Xi'an

Op dit moment zit ik achter in mijn klas, terwijl mijn studenten een film zitten te kijken. Ik had er een paar meegenomen, maar ze wilden perse Twillight zien. Dit ligt waarschijnlijk aan het feit dat de klas grotendeels bestaat uit meisjes. Er speelt namelijk een knappe vent in (vampier). Nou dan zijn ze dus helemaal hoteldebotel en hebben de mannen weinig inbreng weer. En dat terwijl ik ze al menigmaal heb betrapt op het kijken van deze film, tijdens mijn les. Dan zou je toch denken dat ze hem al vaak genoeg hebben gezien? Naja… Ze vonden het leuk!
De reden dat ik vandaag een film met ze kijk, is dat morgen hun examenopdracht begint. Hun laatste opdracht. Dus ik dacht… ff leuk!
En vandaag hoef ik maar 2 uurtjes les te geven, dus dat kwam goed uit.

Afgelopen weekend zijn Amelieke, Hanna en ik naar Xi’an geweest. We hebben daar het terracottaleger bezocht en zijn naar de Muslimquarters geweest. Hier woont de grootste populatie moslims van de stad. Er is een grote moskee en een bazaar. Vreselijk toeristisch wat betekend dat de prijzen ook omhoogschieten als ze zien dat je een buitenlander bent. Dit maakt het voor ons eg moeilijk af en toe, om naar een redelijke prijs af te dingen. Deze mensen zijn echt volleerd onderhandelaars en proberen het onderste uit de kan te halen. Zo proberen ze dan ook allerlei verhalen op te hangen, dat hun winkel de volgende dag gesloopt gaat worden etc. Zucht… Het is dan af en toe echt heel erg vervelend dat je buitenlander bent. Je kunt er niets aan doen, je steekt er gewoon tussenuit en je kunt het niet verbergen.
Zaterdag middag, toen we er weer waren van het Terracottaleger, besloten we om nog ergens te gaan eten, nabij de ‘Goose Pagoda’. Een soort tempel waar alweer allemaal eettentjes en souvenirswinkeltjes omheen zijn geplant. Terwijl we aan het zoeken waren naar een geschikte plek om te eten, wilde ik iets uit mijn tas pakken. En toen ontdekte ik, dat hij aan de verkeerde kant open stond!! Ik gelijk mijn hele tas doorzocht en ja hoor… mijn portemonnee gejat. Ik weet zeker dat ze hebben gezien dat ik mijn portemonnee in de bus, in mijn tas had gedaan. Want ze wisten precies waar in de tas, ze hem konden vinden. Weg dus. Na eerst van de schrik te zijn bekomen, ben ik gaan nalopen wat er allemaal inzat. Mijn creditcard had ik nog in Chongqing liggen. Mijn pinpas zat er wel in, dus die had ik gelijk laten blokkeren en ik had direct een nieuw pasje aangevraagd. Mijn verzekeringspasje had ik die middag toevallig gebruikt ter identificatie en die zat in mijn cameratas. (Jeuj) Qua geld zat er iets van 150 yuan in (15 euro) en er zaten wat pasjes in die ik hier gebruikte, zoals het pasje voor de Metro (zelfde als MAKRO in Nederland) en mijn pasje om hier op school eten te kunnen kopen. Naja, dat is nog geen ramp. Rupal gaat volgende week weer naar Nederland, dus kan ik dan haar pasje gebruiken. Het ergste vind ik dat ik de foto van Arjen en van Rick kwijt ben die erin zaten en de portemonnee zelf. Die had ik hier gekocht. Van plastic etc. maar ik vond hem ontzettend leuk. Verdorie…
Maar goed… ik ben allang blij dat ze verder niets hebben meegenomen. Ze hadden ook mijn camera of telefoon mee kunnen pakken als ze hadden gewild. Maar volgens mij konden ze daar dan net weer niet bij. Ik ben namelijk over het algemeen heel voorzichtig met mijn spullen hier. Zo draag ik mijn tas altijd zo, dat ik de opening van de rits altijd voor mij heb. En altijd de tas onder de arm geklemd zodat ze er niet makkelijk bij kunnen. Maar schijnbaar hebben ze nu een nieuw apparaatje ofzo en kunnen ze daarmee ritsen makkelijke open krijgen. Het is ook nog een metalen rits ook! Hoe doen ze het!!
Al met al ben ik nu wel een beetje achterdochtig geworden naar verkopers toe. Ik ben er gewoon heel moe van dat je altijd maar moet onderhandelen en dat ze altijd zoveel mogelijk geld van je willen hebben. En dat is niet alleen dus met verkopers, maar ook met dieven, mensen op straat etc. etc. In China draait alles om geld en iedereen doet alles om er zoveel mogelijk van te krijgen. Misschien komt dit ook wel door de slechte sociale voorzieningen en alles. Ik bedoel… het is geen Nederland, dat is wel duidelijk. Mensen moeten hier wel vechten om te kunnen bestaan.

Maar toch… het gevoel dat je elke keer bedonderd wordt. Toen ik bijvoorbeeld dacht dat ik een mooie zilveren armband kocht. ‘Jahoor, echt zilver!’ en vervolgens kom ik erachter dat het maar een heeeeeeel klein beetje zilver bevat en hoofdzakelijk gewoon van ijzer is gemaakt. Ze kunnen gewoon echt recht in je gezicht staan te liegen. En ik begin er nu dan ook echt grondig een hekel aan te krijgen.
Nu, als ik ergens over moet onderhandel, ga ik keihard onderhandelen tot de laagste prijs. En als ze eenmaal doorhebben dat je weet waar je het over hebt, dan zakken ze meestal wel met de prijs. En als ze niet willen zakken. Prima, laat dan maar zitten.
Maar goed…

Verder was Xi’an erg leuk, maar 2 dagen was veel te kort om het echt goed te zien.