voor me als ik weer thuiskom. Deze keer met een heeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeele grote doos en ik druk op de bel… en dan het gezicht van mijn vader…. WAT HEB JE NU WEER MEEGENOMEN!! Nee, deze keer zal hij dan niet zo smelten, als toen met Guusje, hahaa.

Nee, dieren in China hebben het meestal niet zo gemakkelijk als in Nederland… En als ze wel baasjes hebben die van ze houden, dan worden ze aangekleed in de meest gekke outfits. (Zie koltruitjes, petjes en sportschoentjes) of worden ze gewoon geverfd. (Poedels met gekleurden oren, staarten etc.)
Ik denk dat onze katten thuis zich wel heel blij mogen rekenen met ons als baasjes!