Het zit er weer op!

De vier maanden zijn bijna om! Terwijl ik dit schijf, zit ik in een hostel in Beijing om nog een paar dagen rond te gaan kijken. De Chinese muur, Het plein etc.

Maar hoe is het de afgelopen weken gegaan…

In ieder geval supersnel! De presentaties van de vierde jaars zijn goed verlopen. Al mijn studenten (inclusief het probleemgeval) zijn geslaagd! En een paar daarvan hebben hele hoge scores gekregen. Ben dan toch wel een beetje trots op ze!
Een paar andere studenten zijn betrapt op plagiaat en krijgen dus geen diploma en natuurlijk zijn er ook een paar gezakt.
Zelf moest ik tijdens deze presentaties ook beoordelen. Ik heb 2 dagen lang op een hele harde houten stoel gezeten en naar presentaties geluisterd en gekeken. Daar zat soms werk tussen… brrrr… vreselijk slecht… Dan is het moeilijk om niet gelijk iemand compleet af te gaan lopen zeiken. Maar elke keer schiet er door mijn hoofd… ‘Ze hebben verdikkeme 4 jaar les gehad!!! Wat hebben ze nu in hemelsnaam geleerd???’ Dan wil je ze wel bijna met de penselen en computer om de kop meppen. Maar goed… In deze situaties blijven we rustig en gaan ze dan gewoon vragen waarom ze zus en zo gedaan hebben. Kijken ze dan eens met priemende ogen aan, zodat ze een klein beetje wit weg trekken… en dan achja… geef je ze maar een redelijke score… Want hoe hard je ook probeert, het niveau wat wij kennen in Nederland, halen ze niet…
Een paar studenten van Rupal (mijn collega die een maand geleden alweer was vertrokken naar Nederland) kreeg van een paar van haar studenten al klachten dat ze hele slechte presentaties hadden gehad en dat het helemaal niet goed was gegaan etc. Terwijl het op zich helemaal niet zulke slechte presentaties waren, maar ze kunnen niet omgaan met kritiek en dan denken ze gelijk dat het superslecht is. Zucht…. Achja…
Na afloop van deze dagen, zijn we met zijn allen op de schoolfoto gegaan (studenten in van die Amerikaanse toga’s met van die hoedjes met kwastjes) en daarna zijn we naar het plaatselijke Hotpot- restaurant geweest. Erg gezellig maar erg luidruchtig. Toen het moment was aangekomen waarbij er een film werd gedraaid waarin ALLE 99 studenten een verhaaltje vertelden, ben ik maar naar huis gegaan.
Ow en we hadden nog een extra drama, althans mijn collega Amelieke. Zij had 1 van haar studenten laten zakken. Een meisje genaamd Eve. Eve is een van de rijkste meisjes op school en is niet gewend om het woord ‘Nee’ te horen. Amelieke had nog niet aan haar verteld dat ze was gezakt en Eve moest iets in de envelop stoppen waar ook haar scores inzaten. Amelieke was er even niet en toen heeft ze gelijk stiekem naar haar cijfer gekeken. En toen hadden we de poppen aan het dansen. Voordat ze Amelieke er überhaupt mee confronteerde is ze eerst naar een andere collega gelopen. Naar Ron. Ron is de vaste Nederlandse docent daar en zij kent hem dan ook veel beter als ons. Ze vroeg aan Ron of haar werk slecht was en of ze het verdiende om te zakken. Gelukkig kende Ron haar goed genoeg om daar niet in te trappen en dus zei hij dat hij daarvoor niet bij haar moest zijn.
Toen is ze vervolgens naar Amelieke gegaan en haar gevraagd of ze haar cijfer kon veranderen. Amelieke heeft hier uiteraard ‘Nee?’ Op geantwoord. (Een leuk detail is dat Eve het presteerde om met een reis van een andere opleiding mee te mogen, naar Nederland voor 3 weken, terwijl ze eigenlijk aan haar project had moeten werken.) Vervolgens is de ze hele school afgegaan, zelfs naar de directeur geweest om uiteindelijk ‘Nee’ op het rekest te krijgen.
Ze heeft Amelieke nog een paar dagen lopen stalken op school. Zelfs heeft ze het gepresteerd om voor Amelieke haar deur van haar appartement te gaan staan om te smeken voor een ander cijfer. Heel eng en Amelieke heeft echt een uur moeten wachten voordat ze de deur eindelijk uit durfde. Dit klinkt misschien overdreven, maar Chinese studenten staan vaak onder enorme druk vanuit thuis en kunnen soms ongeleide projectielen zijn als ze echt wanhopig zijn.
Maar uiteindelijk is dat allemaal met een sisser afgelopen.

Na deze drukke weken, bleef alleen het eindproject van mijn derde jaars nog over. Deze moesten een digitale mindmap maken in Flash over een sociaal probleem in China. (Een soort interactieve website waarin een sociaal probleem wordt uitgelegd en waarbij ook wordt gezocht naar oplossingen.) Dit is over het algemeen rustig verlopen eigenlijk. Werd op een gegeven moment zelfs saai omdat ik eigenlijk niet veel meer te doen had en ik ze soms wel 6 uur op een dag had. Praktijkles. Tja… wat doe je dan he? Een potje kaarten met mijn vertaalster! Hahaha. Was erg gezellig overigens.
De laatste paar dagen was wel weer hectisch omdat alle papieren afgerond moesten worden. Alles ingeleverd, nagekeken, scores berekend etc. Zonder mijn vertaalster Fancy had ik dat trouwens NOOIT voor elkaar gekregen. Wat een papierwinkel.
Maar we hebben het gered! Ik heb 1 student laten zakken voor mijn vak. Zijn naam? Brain…
Wat hij vroeg aan het eind? Of hij een van de opdrachten van dit semester alsnog wel mocht inleveren (Had hij niet gedaan het had dus 0 punten gekregen), ander zou hij zakken…
Ja, op zulke momenten is het moeilijk je lachen niet in te houden!! Maar met een uitgestreken gezicht heb ik hem verteld dat dat dus echt niet ging gebeuren en dat hij toen de tijd daar was, net als al zijn klasgenoten, de verantwoordelijkheid had moeten hebben om het op tijd in te leveren!

Dus… en nu zit het erop! Vier maanden zijn om en ik heb een mooie tijd waarop ik terug kan kijken. Ik ben heel wat ervaringen rijker. Ik moet wel zeggen dat ondanks mijn frustraties het afgelopen semester, ik het wel vreselijk ga missen. Ik ga Fancy missen, ik ga mijn Nederlandse collega’s missen, ik ga mijn studenten missen, ik ga het fruit missen, ik ga de winkels missen, ik ga de prijzen missen, ik ga het afdingen missen, ik ga de taxi’s missen, ik ga Aywa en mr. Chen missen, en waarschijnlijk nog veel meer…
Hopelijk krijg ik de kans om nog een keertje weer te komen. We zullen zien in de toekomst. Want ondanks die frustraties heb ik nooit een dag gehad dat ik met tegenzin naar mijn werk ben gegaan. Dat is toch al heel wat.

Ik zal over een paar dagen nog een laatste stukje plaatsen... Over mijn tijd in Beijing.

Groetjes, Maaike