Shop till we drop!!

Gisteren (zaterdag) zijn we met z’n vieren naar de markt geweest in Jei Fang Bei. We zijn hier al eerder geweest, in het centrum, maar nog niet naar de markt. En dat is een markt zoals ik nog nooit heb gezien. Gebouwen met oneindig veel verdiepingen met allemaal kleine winkeltjes. Op de ene verdieping allemaal winkeltjes met kleding. Op een andere verdieping winkeltjes met kantoor artikelen en spelletjes etc. En ga zo maar door. Je kijkt je ogen uit!! En allemaal superkrap en rommelig, maar dat vind ik alleen maar leuk! Zo ontdek je nog eens wat!
En als je dan wat wilt kopen (en natuurlijk willen wij wel wat kopen) dan moet je gaan onderhandelen want als buitenlander betaal je altijd al een veel hogere prijs omdat ze denken dat je genoeg geld hebt. En in dat onderhandelen begin ik nu aardig behendig te worden!! Uiteraard moet je ook het lef hebben om iets niet te kopen als de verkoper niet in de prijs wil zakken. Maar soms is het wel moeilijk hoor. De verkoper verwacht dat je gaat onderhandelen over de prijs en ik denk dat je daarmee ook een soort van respect verdient. Maar soms heb ik het er wel moeilijk mee. Zeker als de verkoper een bejaard mannetje of vrouwtje is waarvan ik vermoed dat ze nog steeds moeten werken om zichzelf in leven te houden. Want pensioen kennen ze hier niet. Dan haal ik expres maar niet teveel van de prijs af...
Maar goed. Nog een kleine overwinning gisteren want we hebben op eigen kracht onze weg teruggevonden naar de campus. Met de bus!! Jaja! Ik begin me eindelijk een beetje op mijn gemak te voelen hier in de buurt. En dat is heel wat waard als je hier 4 maanden verblijft.
Zo ben ik vorige week in mijn eentje smiddags terug gegaan naar mijn appartement. Ik moest nog een beetje wachten op de bus dus ik had nog wat tijd om te winkelen in de kleine winkeltjes op de campus. En daar heb ik dit gekocht… lach me niet uit… dat doen de chinezen al en daarom wist ik dat ik deze mee moest nemen om het een huis te geven. Anders had het daar altijd maar zielig op de plank gestaan. (Voor de mensen die het niet zien, dit is een tas in de vorm van een tekkel.)

Gisteren was ook de eerste dag dat het echt mooi weer was. Een blauwe lucht, zonnetje en 20 graden. Heerlijk!! Hanna vertelde me net dat we volgende week temperaturen van 30 graden kunnen verwachten!! Ik ben benieuwd! Maar tevens ben ik dan bang dat de beesten tot leven gaan komen die tot nu toe nog wegbleven. Naja… we zullen zien…
Maar nu heb ik wel een goed excuus om mijn mooie zonnebril (zie foto) op te zetten!

Vanmiddag gaan we naar een chinees theehuis met Chris. De vertaler van Hanna. Fancy wilde ook wel mee (mijn vertaler) maar die had een bruiloft, dus helaas. Maar ik ben heel benieuwd naar hoe dat zal zijn. Thee heeft hier voor mij wel een compleet nieuwe betekenis gekregen.
Je hebt hier heel veel verschillende thee. Chongqing staat er ook om bekend. En je kunt vanalles kopen voor de thee. Gedroogde bloemetjes, citroenschijfjes, gedroogde jasmijnbloemetjes, etc. Je kunt hier enorm veel vinden. Iedereen drinkt ook thee. Zoals wij in Nederland allemaal aan de koffie zitten, zo zitten ze hier aan de thee. (Jeuj!) Mensen die graag koffiedrinken krijgen het hier nog wel eens moeilijk omdat ze hier geen echte koffie kunnen krijgen. We hebben hier wel een Starbucks, maar dat is nog niet echt hetzelfde en we zijn daar zelfs een beetje ziek van geweest. Dus gaan we niet weer heen.

Ok en nu moet ik me snel aankleden anders kom ik te laat in het theehuis!! Tot de volgende keer!!

Big Chinees is watching you…

Hanna moest zonet met Charles (vice-directeur Miada) haar contracten ondertekenen en wat dingen regelen voor haar visum.
Hierbij vertelde Charles haar dat er een probleem was met haar paspoort. Schijnbaar hebben ze ergens bij de douane in Beijing of Chongqing een Warning in haar paspoort gezet. Wat betekend dat ze haar helemaal hebben doorgelicht om uit te zoeken of ze een terrorist of iets dergelijks zou zijn. Criminele activiteiten en ga zo maar door. Kun je het geloven?
Schijnbaar kan dat. Dit betekend tevens dat het krijgen van de visums langer gaat duren dan gedacht. Maar nu zitten we ons hoofd te breken waarom ze haar überhaupt die stempel hebben gegeven.
Henk zegt dat het wel vaker gebeurt dat er af en toe random iemand zo een stempel krijgt als een soort steekproef. Maar nu heeft Hanna dus wel hier in China ergens een papiertje waarop staat dat zij een warning in haar paspoort heeft staan en dus kunnen ze haar erop aanspreken als er iets verdachts gebeuren zou.
Ze gaan proberen uit te zoeken waarom ze deze stempel heeft gekregen want dit slaat echt nergens op.

Na dit verhaal kregen Henk en ik het er ook nog over hoe wij als buitenlandse docenten eigenlijk in de gaten gehouden worden. Tot voor een paar jaar geleden hingen er zelfs nog microfoontjes in onze appartementen geloof ik. We hebben ook een housekeeper in onze 2 grote villa’s. Hij wordt ook wel ‘the Snake’ genoemd door sommige bewoners omdat dit nog een chinees is van de oude stempel. Hij houdt ons continu in de gaten. Zou hangen er in de gang bij de voordeur een camera waarmee hij alles kan zien. Als jij naar buiten loopt staat hij ook bijna altijd buiten. En wanneer wij met de taxi thuiskomen dan maakt hij vaak even een praatje met de taxichauffeur. Wij vermoeden dan dat hij vraagt waar hij ons vandaan heeft opgehaald.
Zoals ik al zei is hij er een van de oude stempel, wat betekend dat hij vroeger nog veel erger was. Dan moest je aangeven waar je was geweest enzo. En onderzocht hij soms zelf je appartement. Dat komt geloof ik nu niet meer voor. Maar ik heb er nog niet altijd een gerust gevoel bij. Soms sta ik in mijn badkamer en dan heb ik nog het gevoel dat je in de gaten gehouden wordt. Je wordt er gewoon een beetje raar van soms. Maar aan de andere kant heb ik er ook lak aan. Ik heb niets te verbergen en ik zal echt niet aan mijn studenten verkondingen dat hun leider een eikel is (Wij moeten nog een keer naar het politiebureau om een preek te krijgen over dat we geen religie mogen gaan verkondigen etc. etc.). Daarom ben ik gelukkig niet hier.
Ron vertelde dat hij vroeger zelfs niet wilde hebben dat je bezoek meenam. Zeker geen vrouwelijk bezoek dat dan ook nog de hele nacht zou blijven. Dat kon echt niet. Ze mocht wel de hele dag blijven, maar tegen de avond moest ze dan naar huis. Dus zijn eigen vriendin mocht niet blijven slapen. Knettergek toch? Maar zo wordt je dus in de gaten gehouden. En dan moet je nagaan dat er in beide huizen ongeveer een stuk of 10 mensen wonen. Dus samen 20.

Maar ook ons e-mail verkeer wordt dus in de gaten gehouden. Ze hebben in Peking of zo een heel groot kantoor staan van waaruit zij de grote Chinese vuurmuur beheren. Deze vangt dus ook keywords op in mailtjes.
Zo had Henk een keer zichzelf een mailtje gestuurd met het woord Speech erin. Hij ontving deze maar niet terug en toen heeft hij dit mailtje verandert en aangepast in lezing. Toen kreeg hij hem direct binnen. 2 Dagen later kreeg hij zijn andere mailtjes nog een keer binnen. Die worden dus eerst in Peking nog een keer goed doorgelezen. Ik ben benieuwd of ze dat ook met de MSN doen. Dat is toch een gigantische inbreuk op je privacy?? Maar dat woord kennen ze dus echt niet.

Ff leuk

Tijdens mijn zoektocht naar inspiratie voor nieuwe opdrachten, kwam ik dit tegen. Ff leuk om te kijken http://www.youtube.com/watch?v=Qc3beJvsI0A

Veel plezier!!

Beroemd of freak?

Would you like to be my friend? Wordt er gevraagd aan Rupal wanneer we over straat lopen. Een volkomen vreemd chinees meisje komt op Rupal toegelopen en vraagt of ze vriendinnen wil worden met haar. Ze vraagt om haar emailadres om te kunnen mailen en dan kunnen ze een keer afspreken om koffie te gaan drinken.
Dit soort tafereeltjes gebeuren regelmatig. Waarschijnlijk werd Rupal ook gevraagd omdat ze een donkerder huidskleur heeft. En dan vinden mensen dat hier ontzettend interessant. Ze sparen als het ware vrienden uit allerlei verschillende culturen en achtergronden.
Maar ook als je gewoon over straat loopt. Ik voel me echt een beroemdheid. Iedereen maar dan ook iedereen kijkt je aan. Soms met open mond, soms stiekem. Soms kun je zelfs uitgebreid terugstaren maar ze blijven je gewoon aankijken. En we zijn ook nog een hele bijzondere collectie aan westerse mensen. Rupal is donker, Hanna is blond, Amelieke is heel lang en ik ben lang en breed. En dat laatste dat is toch wel een groot minpunt. Vrouwen uit Chongqing staan er namelijk om bekend dat zij de dunste vrouwen zijn in China en tevens ook de meest modebewuste. Nou weet ik niet of dat waar is want ik ben alleen nog maar in Chongqing geweest, maar ik heb bijvoorbeeld wel meegemaakt dat ik in een supermarkt stond op zoek naar shampoo en toen zag ik vanuit mijn ooghoek dat er zo’n Chinese muts (die ook nog in die supermarkt werkte ook!!) een aap of gorilla nadoen achter mijn rug, toen ze mij zag. Nu vraag ik je… Ze kennen het niet. En meisjes die dikker zijn worden ook al snel gepest. Ik moet zeggen dat ik me er verder niet echt druk om kan maken. Ik merk verder niets aan mijn studenten ofzo dat ze mij raar vinden en ik vind het wel best. Eigenlijk is het allemaal best grappig.
Maar goed. Beroemd dus. Soms wordt het wel wat irritant dat gestaar. Dan krijg je de neiging om je tong uit te steken. Wat ook veel gebeurd is dat mensen met kinderen (vooral de kleintjes) hun kinderen ertoe proberen te zetten om ‘Hello’ te zeggen tegen ons. Op zich wel schattig hoor. Zeggen die kleintjes heel zacht….. ‘Hello’ en dan een klein gesprekje met ze aanknopen. Vinden ze helemaal geweldig. Of gewoon Ni hao zeggen. Sommige kinderen reageren heel uitbundig. Anderen heel verlegen.
Maar ook volwassenen schreeuwen soms ineens over straat ‘HEEELLOOOOOO!!’ , tja en dan antwoord je maar. Aan aandacht geen gebrek hierzo.
Dat wordt nog wat als ik weer thuis kom. En gewoon weer mix tussen de rest van de Nederlanders… Ga ik gewoon ‘NI HAO!!’ naar mensen op straat schreeuwen elke keer als ik een chinees tegenkom!
Gisteren ben ik voor het eerst andere buitenlanders tegengekomen in een DVD winkel waar ze ook Engelse dvd’s verkopen. (Helemaal achteraf in een achter, - achter -achterkamertje van de winkel. En propvol buitenlanders. Hahaha daar vinden we elkaar terug!! En wat een films!! Ik heb Breakfast at Tiffany’s gekocht en het laatste deel van Underworld. Maar je kunt ook al The curious case of Benjamin Button kopen of Slamdog Miljonaire. Alle nieuwste films staan daar al op de planken. Hartstikke illegaal, maar ontzettend goede kwaliteit. Alleen de ondertitelingen (in Engels) kloppen dan vaak nog niet. Bij de oudere films wel.
Of het zijn gewoon Engelse films die je kunt luisteren en verstaan. Maar andere films zijn chinees nagesynchroniseerd en dan met engelse ondertiteling. Dat is minder. Maar als je niets kunt verstaan op de tv dan wil je zelfs daar wel naar kijken. Gisteren hebben we bij Rupal gekeken naar de film Rachel is getting married. Erg goede film met Anne Hattaway. (Hiervoor was ze genomineerd voor een Oscar) Maarja, deze kopieën over de grens krijgen zal wel niet gaan. Zul je net zien dat ze je tas gaan doorzoeken. Ach.. zou je dan ook een boete moeten betalen? Als je ‘per ongeluk’ 2 of 3 dvd’s bij je hebt?

Gisteren zijn we dus naar Jei Fang Bei geweest (District in de stad Chongqing). Hier zijn we vorige week zondag ook geweest maar toen alleen maar naar een grote boekenwinkel. Zeg maar zo groot als een grote V&D en dan alleen maar boeken. Dus daar ben je wel een middag zoet. (Ook weer met ouders en kleine kinderen die dan van hun ouders met ons moeten praten terwijl ze helemaal niet willen…)

Maar nu waren we daar dus weer en zijn we naar een heel toeristisch plekje geweest dat langs de Yangtze ligt. Een winkelcentrum helemaal gebouwd in de oude stijl van China. Het heeft wel 10 verdiepingen met allemaal kleine winkeltjes. Dus gisteren al flink wat souvenirs ingeslagen. (Ooeee wat zou ze gekocht hebben!!) Heel erg leuk maar heel erg toeristisch.

En je wordt er zo hebberig van. Echt niet goed. Alles is hier spotgoedkoop. Maar ik betrap me er ook op dat ik ga denken in Euro’s. Bijvoorbeeld iets kost 10 yuan. Dan zie ik 10 euro. Maar het is eigenlijk maar 1 euro. Maar voor chinezen kun je de yuan denk ik wel met een euro vergelijk. Ongeveer.
Ik wil hier sowieso nog een paar leuke gympen kopen. All stars denk ik. Die zijn hier bijvoorbeeld maar iets van 300 yuan. (30 Euro) Terwijl je er in Nederland sowieso 65 Euro voor betaald als je een beetje leuke wilt. Of anders koop ik gewoon een paar leuke neppers.
Maar kleding wordt hier wel een probleem. Omdat de Chinese dames hier heel petit zijn en ik groot en breed, maakt het voor mij onmogelijk om hier echt kleding te vinden. Daarom kijk ik liever naar dingen als schoenen en bijzondere sierraden. Ze hebben hier ook een boel Jade en andere mineraalstenen. Erg mooi. Mannen vinden het bijvoorbeeld mooi om een gigantische steen inde vorm van een Boedah of een tijger om hun nek te hangen. Brrrr..
Maar ook leuk is om te kijken in al die kleine winkeltjes. Die zijn zo zoet dat het glazuur bijna van je tanden springt. Allemaal schattige dingetjes. Bijvoorbeeld schriften en kleine notitieboekjes. In allerlei maten en kleuren, maar vooral in echt prachtige vormgeving. Hele mooie tekeningen en illustraties die gebruikt worden. Ik ga denk ik dan ook flink van deze boekjes en schriftjes inslaan. Geweldig! En van die leuke kleine gadgets die je echt hier in China tegen moet komen. Meestal allemaal rommel, maar zo grappig!! Bijvoobeeld een enorme slipper waarin je 2 voeten kunt stoppen als je t.v. kijkt. In de vorm van Hello Kitty oftewel Feifei. Ook is Nijntje hier populair. Ook wel Miffy genaamd. En overal zitten hartjes op en roze kleurtjes. Het is bijna niet te omschrijven. Ik zal proberen of ik er een keer een paar foto’s van kan maken. Ik kan natuurlijk moeilijk alles kopen.

Dus dat was een kleine beschrijving van de chinese winkeltjes hier in de buurt. Het is en blijft een ontdekkingstocht waar ik nooit zat van zal worden. Zeker niet voor zulke prijzen. Hahah!!